Τρίτη, 26 Ιουνίου 2007

Παίξε μαζί μου, θα σου χαρίσω τη βασίλισσα μου...


Άραγε πόσες υποχωρήσεις πρέπει να κάνεις στο ska ταμπλό του έρωτα, μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι όλα σου τα πιόνια βρίσκονται στο πλάι πεταμένα με βία; Και ότι ο συμπαίχτης(ή μήπως αντίπαλος;) το χει πάρει πολύ θερμά το θέμα...;

Όχι, δε θέλω νούμερο...Τα νούμερα είναι ανούσια...Τι κ αν είναι 1000, τι κ αν είναι 1 και καλή.... Ένα και το αυτό... Οπότε τι ζητάω....;Θα σου πω....

Μια φορά, από τις πολλές, που κοιτούσα το ταβάνι-με ιδιαίτερο ενδιαφέρον μπορώ να πω- μου γεννήθηκε η εξής απορία...Τι είναι πιο αξιολύπητο όσον αφορά τους δειλούς του έρωτα; Το γεγονός ότι ρίχνουν τον εγωισμό τους πιο χαμηλά κ από το iq της Paris Hilton ή το ότι δεν του ενοχλεί, ή ακόμα χειρότερα επιδιώκουν, να τους αγαπήσουν για κάτι που δεν είναι;

Σκεφτόμουν επίσης(πολύ σκέψη αδερφάκι μου), ότι άπειρες είναι οι φορές οπού δεν μπορούμε να απαντήσουμε στην ερώτηση, "τι είναι αυτο που μας τραβάει στον άλλο", και καταλήγουμε να σφυρίζουμε κλέφτικους σκοπούς, κοιτώντας ένοχα τα νύχια μας και συνειδήτοποιωντας πως τίποτα δε μας τραβάει και πως απλά "τραβιόμαστε"(με την καλή έννοια)...

Απωθημένο;Βίτσιο;Γραμματόσημο; Ή απλά human nature;

Ναι οκ, αποφασίζεις να τελειώσεις αυτόν τον καυγά υποχωρώντας... Έχεις μάθει το κόλπο για να λυθούν όλα....Μπράβο μαλάκα... Βγάλε το άλογο εκτός ταμπλό.... Δεν είναι θέμα εγωισμού, ούτε καν θέμα δίκαιου-άδικου... Είναι το δικαίωμα στην αμφισβήτηση.... Το δικαίωμα που σου δίνει η εκάστοτε σχέση να εκφράζεσαι, να αντιλέγεις, να υψώνεις τη φωνή σου και να απαιτείς να παίρνεις ό,τι δίνεις.... Simple as abc....

Δεν βρίσκω νόημα στο να παραγκωνίζεις μονίμως το εγώ σου, για να χορτάσει η λαίμαργη "κάπως την έχω δει" συμπεριφορά του γκομενακίου (σου)......

Όπως δε βρίσκω νόημα στο να υποκρίνεσαι σε μια σχέση.....Αν ο άλλος δε σε θέλει για αυτό που είσαι, τότε γιατί καίγεσαι τόσο πολύ να σε θέλει;Στραβώθηκες από έρωτα ή από εγωισμό;;

Σαφώς και το φαινόμενο δεν είναι γενικό και εγώ-ναι το παραδέχομαι- γράφω έχοντας συγεκρίμενα παραδείγματα στο μυαλό μου....


Απλά να.....Γιατί;;

4 σχόλια:

Love & Poison είπε...

Δυστυχώς και μιλώντας για τον εαυτό μου, το έχω βιώσει στο παρελθόν...Ίσως κάποιες φορές να το κάνω ακόμα και σήμερα...Και ποιος δεν το έχει ζήσει άλλωστε;

Θα συμφωνήσω στο 50% που εξηγεί μια τέτοια συμπεριφορά...Ναι, πολλές φορές θα χρειαστεί να "πατήσεις" το "εγώ" σου για να αποφύγεις ή να σβήσεις μια φωτιά...

Είναι όμως ΠΑΝΤΑ γιατί δε σε αγαπούν ή γιατί δε γίνεσαι αποδεκτός από το έτερον ήμισυ για αυτό που είσαι; Δε νομίζω...

Έρωτας και αγάπη πιστεύω ότι προϋποθέτουν αμοιβαίες υποχωρήσεις γιατί στην τελική ούτε ίδιοι είμαστε όλοι, ούτε ξυπνάμε κάθε μέρα με τα ίδια κέφια...

Οι κανόνες συμπεριφοράς και τα "πρέπει" και τα "μη" είναι που την καταστρέφουν...Το πρόβλημα είναι, όταν μια κατάσταση "απαιτεί και επιβάλλει" αυτές τις υποχωρήσεις/οπισθοχωρήσεις & τρόπους συμπεριφοράς μονίμως από την ίδια πλευρά χωρίς αποτέλεσμα...

Τότε πολύ απλά, έγινε η αγάπη μας συνήθεια...

Sanity Loss Era είπε...

@love & poison:

Όλοι μας το έχουμε βιώσει...
Ίσως αυτό που με ενοχλεί κατά κάποιον τρόπο είναι το γεγονός ότι είναι κάτι που δεν μπορούμε να το ελέγξουμε..

Φυσικά και δεν αναφέρομαι στις αμοιβαίες υποχωρήσεις, αλλά στα περιστατικά οπού οι υποχωρήσεις γίνονται συνεχώς μόνο από τη μια πλευρά και από ένα σημείο κ μετά δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα...

Η συνήθεια, ομολογώ είναι μια παράμετρος που δεν είχα σκεφτεί..Μα ναι... Η συνήθεια είναι αυτή που μας ωθεί να κάνουμε υπομονή ελπίζοντας για μια αλλαγή... Δεν είναι όμως οξύμωρο, να φέρει την αλλαγή η συνήθεια;

Και έπειτα, έχουμε(ή μας έχουνε) ενσωματώσει πολλά "τραγουδάκια" για να νανουρίζουμε τον επαναστάτη που όλοι έχουμε μέσα μας...

Αν φοβάμαστε ακόμα και να ραγίσουμε τη συνήθεια,πόσο μάλλον να τη σπάσουμε,ποιες είναι οι πιθανότητες να σταματήσουμε να είμαστε έρμαιο του κάθε "κτήτορα" μας;Γιατί περί κτήτορα πρόκειται...

Love & Poison είπε...

Το θέμα dear είναι να προλάβουμε τη συνήθεια και όχι να την υπομένουμε μήπως κάτι αλλάξει και βελτιωθεί η σχέση. Ουσιαστικά η σχέση έχει τελειώσει άπαξ και έρθει η μονοτονία και η ρουτίνα...

Προσωπικά όποτε συνήθισα κάτι, έφυγα ανεξαρτήτως συναισθημάτων...Οπότε είναι το θέμα πως να την προλάβεις τη συνήθεια...

Όντας ο εαυτός σου αλλά εγωιστής; Όχι...Μιμούμενος κάποιον που δεν είσαι αλλά και απελευθερωμένος; Ούτε...Σημασία έχει ο αλληλοσεβασμός και η αμοιβαιότητα.

Πολύ πετυχημένη η παρομοίωση της σχέσης με μια παρτίδα σκάκι, αλλά υπάρχει μια διαφορά. Στο σκάκι η θυσία ενός πιονιού μπορεί να είναι κίνηση αντιπερισπασμού και παραπλανητική για κάτι καλύτερο. Οι θυσίες σε μια σχέση ΔΕ θα πρέπει να κρύβουν ιδιοτέλεια...

Και δυστυχώς ο αλτρουισμός έχει εκλείψει από τις μέρες μας. Σου δίνω κάτι από τον εαυτό μου ΟΧΙ γιατί το νιώθω αλλά για να μου δώσεις και συ....δεν πάει έτσι...

Όταν μάθω και εγώ ο ίδιος όμως τι ακριβώς φταίει και όταν πάψω να είμαι μερικές φορές τόσο εγωιστής για να παραδεχθώ τα λάθη μου, ίσως μπορέσω να απαντήσω στο ερώτημα σου...

Μέχρι τότε υπομονή "Κουρέλι"...

Sanity Loss Era είπε...

@love & poison:

I couldn't agree more...

Να διορθώσω μόνο αυτό που είπες για το σκάκι...Δε συσχέτισα μια παρτίδα σκάκι με τον έρωτα(πώς θα μπορούσα άλλωστε, είμαι παντελώς άσχετη στο σκάκι..) αλλά η φράση, θα "σου χαρίσω τη βασίλισσα μου" δηλαδή αυτή η διάθεση από την αρχή για παράδοση προκειμένου να...(αυτό το να ψάχνω), με έβαλε σε σκέψεις...