Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2007

Στασιμότητα.

Κυριακή απόγευμα.Σβησμένα φώτα.Στασιμότητα.Ανησυχία.Η μαγεία της μοναξιάς. Η μαγεία του να χαθείς στην κατάθλιψη μιας ταινίας όπως οι Ώρες ή η Αιώνια Λιακάδα ενός καθαρού μυαλού.Και μόλις τραβήξεις τα μάτια σου από την οθόνη να νιώσεις τη μοναξιά να σε αγγίζει,να διαπερνάει τα ρούχα σου,να τη μυρίζεις,να τη βλέπεις. Να βλέπεις τον εαυτό σου σε ένα μισοσκότεινο δωμάτιο.Να διακρίνεις τα χρώματα πίσω από τα σκοτεινά έπιπλα. Στασιμότητα.Και μια ξαφνική αλλαγή διάθεσης.Ένα χαμόγελο.Ένα ευχαριστώ στη μοναξιά. Η πληρότητα που σου προσφέρει η μοναξιά όταν τη χρειάζεσαι δε συγκρίνεται με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ατόμων.Αυτή η γαλήνη.Αυτή η ασφάλεια που σου προσφέρει το φυσικό απογευματινό ημίφως και η απαλή μουσική.Η αίσθηση ότι δεν υπάρχει ζωη πέρα από σένα.Στασιμότητα. Και όσο παραμένεις στη φανταστική σου ατμόσφαιρα παίρνεις δυνάμεις για να μοιραστείς τη ζωή σου.Η συνειδητοποίηση της μοναξιάς σου σε γεμίζει χαρά και διώχνει το φόβο.Τίποτα δεν μπορεί να εισβάλλει στον κόσμο σου. Είναι καλύτερο και από χόρτο,καλύτερο και από όλα τα τζιν του κόσμου,καλύτερο απο σεξ,φαί,έρωτα,αγάπη. Είναι η μόνη στιγμή που έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με τον εαυτό σου. Η μόνη στιγμή που τον αντικρίζεις στα μάτια και βλέπεις μέσα του.Όπως λένε οι Τζέιμς ή όπως λέει ο Ρόμπερτ Φίσερ ή όπως το ζεις εσύ.Είναι η πληρότητα πριν την απελπισία.Είναι η λάμψη στο σκοτάδι σου.Είναι η στασιμότητα.

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007

Ανωριμότητα.


Διλήματα.Μπερδέματα.Αποφάσεις.Βιαστικές.Της στιγμής.Τι είναι λάθος,τι σωστό? Διχάζεσαι.Μπερδεύεσαι. Βιάζεσαι.Σκοντάφτεις.Διαλέγεις.Στην τύχη.Για να ξεμπερδεύεις. Δίχως λογική. Μετανιώνεις.Θες να γυρίσεις πίσω.Τα κάνεις χειρότερα.Δίλημμα ξανά.Προβληματίζεσαι. Αγανακτείς.Σκέφτεσαι.Τα περιπλέκεις.Τα αναλύεις.Τα κάνεις χειρότερα.Κάνεις λάθη,όλο λάθη,πολλά λάθη.Συνεχίζεις.Το αποφεύγεις.Το βρίσκεις μπροστά σου.Αγχώνεσαι.Αδιαφορείς.Τσατίζεσαι.Αποφασίζεις.Βιαστικά.Τα χάνεις.Το ξεχνάς.Το θυμάσαι.Στο θυμίζουν.Απ'την αρχή.Τρέχεις.Λαχανιάζεις.Αδιέξοδο.

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Τσοπάνα Rave

"....Δεν έχω ούτε ένα γκαζμά να σκάψω το λάκο μου....."
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!!!!!





music player
I made this music player at MyFlashFetish.com.

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

Διαγραφή


Οι άνθρωποι δεν είναι σαν τους φακέλους του υπολογιστή.Δεν μπορείς να τους διαγράψεις και να τους στείλεις στον κάδο ανακύκλωσης και να τους επαναφέρεις όταν τους ξαναχρειαστείς ή αν ο φάκελος με τον οποίο τους αντικατέστησες εμφανίσει ιό.

'Οταν αποφασίσεις να διαγράψεις κάποιον το κάνεις οριστικά.Ο άλλος δεν εναι σούστα να χοροπηδάει από τον κάδο στον φάκελο και τούμπαλιν. Δεν είναι σκύλος να επιστρέψει μόλις του ξαναπροσφέρεις φαγητό.Κατά πόσο όμως μπορείς να διαγράψεις κάποιον? Όταν διαγράφεις κάποιον, όσα ζήσατε,είπατε,ήπιατε δεν παύουν να υπάρχουν στο μυαλό σου και να κόβουν βόλτες. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να εμποδίσεις τη συνέχεια.

Γιατί?

Επειδή αυτοί που διαγράφουν φοβούνται.Φοβούνται να ξαναζήσουν τις άσχημες στιγμές ή είναι σίγουροι πως θα υπάρξουν τέτοιες.Αυτοί όμως που διαγράφουν βρίσκουν λακούβες στο δρόμο τους. Και πρέπει να 'σαι 4χ4 για να μπορέσεις να τις προσπεράσεις χωρίς να "βρεις". Πολλές φορές όμως δεν υπάρχει επιλογή. Ο άλλος ΠΡΕΠΕΙ να φύγει. Πρέπει να φύγει για να έρθεις εσύ στα κανονικά σου. Πώς ξέρεις οτί πρέπει να φύγει και δε θα το μετανιώσεις? Απλά το ξέρεις. Ή νομίζεις πως το ξέρεις. Όταν όμως πάρεις την απόφαση δεν μπορείς να την αναιρέσεις. Μετά την απομάκρυνση απ'το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται που λέει και η μάνα μου κάθε φορά που που ο πατέρας μου τη ρωτάει "Γιατί σε παντρεύτηκα?".

Τι σημαίνει όμως διαγράφω κάποιον?

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2007


Πάει, μαράθηκε και η ορχιδέα μου. Μα τι άχρηστη που είμαι....

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2007

Injecting Room

Το injecting room είναι ένας ειδικά διαμορφωμένος χώρος όπου οι εξαρτημένοι μπορούν να κάνουν ενέσεις ηρωίνης υπό την επίβλεψη ειδικευμένου προσωπικού. Βρίσκεται στο Όσλο στην Νορβηγία.

Υπάρχουν πολλά επιχειρήματα για να υποστηρίξει κάποιος μια τέτοια ενέργεια.Οι χρήστες κάνουν χρήση σε καθαρό χώρο και με αποστειρωμένες βελόνες.Έτσι μειώνεται ο κίνδυνος αναμετάδοσης επικίνδυνων ιών όπως HIV και ηπατίτιδα. Σαφώς και οι χρήστες δε βιώνουν την εξαθλίωση που θα βίωναν αν έκαναν χρήση σε κάποιον δημόσιο χώρο.Επίσης, ο χώρος αυτός τους κρατάει μακριά από τα επικριτικά βλέμματα. Ναρκομανής δε σημαίνει και αλήτης και ο χώρος αυτός αυτό βγάζει προς τα έξω.

Όμως, πιστεύω πως ένα τέτοιο εγχείρημα είναι λάθος.Το γεγονός οτί μειώνεται ο κίνδυνος να πάθει ο χρήστης Aids δε σημαίνει οτί δεν κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του. Αν αυτοί οι κοινωνικοί φορείς που επικροτούν τη δημιουργία αυτών των χώρων θέλουν να βοηθήσουν, νομίζω οτί έχουν διαλέξει το λαθος δρόμο.Γιατί εδώ δε μιλάμε για χόρτο που πίνει και η κουτσή Μαρία αλλά για ηρωίνη. Να βοηθήσουν τους χρήστες να ξεκόψουν,όχι απλά να το κάνουν καθαρά. Γιατί στην ουσία όλο αυτό το εκπαιδεύμενο νοσηλευτικό προσωπικό γίνεται συνένοχος στο θάνατο και ας προσφέρουν στους χρήστες καλύτερες συνθήκες ζωής. Το ερώτημα μου είναι λοιπόν, αυτοί οι χώροι βοήθουν στο να "σωθεί" ο χρήστης ή στο να πεθάνει με αξιοπρέπεια? Γιατί αν ο στόχος τους είναι ο δεύτερος γουέλ ντον.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007




Καλώς τα δέχτηκα.....Τι τα 'θελα τα βουνά???

Είπε και η άλλη στα ζώδια οι Λέοντες να μέινουν σπίτι.....Και σιγά να μην έβγαινα με τέτοιο κρύο.

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2007

Αθήνα 2007(π.Χ)


Αυτή τη βδομάδα πήγα για τέταρτη φορά στην Αθήνα και ενισχύθηκε η άποψη που είχα ότι είναι μια τρισάθλια πόλη. Απελπιστικά άσχημη,μίζερη και καταθλιπτική. Δεν είναι τυχαίο ότι από τις 6 μέρες που ήμουν εκεί βγήκα μόνο μια φορά για βόλτα το πρωί και άλλες 2 για ένα φεστιβαλ(για το οποίο είχα παέι κιόλας).Απαπαπα δεν ξαναπάω. Δηλαδή απορώ πως αντέχουν να μένουν εκεί άνθρωποι.....

Επίσης, 4 πράγματα που παρατήρησα αυτή τη φορά στην Αθήνα:

1)Οι οδηγοί είναι ακόμα χειρότεροι από όσο θυμόμουν.

2)Πρέπει να ναι νέα μόδα να κοτσάρουν όλες οι Κηφισσιώτισες νεαρές ένα φιογκο στα αριστερά της κεφαλής τους.

3)Οι φασίστες έχουν λυσσάξει και δε συμμαζεύονται.

4)Ο γύρος συνεχίζει να είναι μια σταλιά και έτσι εμείς οι βόρειοι οι συνιθισμένοι σε XL μερίδες δε χορταίνουμε με τίποτα.

ΠιΕς: Γιατί τρέχουν συνέχεια αυτοί οι άνθρωποι???????

"Είναι άσχημη πόλη η Αθήνα,κρύβει μια ανέκφραστη οδυνηρή αλήθεια..."

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2007

Να σας ρίξω?

Θα σας ρίξω.

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρισμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων
και θα πεθάνω μια βραδυά σαν όλες τις βραδυές
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων

Για το μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφάξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία
κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά
ήταν μια λόξα νεανική μα τώρα έχει περάσει

Μα ο εαυτός μου μια βραδυά μπροστά μου θα υψωθεί και λόγο ως
ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει
κι αυτό τ' ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρυνές Ινδίες
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

Καββαδίας.

Ε τι? Μόνο εγω θα μιζεριάζω?

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2007

Στοπ!


Ε, λοιπόν δεν ξανάρχομαι σ'αυτή την πόλη ,όχι για σκ, ούτε για ημερήσια! Τέρμα! Αι στο διάλο!

.

Αν και πάντα πίστευα ότι όλα είναι σχετικά στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα κάποια πράγματα δεδομένα και απόλυτα. Για άλλα το παραδεχόμουνα και για άλλα έκανα το σημίτη, τουτέστιν τον Κινέζο. Πλέον και αφού πήρα το ξεσκονόπανο και έδιωξα αυτά τα πράγματα από τις γωνίες στο πίσω μέρος του μυαλού μου, δηλώνω οτί τίποτα δεν είναι δεδομένο. νοθινγκ.ναντα.νιχτς.Μη με ρωτήσεις γιατί.Βαριέμαι να σου πω. Όχι πως είχες καμιά όρεξη να μάθεις. Εσύ είσαι πιο βαρεμένος και από μένα... Ενιγουει. Φακ οφ και ταρν αραουντ.