Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2007

Kiwi

Αφιερωμένο σε όσους τολμούν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους...


Γαμώ

Γαμώ τη βαρεμάρα που με δέρνει.

Γαμώ τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού.

Γαμώ τα δέντρα τους θάμνους και τα περιστέρια που μοιάζουν με κοτόπουλα.

Γαμώ το φελέκι μου.

Γαμώ την άμμο όλου του κόσμου.

Γαμώ τα γαμημένα κωλοκολλήματα που μου κολλάνε το ήδη κολλημένο κωλομυαλό.

Γαμώ τις αστικές συγκοινωνίες μαζί με τους λεωφοριατζήδες και τους επιβάτες.

Γαμώ την περίοδο που έρχεται και μου γαμάει την γαμημένη ψυχολογία μου.

Γαμώ τη ψυχολογία μου.

Γαμώ τις διακοπές που εχουν ημερομηνία λήξης.

Γαμώ τον έρωτα.

Γαμώ ξανά τον έρωτα γιατί μου την έδωσε.

Γαμώ για τρίτη φορά τον έρωτα μπας και καώ και μου φύγει.

Γαμώ την κοινωνία μου μέσα, έξω και ανάμεσα.

Γαμώ τη ζέστη, τα κουνούπια και τις μύγες και τις μέλισσες και τις αράχνες που μπαίνουν μέσα στη φούστα μου.

Γαμώ όλους τους γαμιάδες κάγκουρες που μου γαμάνε την ησυχία μου.

Γαμω ό,τι κινείται και αναπνεέι και ας είναι και μαύρη γάτα.

Γαμώ τα μπαλάκια του τένις που μου ρχονται στο κεφάλι στην παραλία.

Γαμώ και την παραλία.

Γαμώ τον εγκέφαλο μου που γουστάρει ένα μαλάκα.

Γαμώ και τον ίδιο το μαλάκα.

Γαμώ και τη μαλακισμένη που γαμάει ο μαλάκας.

Γαμώ την πουτάνα μου.

Γαμώ τις ψεύτικες υποσχέσεις.

Γαμώ την αχαριστία.

Γαμώ και την υποκρισία.

Γαμώ και τους τραγόπαππες.

Γαμώ και όσα κεριά άφησαν αγάμητα οι τραγόπαππες.

Γαμώ τους μπάτσους που ήδη γαμιούνται στη μαλακία.

Γαμώ τους εφιάλτες.

Γαμώ τους πόζερους γουαναμπι οτιδήποτε.

Γαμώ αλλά δε δέρνω αλλά γαμιέσαι και συ που το παίζεις γαμιάς και μπήχτης και άντε και γαμήσου στην τελική.

Γαμώ!

Γαμώ!

Γαμώ!

ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΑΤΥΧΙΑ ΜΟΥ.

ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΕΥΡΑ!!!!!!!!!!!!

#@^$@#^%#$^#^@#^@!$#&^*@&^(^#($%*$

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2007

Για το γαμώτο,ρε γαμώτο!


Το λοιπόν,παρατηρούσα τις προάλλες τις αντιδράσεις κάποιων ανθρώπων, τον τρόπο που αμύνονται,τον τρόπο που υπερασπίζονται τον εαυτό τους, τον τρόπο που προσπαθούν να ξεφύγουν από μια άβολη κατάσταση και κατέληξα στο ότι η πλειοψηφία τρέμει και μόνο στην ιδέα ότι θα σπάσει το τείχος του εγωισμού που έχει γύρω της.


Και ερωτώ. Τι αξίζει ποιο πολύ;Ο εγωισμός μας ή όλα αυτά που μπορείς να κερδίσεις ρίχνοντας τον;Οεο;


Έτσι λοιπόν μόνο και μόνο για το γαμώτο εγώ προσωπικά έσπασα πολλές φορές το τείχος(καλά δε το ισοπέδωσα κιόλας) και είδα ότι αυτά που κέρδισα ήταν περισσότερα και καλύτερα από αυτά που κέρδιζα όταν κουκουλωνόμουν με τον εγωισμό μου. Συνειδητοποίησα οτί το να μη φοβάσαι να ρισκάρεις δεν είναι κακό και συνήθως βγαίνεις κερδισμένος.Η τουλάχιστον δε βγαίνεις περισσότερο ζημιωμένος από όσο ήσουν. Και για να αναφέρω και κάτι κοινότυπο "Καλύτερα να μετανιώνεις για πράγματα που έκανες,παρά για πράγματα που δεν έκανες". Όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά μετά θα σε τρώει η περιέργεια του τι θα είχε γίνει εάν......


Στην τελική, τι είχαμε τι χάσαμε...

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2007

I've got some kind of hate


Your gun stands frozen in front of me
tryin' to set my destiny.
You look at me with your wet eyes, sayin'
sorry for all your pathetic lies,
There's no other way you think,
but to utterly erase my memory n' blink
to the new day without a me,
just you with your friends n company
cryin' over my dead body
n regret for all the shit you told about me,
your shortie,yeah that's me lyin'
on the rotten fruits that fell down on my coffin
somewhere, i don't know, I've lost my roots.
I lay naked lettin' my soul escape n wait
for a wonder to happen, but no, this is the real thing,
this is my perfect shitted destiny.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2007

Εγώ,το wannabe αερικό

-Ωραιότατο το φορεματάκι σας.
-Βρίσκετε;
-Φυσικά,είναι πολύ..πολύ..
-Πολύ τι;
-Πολύ εσείς, βεβαίως βεβαιώς.
-Πολύ εγώ.
-Ναι, ναι εσείς.
-Και τι είμαι εγώ;



Εγώ είμαι ένα αερικό.Παιδιώθεν.Είμαι δηλαδή ένα κακοποιό πνεύμα που πειράζει αθώους, όχι χωριανούς, αλλά αστούς(που να τρέχω κάθε 3 και λίγο στην ύπαιθρο με τέτοια οδικά δίκτυα) και τους αφήνει μελανά ίχνη γνωστά και ως ματσουκιές.Ουδεμία σχέση έχω με τη Μαύρη Μαγεία,άλλωστε το μαύρο δεν είναι και το χρώμα μου, άλλα κατοικώ ανήσυχα και ωραία στον αέρα βγάζοντας περίεργους ήχους και κάνοντας τις πόρτες των μικρών αστών να σκούζουν..Απλά καθημερινά πράγματα..Έχω περίεργη μορφή η οποία αλλάζει ανάλογα με τη διάθεση μου.Ας πούμε σε τσακίρ κέφι βγάζω στρας και λαμποκοπάω ολόκληρη σαν το Φλωρινιώτη.Σε περιόδους κατάθλιψης παίρνω ένα γριζόμαυρο χρώμα και έτσι τη νύχτα δεν ξεχωρίζω πάρα μόνο αν μου δώσεις πολύ σημασία.Γενικά όμως μοιάζω με καλοκαιρινό αεράκι... Τα μάτια μου ευθύνονται για τη βραδινή ψύχρα και την πρωινή δροσιά και τα χέρια μου καμιά φορά μακραίνουν(βλ.τιραμόλας), ώστε να μη δυσκολεύομαι στις "δουλειές μου"....Μπορώ και πετάω και έτσι σας κουτσουλάω για την πλάκα μου και εσείς το παίρνετε για γούρι και τύχη...Πφφ αφελείς άνθρωποι...Η αλήθεια είναι ότι μια φορά κόντεψα να αγγίξω το φεγγάρι αλλά μετά πείνασα και γύρισα να βρω κανένα φρούτο,κανένα καρπό έστω καμιά αράχνη...

Τα μπασταρδεμένα ξαδέρφια μου,δηλαδή τα ξωτικά προήλθαν από τη συνεύερεση γνησίων αερικών με τουρίστες.Κανείς φυσικά δεν τα ήθελε, γιαυτό και τα βγάλαμε ξωτικά που σημαίνει "έξω από 'δω". Πάρτε πόδι δηλαδή.Αυτά κρύβονται σαν ηλίθια στα βουνά και στα λαγκάδια και φοράνε κάτι ριγέ κάλτσες.Μεταξύ μας πολύ κακόγουστες.. Το λοιπόν, τα ξωτικά ντρέπονται πολύ για την εμφάνιση τους-όχι αδίκως- και γιαυτό φοράνε εκείνους τους τεράστιους σκούφους για να κρύβουν τη φάτσα τους.Βέβαια κάποτε ένα περιστέρι μου είπε πως φοβουνται τους ασφαλίτες γιαυτό και κρύβουν τα πρόσωπα τους..Ενδέχεται..

Πάντως εμείς τα αερικά είμαστε σαφώς ανώτερα και μην ακούσω το αντίθετο από κανέναν γιατί το πρωί θα ξυπνήσει ξεσκέπαστος και με το χαλάκι της πόρτας κατουρημένο.. :)

Μαλβίνα Κάραλη


Χθές καθώς περιπλανιόμουν στο youtube έπεσα εντελώς τυχαία σε κάτι videακια της Μαλβίνα Κάραλη και η συγκίνηση μου ήταν απερίγραπτη. Όταν παρακολουθούσα τη Μαλβίνα ήμουν πολύ μικρή οπότε μπορώ να πω ότι μεγάλωσα μαζί της. Χθες θυμήθηκα το αμίμητο χιούμορ της, την εκκεντρική της εμφάνιση, την απιστεύτη ζωντάνια της και το "Γαμώ την ατυχία μου!!!".Δυστυχώς δε βρήκα το "Έξω πούστη απ'τη παράγκα!" αλλά και μόνο που άκουσα τα σχόλια της μου φτάνει..Καρατσεκαρισμένο!

Η Μαλβίνα για τη Μαλβίνα στην ταπερμανική:

"Φίλες και φίλες, ευτευτέστετε.Το βιογραφικό μου θα σας το περιγράψω στην ταπερμανική, για να μαθαίνουν οι νέοι και να γελάνε οι παλιοί. Γεννήθηκα στις 3 του Φεβρουαρίου περίπου, ίσως και το χίλια εννιακόσια πενήντα τέσσερα.
Δεν είχα αδέλφια που τσακώνονταν, αλλά είχα αδελφό.
Σπούδαξα και έκανα δράσεις πχιότητας στη Λωζάννη, το Παρίσι, επ' όπου και διάτριψα και το ένα ή το άλλο και το Ντισκιουετέ έλεγα με πχιοτική προφορά.
Μετά προέβην αργότερα σε επιστροφές και δούλεξα σε εφημερίδες από το Διάστημα. Δηλαδή 78-83. Και πιο μετά έφκιανα άρθρους σε περιοδικούς.
Κι ύστερα βγήκα στην τηλεόραση και είχα ένα σπήγκελ κι έρχουνταν κάτι συντρόφσες κι αυτές ζακτ, κι εγώ φρακτ και καμιά φορά και τ' ανάποδα.
Μετά έφυγε το ΠΑΣΟΚ, ενωμένο δυνατό κι ίσυσσε το Πασόκ δυνωμένο-ενατό και ξήχασα την κυβερνητική που 'χα μάθει πάνου - κάτου. Κι αυτή ήταν η στάση που μου έβλαψε σοβαρά το πρόβλημα.
Γιατί, αντί μάλλον ή και περίπου, να πάνε όλα κατ' ευθήν, εγώ έφκιαχνα ΙΕΚ Τάπερμαν, αλλά το Ταπερμακιστάν άρχισε να κάνει δράσεις κατά εμού και εναντίον μου, δηλαδή πήγε να μου την κάτσει ο κοντός με γκέγκεν επιθετικό.
Αλλά δεν πειράζει, χέστηκα. Διότι το γκέγκεν και το ντισκιουετέ εγώ το μιλάω στο πρωτότυπο - και με πχιοτική, όπως είπα, προσφορά - και όχι ψελλίζω δολίως και υπούλως ξέναι γλώσαι, άρα θα τα βγάνω πέρα και μετά το Ταπερμακιστάν.
Ισυσσύσατε, φίλες και φίλες, και μη χανόμαστε..."

Η Μαλβίνα σχολιάζει μόδα:





Η Μαλβίνα για διάφορους αδιάφορους:





Και φυσικά η Μαλβίνα για τον Τάπερμαν:

Γαμώ την ατυχία μου!

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2007

Αλήθεια ζώ ακόμα;


Άκουσα σήμερα κάποιον να λέει:

<<Οι εργαζόμενοι ξυπνάνε κάθε πρωί την τάδε ώρα,σχολάνε το μεσημέρι την τάδε ώρα,περιμένουν να πάρουν μια βδομάδα άδεια το καλοκαίρι,3 μέρες τα Χριστούγεννα, άλλες 2 το Πάσχα και αναρωτιούνται "Αυτό είναι η ζωή;"..Ε, ναι λοιπόν αυτό είναι η ζωή!>>

Αρχικά δεν είχα λόγο να τον αμφισβητήσω.Όχι μόνο,γιατί με περνούσε αρκετές δεκαετίες και είχε "ζήσει",αλλά και γιατί φαινομενικά δεν έχει άδικο...

Εμένα όμως δε μου αρέσει η επιφάνεια...Έτσι,όχι για να το παίξω αντιδραστική,επαναστατρία κλπ προβάλλοντας ιδεές μάλλον ουτοπικές, αλλά γιατί έτσι νιώθω πως ΠΡΕΠΕΙ να είναι, θα διαφωνήσω.
Το πρόβλημα με τους ανθρώπους είναι ότι ζουν υπέρ το δέον(αυτό είναι σωστό γραμματικά,υπέρ+Αιτιατική.) συμβατικά..Δεν είπαμε να είσαι και 3 λαλούν και 2 χορεύουν,αλλά αν μη τι άλλο εδώ μιλάμε για τη ζωή Σου. Και πρόσεξε τον αριθμό.Είναι η ζωή, όχι οι ζωές.Απευθύνομαι σε σένα μικροαστέ που φυτοζωείς και Μπράβο έχεις γίνει παράδειγμα προς αποφυγίν.Εσύ λοιπόν φίλε, σπάνια απολαμβάνεις τη ζωή.Ζεις με το φόβο,τις προκαταλήψεις και τον τρόμο.Καταπνίγεις τα πάθη και τη θέληση σου και στο τέλος συνειδητοποιείς ότι όλη σου τη ζωή την έζησες συμβατικά για να είσαι ασφαλής-ή μήπως βολεμένος;- και τελικά έμεινες κλεισμένος σ'ένα κλουβί προσπαθώντας να ξεπετάξεις την αναγκαστική ζωή που σου δόθηκε, χωρίς ουσιαστικά να κάνεις κάτι.Ζεις επειδή έτυχε και ξεπετάχτηκες απ'το πουθενά και ούτε καν το εκμεταλλεύσαι...Την έχεις που την έχεις, άλλη δεν ξέρεις αν υπάρχει, οπότε....

Γιατί ρε φίλε στην τελική τι είναι η ζωή;Ένα ταξιδάκι είναι....Και ο οδηγός ,δε χαρίζει τζάμπα διαδρομές....

Περνάει η ζωή σου και εσύ δε τη χαίρεσαι..Ξέρεις τι κάνεις;Θα σου πω εγώ. Διαβάζεις 2 χρόνια.Και μετά;Πηγαίνεις πανεπιστήμιο. Και μετά; Δουλέυεις, δουλεύεις, δουλεύεις..Και μετά;Παντρεύεσαι και κάνεις παιδιά και συνεχίζεις να δουλεύεις. Και αυτό το ονομάζεις ζωή.Εύγε!

Δε θέλω να μπω σ'αυτό το τρυπάκι και πραγματικά ούτε αυτό με θέλει στα πόδια του.

Απλά θέλω να ζήσω με τέτοιο τρόπο ώστε να είμαι πρόθυμη να επαναλαμβάνω την ίδια ζωή αεναώς.

Και όπως είχε αναρωτηθεί και ο Νίτσε "Άλήθεια, ζούμε ακόμα;"