Τρίτη, 26 Ιουνίου 2007

Οι μέρες...






Η σημερινή μέρα είναι από αυτές που μπορείς να τις χαρακτηρίσεις ως αδιέξοδο...Ορθώνονται μπροστά σου με θράσος και σε κοιτάνε υπεροπτικά, περιμένοντας να λυγίσεις και να παραδοθείς στη μιζέρια τους...Όσες ερωτήσεις και αν τους κάνεις, απάντηση δε θα πάρεις....


Τις βλέπεις να κάθονται στην καρέκλα του γραφείου σου,να ξαπλώνουν στο κρεβάτι σου, να ανοίγουν το ψυγείο σου.... Και εσύ με ύφος θιγμένου οικοδεσπότη τρέχεις αποφασιστικά να τις διώξεις... Μάταια....


Που λες αυτές είναι οι μέρες που δεν ξέρεις που θά 'θελες να είσαι και με ποιους θα ήθελες να είσαι...Δεν ξέρεις τι θα ήθελες να βλέπεις, με τι να καταπιάνεσαι και σε τι να ελπίζεις... Ξέρεις όμως πως δε θέλεις την τωρινή σου κατάσταση....Το σημερινό σου αδιέξοδο....


Και αλήθεια, τι είναι χειρότερο;Το να μην σε ικανοποιεί τίποτα ή το να είσαι ανίκανος να βρεις κάτι να σε ικανοποιεί; Τι είπες; Πάλι δεν ξέρεις ε; Σιγά μην ήξερες.... Άλλωστε αν ήξερες δε θα έγραφες τώρα σε αυτό το blog....

Αυτές οι μέρες λοιπόν είναι σαν τη γρίπη...Σε ρίχνουν στο κρεβάτι...Και μετά αντε να σηκωθείς...Θες να κουλουριαστείς σε μια άκρη, να βάλεις το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια και να μη σηκωθείς ποτέ, εκτός αν παραστεί μεγάλη ανάγκη, η μη ικανοποίηση της οποίας μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την αναγκαστική αλλαγή σεντονιών....


Και κάθεσαι με τις ώρες βελτιώνοντας τις τεχνικές σου στο τίποτα, κοιτώντας το τίποτα, μεταμορφώνοντας τον εαυτό σου σε ένα τίποτα....Και πότε επιτέλους θα κάνεις κάτι, στοχεύοντας σε κάτι.....μετατρέποντας τον εαυτό σου σε κάτι....

Οι μέρες φταίνε...Ναι,ναι..Αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα στην πραγμάτωση των "θέλω σου".... Μα, δεν είναι πράγματι τραγικό το να επιρρίπτεις τις ευθύνες για τη δική σου ανευθυνότητα στις μέρες;;; How pathetic....


Δεν ξέρω....Αλήθεια, δεν ξέρω....... Ίσως αύριο που θα ξυπνήσω, η άγνοια να έχει κηρύξει διάλυση.... Ή μάλλον,

από Δευτέρα...


"Ένα παιδί που μοναχό το δρόμο του γυρεύει..."

4 σχόλια:

Love & Poison είπε...

Περιττό να σου πω ότι έτσι αισθάνομαι και εγώ...

Περιέγραψες καλύτερα από μένα το τι νιώθω αλλά και το πόσο δύσκολο είναι να βγεις από αυτή τη δίνη...

Sanity Loss Era είπε...

@love & poison:

κάπου θα υπάρχει μια έξοδος κινδύνου...Αρκεί να βρεις την κατάλληλη "πινακίδα" που θα σε οδηγήσει εκεί... ;)

U know what i mean...

A. είπε...

Nεφεληγερέτες είναι γεμάτη η ύπαρξή μας. Άλλοτε σπέρνουν ζιζάνια (και καλά κάνουν), άλλοτε διαγράφουν όλα τα "δεν ξέρω" και τα "φοβάμαι". Μέσα μας είναι, απλά οι άτιμοι είναι σαδιστές. Γουστάρουν να μας βλέπουν να γινόμαστε ένα με το πάτωμα.

Έτσι και η μαγική πινακίδα που ψάχνεις, θα αρχίσει να αναβοσβήνει και να απαιτεί την προσοχή σου εν ευθέτω χρόνω.

Καλή αρχή και καλή συνέχεια...

Sanity Loss Era είπε...

@a.

Θα περιμένω μπας και....

Θενκ γιου...