Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2007

Αχ θάλασσα μου σκοτεινή,πνίξε κάθε πρήχτη καμακτζή.


Είναι μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη... Θέλεις να ηρεμήσεις. Παίρνεις τον καφέ σου, τις σκέψεις σου, τα προβλήματα σου και κατηφορίζεις προς την παραλία. Κάθεσαι άκρη άκρη στην προβλήτα και αγναντεύεις την ωραία πλην βρωμερή θάλασσα...

Ρουφάς μια τζούρα καφέ,ανάβεις τσιγάρο κ νιώθεις άρχοντας... Και εκεί που έχεις πέσει σε nirvana και έχεις αγγίξει το ζενίθ της ηρεμίας και της γαλήνης, σκάει μύτη το #1 Νούμερο... Είναι Αλβανός(σε αυτό το σημείο να προσθέσω ότι κανένα πρόβλημα δεν έχω με τους ξένους, αλλά αυτό το ανηλεές καμάκι τους είναι άνω ποταμών...). Ξεκινάει με ένα αθώο και ακίνδυνο "Γεια σου"...Απαντάς με τη σειρά σου, χωρίς όμως να κουνήσεις το βλέμμα από το άπειρο...Το τυπάκι έρχεται και στρώνεται κολλητά σου-ε,τόση οικειότητα αποκτήσατε!- και καρφώνει το βαθύ και αγέρωχο βλέμμα, που και νεκρούς ανασταίνει, πάνω σου... Αφού σιγουρευτείς ότι έχεις το ματάκι της μαμάς στην τσέπη, γυρίζεις αποφασιστικά στον μπήχτη...

Θα αρχίσει με ένα κοπλιμάν του στυλ "Μ'αρέσουν πολύ οι όμορφες κ ήσυχες κοπέλες σαν και σένα"..Εγώ τι φταίω?!?!..Έπειτα,θα σε ρωτήσει τα πάντα...Πως σε λένε,που μένεις, τι κάνεις,πότε απέκτησες αυτή τη λαδιά στη φούστα και κατά πόσο ξεπέρασες το πλήγμα ενός τέτοιου περιστατικού, πόθεν κλάνει το μπαρμπούνι κοκ...Εσύ όχι μόνο δείχνεις έμπρακτα ότι δεν έχεις όρεξη για μπλα μπλα, αλλά του το λες κ ευθρασώς..."θέλω να μείνω λίγο μόνη" και λοιπά εμπριμέ...Το τυπάκι όμως είναι άνδρας επιμένων και ελπίζει σε μια νίκη...Εσύ τι φταις όμως η κακομοίρα, που μαύρη η ώρα και η στιγμή που αποφάσισες να βάλεις σε τάξη ό,τι σε απασχολεί...

Θα σου πει να πάτε για καφέ εκεί κοντά.... Πίσω από το Λευκό Πύργο..Απέναντι από το πάρκο...Να εκεί βλέπεις;;;;; Βλέπω, που να μην έβλεπα...Θα αρνηθείς μια, θα αρνηθείς δυο στην τρίτη εύχεσαι να είχες προτιμήσει αρβύλες αντί για σαγιονάρες....Το τυπάκι επείδη θα νοιαστει για την υγεία σου, θα σου πει να μη σκέφτεσαι τόσο γιατί κάτι θα πάθεις...Αχά...Το μαρτύριο αυτό που μπροστά του, το βγάλσιμο των νυχιών μπορει να ταυτιστεί με την ενόχληση ενός γαργαλητού , δε σταματάει εδώ....Εννοείται πως όχι.... Τι και αν δηλώσεις πολλάκις πως έχεις γκόμενο...Δεν τον ενδιαφέρει... Είναι free τυπάκι...

-Θέλεις να βγούμε σήμερα το βράδυ;

-Όχι.

-Αύριο;

-Όχι.

-Μεθαύριο;

-Όχι.

-Σ'ένα μήνα;

-Όχι.

-Σε 2 χρόνια;
Σε αυτό το σημείο και ο πλέον άθεος κοιτάει τον ουρανό αναφωνόντας "ΓΙΑΤΙ;;;;;"

Έχεις φτάσει στο Α.Μ.Η.Ν, έχεις ήδη κατεβάσει χριστοπαναγίες,τύχες, σπίτια και ρολά αλλά το τυπάκι δεν πτοείται!Αλίμονο...Ώσπου του λες,"θα φύγεις εσύ η εγώ;"...Και τότε-ενίοτε με θιγμένο ύφος- σου λέει, "Εε μη σε σηκώσουμε κιόλας".. Ε, όχι δα... Φτάνει που μου σήκωσες την τρίχα κάγκελο από τα νεύρα!!!

Φυσικά πριν φύγει το τυπάκι δε θα παραλείψει να σου πει "Εσύ χάνεις" και όταν αρνηθείς να τον κοιτάξεις στα μάτια μετά από παράκληση του, θα σε ρωτήσει,"Μαστουρωμένη είσαι μεσημεριάτικα;"....ΜΑΣΤΟΥΡΩΜΕΝΗ Κ ΚΑΥΛΩΜΕΝΗ ΕΙΜΑΙ, που λέει και ο Φουσέκης....

Και αφού κάτσει άλλα 2 λεπτά πάνω από το μες στα νεύρα κεφάλι σου, θα φύγει...

Αληλουλούια, σκέφτεσαι, αλλά εύχεσαι να μη βρέξει άλλους άνδρες...Και δε μελέταγες καλύτερα ένα τσουβάλι λίρες; Το #2 Νούμερο δεν αργεί να φανεί...Μετά την αποχώρηση του πρώτου Νούμερου έχεις πάρει τηλέφωνο κάποιο ταλαίπωρο φίλο σου να του μιλήσεις μπας και ηρεμήσεις...Και εκεί που κάπως έχεις ηρεμήσει,σάυτο βοηθάει και η θάλασσα, γυρνάς στα αριστερά σου και βλέπεις ένα άλλο τυπάκι σαν ανάποδο γαμώτο..Είναι και αυτό αλλοδαπό.Σε βλέπει ότι μιλάς στο τηλέφωνο,αλλά δεν το απασχολεί...Εκτός του ότι σε κοιτάει λες και είσαι βιτρίνα σε ζαχαροπλαστείο,δηλαδή με το στόμα ανοιχτό, είναι και τσαχπίνικο...Σου σκάει ένα χαμόγελο, για το οποίο οι φωτογράφοι του National Geographic θα σκότωναν....

Ποιος είπε όμως ότι εσύ φημίζεσαι για μεγάλη υπομονή και ατσαλένια νεύρα;; Δε χάνεις στιγμή.Γυρνάς και του λες,"Θ'αργήσω(στο τηλέφωνο)"...Το καλό σου όμως έχει όλη την κάλή διάθεση του κόσμου να σε περιμένει,την καταδίκη σου μέσα...Τι και αν σκούζεις στο τηλέφωνο στον κακόμοιρο φίλο σου,"Ναι μωρό μου,ΜΩΡΟ ΜΟΥ λέω, και εγώ σ'αγαπάω..ΝΑΙ.. Σ'ΑΓΑΠΑΩ ΛΕΜΕ!", τι και αν τον κοιτάς με βλέμμα που στάζει δηλητήριο, αυτός εκεί..Γυρνάς προς τη μεριά του με μισή καρδιά και του λες,"Μπορείς να σταματήσεις να με κοιτάς;"Και σταματάει..Για 1 λεπτό..Επειδή όμως δε γίνεται να θυσιάσεις όλη σου την κάρτα στο βωμό ενός ανύπαρκτου έρωτα,κλέινεις το τηλέφωνο..

Το τυπάκι δεν χάνει στιγμή και σου λέει τη θανατηφόρα ατάκα,"Εγώ,εσύ καφετέρια"...Μάλιστα...Ή θα βουτήξεις στο Θερμαικό που απλώνεται μπροστά σου, ή θα αρπάξεις καμιά σιδερόβεργα από αυτές που υπάρχουν σε αφθονία στην παραλία και θα αρχίσεις να τον κυνηγάς μέχρι τα σύνορα ή θα θα μαζέψεις τα κομμάτια της ψυχραιμίας σου που εκτινάχτηκε πριν και θα του πεις,"Όχι".. Αυτό σε αντίθεση με το προηγούμενο Νούμερο δε θα επιμείνει τόσο, ούτε θα προσπαθήσει να μάθει για σενα(προφανώς γιατί οι γνώσεις των ελληνικών του δεν του το επιτρέπουν). Θα κάτσει όμως τουλάχιστον άλλα 7 λεπτά κοιτώντας σε επίμονα και προσπαθώντας να σε μαγνητίσει θέτοντας σε λειτουργία το body language...1,2,3,4,5,6,7,8,9....Ποιος πανέξυπνος πρότεινε να μετράς, όταν έχεις νεύρα, για να ηρεμήσεις;Anyway, το τυπάκι την κάνει αφού πρώτα έχει κουρελιάσει και το τελευταίο ψίγμα ψυχραιμίας και γαλήνης σου...

Ανάβεις άλλο ένα τσιγάρο,προσπαθείς να ακούσεις το πλάφα πλούφα της θάλασσας και όχι την-ενοχλητική θα έλεγα- κυρία από πίσω που διαφημίζει με στόμφο τα Καυτά Σκυλιά της..Τουτέστιν hot dogs...

Η ώρα περνάει κ με αυήν τα νιάτα της παραλίας, τα οποία δίνουν τη θέση τους στα απολυμέντα... Ε ναι λοιπόν...Ήρθε και η ώρα του παππού να κάνει καμάκι...Το #1 Πουρό θα είναι ευγενής..Θα σε ρωτήσει ποιο βιβλίο διαβάζεις, πόσο χρονών είσαι, τι συμβαίνει Μαριάννα στο Αιγαίο και άλλα παρόμοια...Πω ρε πούστη μου σκέφτεσαι, και είσαι έτοιμη να φας το προαναφερθέν βιβλίο μαζί με τα μουστάκια σου, που δεν έχεις,κοπελάρα γαρ...χμμ..ναι...Anyway, αφού μιλήσει λίγο-ή πολύ,δε θυμάμαι-ακόμα θα φύγει θαυμάζοντας ταυτόχρονα την ευγένεια σου και την καλοσύνη σου....Αυτά θα σε φάνε εσένα,τρομάρα σου..

Και στο σημείο που σκέφτεσαι ότι κάπως έτσι αρχίζουν οι serial killers και σκέφτεσαι σοβαρά να αρχίσεις καριέρα σφαγιάζοντας ό,τι ανδρικό πατάει στην παραλία,τουτέστιν να γίνεις ο μανιακός δολοφόνος της παραλίας με τα μπρατσάκια, σκάει μυτη το last but not least Νουμερο της παραλίας..Το #2 Πουρό..

Αυτό δεν είναι ευγενής και δεν έχει τους αριστοκρατικούς τρόπους του προηγούμενου υπερήλικου...Για να ακριβολογούμε δεν έχει καν ανθρώπινη όψη...Μα τι σκατά..Στην παραλία ήρθα ή στον Αλταιρ 4; Είναι μεγαλόσωμος, βρωμιάρης, με λεκέδες στην μπλούζα που αποκόμισε είτε από επίμονο ξύσιμο μύτης, είτε από έλλειψη χαρτιού υγείας στην τουαλέτα...Κάθε κουβέντα και χλέπα....Μολοταύτα έχει το θράσος να σου πει να πάτε για καφέ...Με ύφος "έχω σιχαθεί και τ'άντερα μου" σου λέει "Πάμε για καφέ εκεί πίσω;".. Λύσσα κακιά με τα από πίσω(μαγαζιά!!). Λες για 100(;) φορά αυτή τη μέρα όχι...Σου λέει,"δεν έχεις χρόνο για ένα καφέ;Ένα μισάωρο δεν έχεις;Ένα καφέ να πιούμε".. Ει άι στο διάλο ρε φίλε! Μεταξύ μας έχω άπειρο χρόνο αλλά δε θέλω να σου διαθέσω ούτε δευτερόλεπτο!!..."Όχι"....


Πάει και αυτός.....


Πάει και η όρεξη σου... Πάει και η διάθεση σου.. Πάνε και τα τσιγάρα....Τι απομένει; Σηκώνεσαι κα φεύγεις...Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισες να βάλεις τάξη στη ζωή σου! Μια χαρά ήσουν στην αναβολή σου!

2 σχόλια:

Love & Poison είπε...

Βρε συ, άλλες κοπέλες και τι δε θα'διναν να είναι στη θέση σου! Αχάριστη!

Και ποιος είπε ότι ο έρωτας κοιτά χρόνια; Τσκ τσκ τσκ, κανένα σέβας για εμάς τους πορνόγερους ;ΡΡΡΡ

"Πορνόγεροι του κόσμου unite & take over..."

Sanity Loss Era είπε...

@love & poison:

Ε,τότε να τους δώσω τη θέση μου και μάλιστα δίχως αντάλλαγμα!

Αγάπη & δηλητήριο, moi je ne m'appelle pas Lolita...