Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2007

Ανέλπιδη Επανάσταση...



Οι πιθανότητες να φτάσω τις προσδοκίες μου είναι λιγότερες και από τις πιθανότητες να μάθει ο σκύλος μου στα 7 του χρόνια να τα κάνει στο μπαλκόνι και όχι στο χαλί..

Οι δικαιολογίες πολλές, μα όλες καταπραύνουν την κατάσταση μόνο βαχυπρόθεσμα..Σαν να απομακρύνεις το πόνο της γάγγραινας με depon, ενώ αυτό που χρειάζεται είναι κόψιμο..Μια και έξω..Δυστυχώς όμως, ούτε τη δύναμη να κοιτάξω στα μάτια το πρόβλημα έχω, ούτε διαθέτω μεγάλη ικανότητα στην αυτοκριτική.Και ποιος άλλωστε δεν έχει την τάση να κανακεύει τον εαυτό του και να του χαιδεύει τα κατα τ'άλλα ωραία αυτιά του; Μα να.. Πάλι, οι άλλοι.... Κυρία,κυρία δεν το έκανα μόνο εγώ.Τους άλλους γιατί δεν τους λέτε κάτι;Γιατί παλιοκακομαθημένο,ηλίθιο ανθρωπίδιο δεν θα βελτιωθείς μέσω των άλλων, αλλά μόνο μέσω του εαυτόυ σου...Και μη με λες κυρία... Δεσποινίς παρακαλώ....Άκου κυρία στα 18 μου..

Τι έλεγα;Α, ναι...Για τις προσδοκίες...Μα αλήθεια, προσδοκία δεν είναι και η ηρεμία,η γαλήνη και η ανεμελιά;Αλλά δε ταυτίζεται με τις προσδοκίες των Άλλων...Ναι, αλλά εγω θεωρητικά έχω αγγίξει τις προσδοκίες μου...Ή τουλάχιστον θα τις είχα αγγίξει αν οι Άλλοι δεν τις τραβούσαν συνεχώς μακριά μου...Ναι ρε γαμώτο,για το καλό μου το κάνετε,αλλά δεν ξέρετε τι σκατά μπορεί να έχω εγώ στο κεφάλι μου...Δεν ξέρετε τις προσδοκίες ΜΟΥ...Και αλήθεια εγώ φταίω που δεν τις ξέρετε...Το παραδέχομαι...Αφού δεν έχω το θάρρος να ανοίξω το (βρωμό)στομα μου και να τις πω...Δεν έχω το θάρρος να stand up for my right to be ME...


Απορώ τι το συζητάω ακόμα αφού άκρη δε θα βγάλω..Φαύλος κύκλος είναι...


Che δεύρω έξω!

Ma copine...


Να σας συστήσω τη φίλη μου...

Τη λένε Δυστυχία...Καλή κοπέλα..Από σπίτι..Και έμπειρη..Κάνει καλά τη δουλειά της...

Που λέτε τη φίλη μου την αγαπώ πολύ.Δε μ'αφήνει ποτέ.Θα ήμουν αχάριστη αν δεν την αγαπούσα και προδώτρα αν την πουλούσα για το Γέλιο(που μεταξύ μας δεν είναι να το πολυεμπιστεύεσαι.Όλο απο 'δω και από κει είναι....Καθόλου σταθερό..).Όχι,όχι η Δυστυχία είναι πιστή και ξέρει τι θέλει.Δεν την αλλάζω.Καμιά φορά την παραμελώ και πολύ στεναχωριέμαι γιατί μετά θυμώνει και επιστρέφει πιο δυνατή από την τελευταία φορά..

Αλλά μ'αγαπάει...Αλήθεια...Καμιά φορά νιώθω πως με πιέζει, αλλά συμβαίνει αυτό στις φιλίες..Με θέλει αποκλειστική, δηλαδή να είμαστε κολλητές- όχι αυτοκόλλητες γιατί τότε θα βρισκόμασταν σε λευκώματα και πόρτες ψυγείων.

Τώρα που σας σύστησα με συμπαθάτε,αλλά θα φύγω....Πρέπει να κοιμήσω τη φίλη μου να είναι φρέσκια και δροσερή αύριο...

Δυστυχία πες καληνύχτα.....

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2007

Φ.Π.Α(Φόρος Προστιθέμενης Απ-αξίας)

  • Το συναντάς παντού..Σε άντρες,γυναίκες,παιδιά(μεγάλα και μικρά), δικηγόρους,μικροπωλητές,γεωργούς,φοιτητές και αμοιβάδες.

  • Ο φορέας δε γνωρίζει πάντα οτί είναι φορέας και έτσι επιδεικνύει συχνά πυκνά και ΠΟΤΕ αραιά και πού, ανωτερότητα και τουπέ...

  • Φταίει η κυβέρνηση,το σύστημα,η παιδεία, η οικογένεια,η έλλειψη οικογένειας,το σχολείο,το χρήμα και τα F-16(κυρίως αυτά),καθώς και ό,τι συνοδεύεται με 16 όπως Μ-16, Sweet-16 κ.ο.κ..


  • Γεννιέται από την έλλειψη ουσιαστικής διάθεσης για βελτίωση και την αδιαφορία και καμιά φορά υπάρχει μέσα στο φορέα εν σπέρματι...Το αν θα εξελιχτεί εξαρτάται από τους παράγοντες που αναφέρονται στη βούλα 3.

  • Είναι σύνηθες φαινόμενο, ο προικισμένος με Φ.Π.Α να προκαλεί απέχθεια και φόβο κυρίως σ'αυτούς που φοβούνται το κενό...

  • Ο έχων Φ.Π.Α μπορεί εύκολα να εντοπιστεί ακόμα και ανάμεσα σε κόσμο...Είτε από τις συζητήσεις που θα επιχειρήσει να κάνει, είτε από το ηλίθιο και υπεροπτικό του βλέμμα, είτε από το ΑΠΑΞΙΩΤΙΚΟ βλέμμα με το οποίο θα τον κοιτάνε όλοι οι υπόλοιποι....

Τώρα ξέρεις...



Κανόνισε την πορεία σου...

Αχ θάλασσα μου σκοτεινή,πνίξε κάθε πρήχτη καμακτζή.


Είναι μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη... Θέλεις να ηρεμήσεις. Παίρνεις τον καφέ σου, τις σκέψεις σου, τα προβλήματα σου και κατηφορίζεις προς την παραλία. Κάθεσαι άκρη άκρη στην προβλήτα και αγναντεύεις την ωραία πλην βρωμερή θάλασσα...

Ρουφάς μια τζούρα καφέ,ανάβεις τσιγάρο κ νιώθεις άρχοντας... Και εκεί που έχεις πέσει σε nirvana και έχεις αγγίξει το ζενίθ της ηρεμίας και της γαλήνης, σκάει μύτη το #1 Νούμερο... Είναι Αλβανός(σε αυτό το σημείο να προσθέσω ότι κανένα πρόβλημα δεν έχω με τους ξένους, αλλά αυτό το ανηλεές καμάκι τους είναι άνω ποταμών...). Ξεκινάει με ένα αθώο και ακίνδυνο "Γεια σου"...Απαντάς με τη σειρά σου, χωρίς όμως να κουνήσεις το βλέμμα από το άπειρο...Το τυπάκι έρχεται και στρώνεται κολλητά σου-ε,τόση οικειότητα αποκτήσατε!- και καρφώνει το βαθύ και αγέρωχο βλέμμα, που και νεκρούς ανασταίνει, πάνω σου... Αφού σιγουρευτείς ότι έχεις το ματάκι της μαμάς στην τσέπη, γυρίζεις αποφασιστικά στον μπήχτη...

Θα αρχίσει με ένα κοπλιμάν του στυλ "Μ'αρέσουν πολύ οι όμορφες κ ήσυχες κοπέλες σαν και σένα"..Εγώ τι φταίω?!?!..Έπειτα,θα σε ρωτήσει τα πάντα...Πως σε λένε,που μένεις, τι κάνεις,πότε απέκτησες αυτή τη λαδιά στη φούστα και κατά πόσο ξεπέρασες το πλήγμα ενός τέτοιου περιστατικού, πόθεν κλάνει το μπαρμπούνι κοκ...Εσύ όχι μόνο δείχνεις έμπρακτα ότι δεν έχεις όρεξη για μπλα μπλα, αλλά του το λες κ ευθρασώς..."θέλω να μείνω λίγο μόνη" και λοιπά εμπριμέ...Το τυπάκι όμως είναι άνδρας επιμένων και ελπίζει σε μια νίκη...Εσύ τι φταις όμως η κακομοίρα, που μαύρη η ώρα και η στιγμή που αποφάσισες να βάλεις σε τάξη ό,τι σε απασχολεί...

Θα σου πει να πάτε για καφέ εκεί κοντά.... Πίσω από το Λευκό Πύργο..Απέναντι από το πάρκο...Να εκεί βλέπεις;;;;; Βλέπω, που να μην έβλεπα...Θα αρνηθείς μια, θα αρνηθείς δυο στην τρίτη εύχεσαι να είχες προτιμήσει αρβύλες αντί για σαγιονάρες....Το τυπάκι επείδη θα νοιαστει για την υγεία σου, θα σου πει να μη σκέφτεσαι τόσο γιατί κάτι θα πάθεις...Αχά...Το μαρτύριο αυτό που μπροστά του, το βγάλσιμο των νυχιών μπορει να ταυτιστεί με την ενόχληση ενός γαργαλητού , δε σταματάει εδώ....Εννοείται πως όχι.... Τι και αν δηλώσεις πολλάκις πως έχεις γκόμενο...Δεν τον ενδιαφέρει... Είναι free τυπάκι...

-Θέλεις να βγούμε σήμερα το βράδυ;

-Όχι.

-Αύριο;

-Όχι.

-Μεθαύριο;

-Όχι.

-Σ'ένα μήνα;

-Όχι.

-Σε 2 χρόνια;
Σε αυτό το σημείο και ο πλέον άθεος κοιτάει τον ουρανό αναφωνόντας "ΓΙΑΤΙ;;;;;"

Έχεις φτάσει στο Α.Μ.Η.Ν, έχεις ήδη κατεβάσει χριστοπαναγίες,τύχες, σπίτια και ρολά αλλά το τυπάκι δεν πτοείται!Αλίμονο...Ώσπου του λες,"θα φύγεις εσύ η εγώ;"...Και τότε-ενίοτε με θιγμένο ύφος- σου λέει, "Εε μη σε σηκώσουμε κιόλας".. Ε, όχι δα... Φτάνει που μου σήκωσες την τρίχα κάγκελο από τα νεύρα!!!

Φυσικά πριν φύγει το τυπάκι δε θα παραλείψει να σου πει "Εσύ χάνεις" και όταν αρνηθείς να τον κοιτάξεις στα μάτια μετά από παράκληση του, θα σε ρωτήσει,"Μαστουρωμένη είσαι μεσημεριάτικα;"....ΜΑΣΤΟΥΡΩΜΕΝΗ Κ ΚΑΥΛΩΜΕΝΗ ΕΙΜΑΙ, που λέει και ο Φουσέκης....

Και αφού κάτσει άλλα 2 λεπτά πάνω από το μες στα νεύρα κεφάλι σου, θα φύγει...

Αληλουλούια, σκέφτεσαι, αλλά εύχεσαι να μη βρέξει άλλους άνδρες...Και δε μελέταγες καλύτερα ένα τσουβάλι λίρες; Το #2 Νούμερο δεν αργεί να φανεί...Μετά την αποχώρηση του πρώτου Νούμερου έχεις πάρει τηλέφωνο κάποιο ταλαίπωρο φίλο σου να του μιλήσεις μπας και ηρεμήσεις...Και εκεί που κάπως έχεις ηρεμήσει,σάυτο βοηθάει και η θάλασσα, γυρνάς στα αριστερά σου και βλέπεις ένα άλλο τυπάκι σαν ανάποδο γαμώτο..Είναι και αυτό αλλοδαπό.Σε βλέπει ότι μιλάς στο τηλέφωνο,αλλά δεν το απασχολεί...Εκτός του ότι σε κοιτάει λες και είσαι βιτρίνα σε ζαχαροπλαστείο,δηλαδή με το στόμα ανοιχτό, είναι και τσαχπίνικο...Σου σκάει ένα χαμόγελο, για το οποίο οι φωτογράφοι του National Geographic θα σκότωναν....

Ποιος είπε όμως ότι εσύ φημίζεσαι για μεγάλη υπομονή και ατσαλένια νεύρα;; Δε χάνεις στιγμή.Γυρνάς και του λες,"Θ'αργήσω(στο τηλέφωνο)"...Το καλό σου όμως έχει όλη την κάλή διάθεση του κόσμου να σε περιμένει,την καταδίκη σου μέσα...Τι και αν σκούζεις στο τηλέφωνο στον κακόμοιρο φίλο σου,"Ναι μωρό μου,ΜΩΡΟ ΜΟΥ λέω, και εγώ σ'αγαπάω..ΝΑΙ.. Σ'ΑΓΑΠΑΩ ΛΕΜΕ!", τι και αν τον κοιτάς με βλέμμα που στάζει δηλητήριο, αυτός εκεί..Γυρνάς προς τη μεριά του με μισή καρδιά και του λες,"Μπορείς να σταματήσεις να με κοιτάς;"Και σταματάει..Για 1 λεπτό..Επειδή όμως δε γίνεται να θυσιάσεις όλη σου την κάρτα στο βωμό ενός ανύπαρκτου έρωτα,κλέινεις το τηλέφωνο..

Το τυπάκι δεν χάνει στιγμή και σου λέει τη θανατηφόρα ατάκα,"Εγώ,εσύ καφετέρια"...Μάλιστα...Ή θα βουτήξεις στο Θερμαικό που απλώνεται μπροστά σου, ή θα αρπάξεις καμιά σιδερόβεργα από αυτές που υπάρχουν σε αφθονία στην παραλία και θα αρχίσεις να τον κυνηγάς μέχρι τα σύνορα ή θα θα μαζέψεις τα κομμάτια της ψυχραιμίας σου που εκτινάχτηκε πριν και θα του πεις,"Όχι".. Αυτό σε αντίθεση με το προηγούμενο Νούμερο δε θα επιμείνει τόσο, ούτε θα προσπαθήσει να μάθει για σενα(προφανώς γιατί οι γνώσεις των ελληνικών του δεν του το επιτρέπουν). Θα κάτσει όμως τουλάχιστον άλλα 7 λεπτά κοιτώντας σε επίμονα και προσπαθώντας να σε μαγνητίσει θέτοντας σε λειτουργία το body language...1,2,3,4,5,6,7,8,9....Ποιος πανέξυπνος πρότεινε να μετράς, όταν έχεις νεύρα, για να ηρεμήσεις;Anyway, το τυπάκι την κάνει αφού πρώτα έχει κουρελιάσει και το τελευταίο ψίγμα ψυχραιμίας και γαλήνης σου...

Ανάβεις άλλο ένα τσιγάρο,προσπαθείς να ακούσεις το πλάφα πλούφα της θάλασσας και όχι την-ενοχλητική θα έλεγα- κυρία από πίσω που διαφημίζει με στόμφο τα Καυτά Σκυλιά της..Τουτέστιν hot dogs...

Η ώρα περνάει κ με αυήν τα νιάτα της παραλίας, τα οποία δίνουν τη θέση τους στα απολυμέντα... Ε ναι λοιπόν...Ήρθε και η ώρα του παππού να κάνει καμάκι...Το #1 Πουρό θα είναι ευγενής..Θα σε ρωτήσει ποιο βιβλίο διαβάζεις, πόσο χρονών είσαι, τι συμβαίνει Μαριάννα στο Αιγαίο και άλλα παρόμοια...Πω ρε πούστη μου σκέφτεσαι, και είσαι έτοιμη να φας το προαναφερθέν βιβλίο μαζί με τα μουστάκια σου, που δεν έχεις,κοπελάρα γαρ...χμμ..ναι...Anyway, αφού μιλήσει λίγο-ή πολύ,δε θυμάμαι-ακόμα θα φύγει θαυμάζοντας ταυτόχρονα την ευγένεια σου και την καλοσύνη σου....Αυτά θα σε φάνε εσένα,τρομάρα σου..

Και στο σημείο που σκέφτεσαι ότι κάπως έτσι αρχίζουν οι serial killers και σκέφτεσαι σοβαρά να αρχίσεις καριέρα σφαγιάζοντας ό,τι ανδρικό πατάει στην παραλία,τουτέστιν να γίνεις ο μανιακός δολοφόνος της παραλίας με τα μπρατσάκια, σκάει μυτη το last but not least Νουμερο της παραλίας..Το #2 Πουρό..

Αυτό δεν είναι ευγενής και δεν έχει τους αριστοκρατικούς τρόπους του προηγούμενου υπερήλικου...Για να ακριβολογούμε δεν έχει καν ανθρώπινη όψη...Μα τι σκατά..Στην παραλία ήρθα ή στον Αλταιρ 4; Είναι μεγαλόσωμος, βρωμιάρης, με λεκέδες στην μπλούζα που αποκόμισε είτε από επίμονο ξύσιμο μύτης, είτε από έλλειψη χαρτιού υγείας στην τουαλέτα...Κάθε κουβέντα και χλέπα....Μολοταύτα έχει το θράσος να σου πει να πάτε για καφέ...Με ύφος "έχω σιχαθεί και τ'άντερα μου" σου λέει "Πάμε για καφέ εκεί πίσω;".. Λύσσα κακιά με τα από πίσω(μαγαζιά!!). Λες για 100(;) φορά αυτή τη μέρα όχι...Σου λέει,"δεν έχεις χρόνο για ένα καφέ;Ένα μισάωρο δεν έχεις;Ένα καφέ να πιούμε".. Ει άι στο διάλο ρε φίλε! Μεταξύ μας έχω άπειρο χρόνο αλλά δε θέλω να σου διαθέσω ούτε δευτερόλεπτο!!..."Όχι"....


Πάει και αυτός.....


Πάει και η όρεξη σου... Πάει και η διάθεση σου.. Πάνε και τα τσιγάρα....Τι απομένει; Σηκώνεσαι κα φεύγεις...Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισες να βάλεις τάξη στη ζωή σου! Μια χαρά ήσουν στην αναβολή σου!

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2007

Παίξε μαζί μου, θα σου χαρίσω τη βασίλισσα μου...


Άραγε πόσες υποχωρήσεις πρέπει να κάνεις στο ska ταμπλό του έρωτα, μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι όλα σου τα πιόνια βρίσκονται στο πλάι πεταμένα με βία; Και ότι ο συμπαίχτης(ή μήπως αντίπαλος;) το χει πάρει πολύ θερμά το θέμα...;

Όχι, δε θέλω νούμερο...Τα νούμερα είναι ανούσια...Τι κ αν είναι 1000, τι κ αν είναι 1 και καλή.... Ένα και το αυτό... Οπότε τι ζητάω....;Θα σου πω....

Μια φορά, από τις πολλές, που κοιτούσα το ταβάνι-με ιδιαίτερο ενδιαφέρον μπορώ να πω- μου γεννήθηκε η εξής απορία...Τι είναι πιο αξιολύπητο όσον αφορά τους δειλούς του έρωτα; Το γεγονός ότι ρίχνουν τον εγωισμό τους πιο χαμηλά κ από το iq της Paris Hilton ή το ότι δεν του ενοχλεί, ή ακόμα χειρότερα επιδιώκουν, να τους αγαπήσουν για κάτι που δεν είναι;

Σκεφτόμουν επίσης(πολύ σκέψη αδερφάκι μου), ότι άπειρες είναι οι φορές οπού δεν μπορούμε να απαντήσουμε στην ερώτηση, "τι είναι αυτο που μας τραβάει στον άλλο", και καταλήγουμε να σφυρίζουμε κλέφτικους σκοπούς, κοιτώντας ένοχα τα νύχια μας και συνειδήτοποιωντας πως τίποτα δε μας τραβάει και πως απλά "τραβιόμαστε"(με την καλή έννοια)...

Απωθημένο;Βίτσιο;Γραμματόσημο; Ή απλά human nature;

Ναι οκ, αποφασίζεις να τελειώσεις αυτόν τον καυγά υποχωρώντας... Έχεις μάθει το κόλπο για να λυθούν όλα....Μπράβο μαλάκα... Βγάλε το άλογο εκτός ταμπλό.... Δεν είναι θέμα εγωισμού, ούτε καν θέμα δίκαιου-άδικου... Είναι το δικαίωμα στην αμφισβήτηση.... Το δικαίωμα που σου δίνει η εκάστοτε σχέση να εκφράζεσαι, να αντιλέγεις, να υψώνεις τη φωνή σου και να απαιτείς να παίρνεις ό,τι δίνεις.... Simple as abc....

Δεν βρίσκω νόημα στο να παραγκωνίζεις μονίμως το εγώ σου, για να χορτάσει η λαίμαργη "κάπως την έχω δει" συμπεριφορά του γκομενακίου (σου)......

Όπως δε βρίσκω νόημα στο να υποκρίνεσαι σε μια σχέση.....Αν ο άλλος δε σε θέλει για αυτό που είσαι, τότε γιατί καίγεσαι τόσο πολύ να σε θέλει;Στραβώθηκες από έρωτα ή από εγωισμό;;

Σαφώς και το φαινόμενο δεν είναι γενικό και εγώ-ναι το παραδέχομαι- γράφω έχοντας συγεκρίμενα παραδείγματα στο μυαλό μου....


Απλά να.....Γιατί;;

Οι μέρες...






Η σημερινή μέρα είναι από αυτές που μπορείς να τις χαρακτηρίσεις ως αδιέξοδο...Ορθώνονται μπροστά σου με θράσος και σε κοιτάνε υπεροπτικά, περιμένοντας να λυγίσεις και να παραδοθείς στη μιζέρια τους...Όσες ερωτήσεις και αν τους κάνεις, απάντηση δε θα πάρεις....


Τις βλέπεις να κάθονται στην καρέκλα του γραφείου σου,να ξαπλώνουν στο κρεβάτι σου, να ανοίγουν το ψυγείο σου.... Και εσύ με ύφος θιγμένου οικοδεσπότη τρέχεις αποφασιστικά να τις διώξεις... Μάταια....


Που λες αυτές είναι οι μέρες που δεν ξέρεις που θά 'θελες να είσαι και με ποιους θα ήθελες να είσαι...Δεν ξέρεις τι θα ήθελες να βλέπεις, με τι να καταπιάνεσαι και σε τι να ελπίζεις... Ξέρεις όμως πως δε θέλεις την τωρινή σου κατάσταση....Το σημερινό σου αδιέξοδο....


Και αλήθεια, τι είναι χειρότερο;Το να μην σε ικανοποιεί τίποτα ή το να είσαι ανίκανος να βρεις κάτι να σε ικανοποιεί; Τι είπες; Πάλι δεν ξέρεις ε; Σιγά μην ήξερες.... Άλλωστε αν ήξερες δε θα έγραφες τώρα σε αυτό το blog....

Αυτές οι μέρες λοιπόν είναι σαν τη γρίπη...Σε ρίχνουν στο κρεβάτι...Και μετά αντε να σηκωθείς...Θες να κουλουριαστείς σε μια άκρη, να βάλεις το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια και να μη σηκωθείς ποτέ, εκτός αν παραστεί μεγάλη ανάγκη, η μη ικανοποίηση της οποίας μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την αναγκαστική αλλαγή σεντονιών....


Και κάθεσαι με τις ώρες βελτιώνοντας τις τεχνικές σου στο τίποτα, κοιτώντας το τίποτα, μεταμορφώνοντας τον εαυτό σου σε ένα τίποτα....Και πότε επιτέλους θα κάνεις κάτι, στοχεύοντας σε κάτι.....μετατρέποντας τον εαυτό σου σε κάτι....

Οι μέρες φταίνε...Ναι,ναι..Αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα στην πραγμάτωση των "θέλω σου".... Μα, δεν είναι πράγματι τραγικό το να επιρρίπτεις τις ευθύνες για τη δική σου ανευθυνότητα στις μέρες;;; How pathetic....


Δεν ξέρω....Αλήθεια, δεν ξέρω....... Ίσως αύριο που θα ξυπνήσω, η άγνοια να έχει κηρύξει διάλυση.... Ή μάλλον,

από Δευτέρα...


"Ένα παιδί που μοναχό το δρόμο του γυρεύει..."