Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2007

Το Πρότυπο.

Ο Θανάσης(Παπακωνσταντίνου ντε), θέλει να μου μοιάσει...

Απόδειξη?

Το τραγούδι του με τίτλο "Αερικό" με τον χαρακτηριστικό στίχο "....Σαν αερικό θα ζήσω...."

Θανάση μου το ξέρω ότι με θαυμάζεις.Μόνο φτύσε με μη με βασκάνεις...Θενκς...

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2007

Λοιπόν,

μπλογίδιο της πλάκας μια συμβουλή έχω να σου δώσω ως δημιουργός σου....

Ποτέ μη μιλάς σε γνωστούς! Μόνο σε άτομα που δεν ξέρεις...

Ακους? Ακούω να λες.....

Οπότε?

Σήμερα πήγα στο καφέ Κρις(Cafe Chris).

Σήμερα που πήγα στο καφέ Κρις μελαγχόλησα.

Σήμερα που πήγα στο καφέ Κρις και μελαγχόλησα σκέφτηκα διάφορα.

Σήμερα που πήγα στο καφέ Κρις και μελαγχόλησα,σκέφτηκα διάφορα, αλλά δεν κατέληξα πουθενά.

Τουλάχιστον (ξανά)ήπια....


Υ.Σ:"Τα είχα όλα μια φορά μα ήθελα παραπάνω,τι να τα κάνω τώρα πια απόψε που σε χάνω"...Αφιερωμένο..(Μούχλα όχι σε σένα!)

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2007

"Hello darkness ,my old friend I've come to talk with you again......"


Αχου,δεν την παλεύω....

Νομίζω,

πως ένα νεύρα.

Νομίζω πως έχω πολλά νεύρα..

Νομίζω πως πρέπει επειγόντως να ανάψω ένα τσιγάρο.

*θα μπορούσα βέβαια να σπάσω και κανά πιάτο,κανά καθρέφτη,την τηλεόραση που μου είναι άχρηστη ούτως η άλλως....γουατεβερ...*

Από την άλλη θα μπορούσα να φερθώ ώριμα εστιάζοντας στο πρόβλημα.

*Αλλά τότε το πιάτο,ο καθρέφτης και η τηλεόραση θα κατέληγαν σε συγκεκριμένα κεφάλια..*

Το βρηκα! Θα πιω ενα τζιν τονικ! (ε?)
Να πάρετε τα ψέμματα,τις δικαιολογίες,την υποκρισία και τις μαλαγανιές σας και να τις βάλετε στον κώλο σας υπόθετο.


Αι γαμηθείτε με τράγο μπινέδες.

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2007

Πάλι ξέχασα να σκεφτώ.

Πες μου Κάτι...

-Πες μου κάτι αληθινό.Σαν την ερημιά αυτού που απαγχονίζεται,σαν τη ροή απ'τα ρουθούνια του πυγμάχου και σαν την κούραση στα πόδια μου.

-Πες μου κάτι αφόρητο.Σαν τη φράση "ξέρεις τι έχω κάνει εγώ για σένα;",σαν την αμηχανία στους ανελκυστήρες και σαν την απουσία του νοήματος.

-Πες μου κάτι δυνατό.Σαν τις αδυναμίες μας που φτάσαν ως στα νύχια,σαν τα λουλούδια του κάμπου και σαν καρτέρι των ληστών στο Δήλεσι.

-Και τώρα πες μου κάτι ψεύτικο.Σαν τα ψόφια δάχτυλα που 'σφίξα στο χέρι,σαν τον ήλιο του χειμώνα και σαν την ορκισμένη αγάπη της.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου.

Αυτη ειναι η μαλακια..

Σε αναγκαζουν να φυγεις και μαζι μ'αυτους αφηνεις πισω και ατομα που αξιζουν.

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007

Η Σ. για μενα..

Ζητησα απο τη φιλη μου τη Σ. να κανει ενα μπρεινστορμιν για μενα.Να γραψει ο,τι της ερθει στο μυαλο για το ατομο μου(πσσσ)..Μετα απο 2 μπυρες μου παρεδωσε το παρακατω:


"Κ.
αν και θα ηθελα να πω....[τα ευκολως εννοουμενα παραλειπονται]...αδυνατω....

Η Κ. λοιπον καπνιζει σαν φουγαρο(με τη συναινεση της μαμας),πινει τον Αλιακμονα σε ποτηρι σαμπανιας και το απολαμβανει,ξεχναει που ειναι και που βρισκεται και τρελαινεται,μετα θυμαται και μιζεριαζει.Ανθρωπος απειρα μελαγχολικος,αδιανοητα ειρων και φρικιαστικα χαβαλες.Σε ανεβαζει και σε τρομαζει.

Τρεχει,παιζει και προβληματιζεται ανησυχητικα πολυ. Αλλα μ'αρεσει.
Ξερεις τι ειναι να ζηλευεις καποιον και ταυτοχρονα να στεναχωριεσαι γιαυτον? Μαλλον γινομαι υποκειμενικη γιατι την αγαπω. Ακυρο...

Και συνεχιζω..Εχει κομπλεξ και ταυτοχρονα απιστευτη αυτοπεποιηθηση..Εχει βαθος και ρηχη ματια σε οτι αφορα αυτην,εχει ανησυχιες και ερωτηματικα και μια τρελη ματαιοτητα για τα παντα.Τωρα που τα γραφω συνειδητοποιω οτι δεν υπαρχει μια Κ. Η Κ. αλλαζει αναλογα με το κλιμα, τη δυση του ηλιου, τους ανθρωπους γυρω της,το ποση μοναξια την τριγυριζει,το φως στο παραθυρο της...Περιεργα πραγματα...Διαθεση θα μου πεις..Κυκλοθυμια θα σου πω και θα χω και δικιο...

Και τι ελεγα? Α ναι,ξερει να ξεχωριζει το μαυρο απο το ασπρο και να σε πειθει οτι το ασπρο ειναι μπλε.Εχει την ικανοτητα να ακουει και να συμβουλευειτους παντες εκτος απο τον ιδιο της τον εαυτο..Ερωτευεται κεραυνοβολα και ξενερωνει σαν Φαντα...Σε δευτερολεπτα...

Σιχαινεται το δηθεν και μαλλον γιαυτο σε τρομαζει,γιατι ειναι αληθινη μεχρι αηδιας..Εχει ονειρα τρελα..Να ταξιδεψει στον κοσμο και να τον γυρισει ανακουρκουδα. Εμπνεεται στον εκκκωφαντικο πανικο και στην ακρα του ταφου σιωπη..Λατρευει τη μοναξια της μεχρι να τη σιχαθει και να την πεταξει απο το παραθυρο.Θελει το χωρο της...για να τα κανει μπουρδελο ΜΟΝΗ ΤΗΣ. Αναγνωριζει τα λαθη της και αυτοτιμωρειται..Με το να κλεινεται στον εαυτο της,στο μικρο της καβουκι..Ωρες ωρες πιστευω πως της αρεσει εκει...

Τρωει σαν γουρουνι(και δεν παχαινει @#!%%$@) και μαγειρευει σαν τη Βεφα.Μιααμμμ.. Καταχρησεις επι καταχρησεων..Τικ με τα μαλλια κια τα χαρτακια..Ανησυχο πνευμα. Στριβει οταν διαπιστωνει οτι κατι δεν της αρεσει..Και καλα κανει.. η οχι... μπορει και να το παιδευει πολυ.. Φοραει λουλουδατα φορεματακια και ταξιδευει στον κσομο της αμεριμνη.Γελαει σαν τον Bob και σαν μικρη ορκα και σαν χοιρος που τον σφαζουν και....γελαει δυνατα και εντονα βασικα...οπως θελει να ειναι η ζωη της..

Αφαιρειται και κοιταει το κενο..Νιωθει πως η σιωοη ειναι οικειοτητα και πειθει και εσενα..Φωτογραφιζει τα παντα μεχρι να τα φτυσει η ψηφιακη και να γεμισει η μνημη του κινητου...Μιλαει πολυ αλλα σπανια αποκαλυπτει αυτα που σκεφτεται..Αυτοσαρκαζεται αλλα προσεχε..Μονο αυτη εχει το δικαιωμα να το κανει..Σαν πολυ θαρρος δεν πηραμε στο κατω κατω??? Λατρευει τη φυση και κυριως τη θαλασσα..Αυτη την εμπνεει,την ηρεμει και παιρνει τους προβληματισμους της μακρια.. Διαβαζει με μανια οτιδηποτε δε γραφει απο πισω ΟΕΔΒ και δεν εχει ιλουστρεσιον φυλλα..και μετα γραφει για να βρει καπου διεξοδο και εχει ταλεντο ιντιντ. Τρομαζει στη σκεψη του προγραμματος και της υπευθυνοτητας και τελευταια εχει ενα θεμα με τις αραχνες...Λιαζεται στον ηλιο και παιρνει το χρωμα της σοκολατας αυτης που λιωνει και κοχλαζει για να γινει φοντου.Ο,τι και να σου λεει το βλεμμα της κρυβει μια θλιψη..

Φιουυ και αλλα τοσα..και καπου εδω αναρωτιεμαι..μηπως τελικα δεν την ξερω καλα? Θα μου περασει.."

Ταδε εφη Σ.

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2007

Συμπέρασμα.

Η μάνα μου όταν νευριάζει και φωνάζει μοιάζει με εξαγριωμένο τσιουάουα που γαβγίζει..