Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

Χουμορ

-Τι ειναι μαυρο και φτιαχνει ποτα?
- Ο Μπαρακ Ομπαρμαν

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008

Επικαιρο



[...] Η ζωη περνα απο μεσα μου, με διαποτιζει με την ασκημια της, με γεμιζει λυσσα με την αδικια της την οργανωμενη, με ταπεινωνει με την ανημπορια μου να αντιδρασω, να επαναστατησω αποτελεσματικα, να υπερασπιστω το μαζικο μας εξευτελισμο. Αν ξαναγινομουν εικοσι χρονων θα ξεκινουσα απο τις κορφες των βουνων, ανταρτης, ληστης, πειρατης, ν'ανοιξω τα ματια εκεινων που δεχονται αδιαμαρτυρητα τη μοιρα τους, οσο και κεινων που εθελοτυφλουν. Οχι, η επανασταση μου, δε θα στρεφοταν κατα του καταστημενου και του συστηματος του, αλλα εναντιον εκεινων που το ανεχονται. Θα σκοτωνα, θα τσακιζα την κακομοιρια, την υποταγη, την ταπεινοφροσυνη. Η γη ετσι και αλλιως δε χωρα αλλους ταπεινους και καταφρονεμενους. Οπως δε χωρα αλλα φερεφωνα προκατ επαναστασης. Η ζωη γινηκε πια παρα πολυ απανθρωπη για να την καλουπωνουμε σε σχηματα, δε μας ανηκει καν, οπως δε μας ανηκει τιποτα, απο τη γη που κατοικουμε ως τα προσωπα μας. [...]Το Συστημα αποχαλινωμενο καλλιεργει σκοπιμα την ασυνειδησια, την αγριοτητα, το χαος, καταλυοντας το σεβασμο για τον ανθρωπινο παραγοντα. [...]Η Ελλαδα εκδιδεται, συνειδητα και ασυνειδα. Κι ουτε ενας αθωος. Ανευθυνος κανενας.


Λιλη Ζωγραφου απο το βιβλιο Επαγγελμα: Πορνη, Οκτωβρης 1978 μ.Χ (μετα τη Χουντα)





Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Ολοι στους δρομους



Πηγη: Indymedia

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Τα Θελω

-Αρχιζω να θελω ξανα.
-Το θεμα ειναι αν οντως το θελεις.
-Νομιζω πως θελω να θελω.
-Θελεις να θελεις ή απλα σε ενθουσιασε αυτο και νομιζεις πως αρχιζεις να θελεις?
-Οχι, νομιζω πως πραγματικα αρχιζω να θελω.
-Αυτο ξερεις, πρεπει να το αποδειξεις κιολας.
-Ναι το γνωριζω, αλλα ισως θα πρεπε να περιμενω να δω αν στ'αληθεια αρχιζω να θελω.
-Μα αφου το ξερεις οτι αν περιμενεις να μαθεις αν αρχιζεις να θελεις, και δεν κανεις κατι για να δεις αν θελεις, τοτε θα σκοτεινιασει και δε θα εχεις αρχισει ποτε να θελεις.
-Εχεις δικιο, ισως και να μην αρχιζω να θελω πραγματικα.
-Ισως και να πρεπει να ξεκινησεις περπατωντας.Τοτε μπορει και να αρχιζεις να θελεις.
-Αυτο θα κανω.
-Ενταξει.
-Ενταξει.
-Γεια σου.
-Γεια.

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Mode: Μελτινγκ


Αυτο που βιωνε ηταν το επομενο σταδιο απο αυτο που βιωνε πριν και το προηγουμενο απο αυτο που θα βιωνε στο μελλον το οποιο ομως δεν ηξερε ποιο ειναι καθως δεν το ειχε βιωσει ακομα. Ηταν ενα σταδιο παραξενο, στασιμο και ταυτοχρονα ταχυ. Ηταν ψηλο με καστανα ματια και μπικουτι στα μαλλια. Δεν ηξερε πως να το περιγραψει, πως να κανει τα συναισθηματα αυτα λεξεις και επειτα προτασεις. μα πρωτα λεξεις, πως θα γινοταν αυτο? Και στην τελικη υπηρχε νοημα στο να το κανει? Οποτε εκατσε και βιωσε αυτα τα παραξενα, αλλοκοτα ψηλα, με μπικουτι στα μαλλια σταδια, χωρις ποτε να τα αναφερει ξανα σε κανεναν, ωσπου τα μαλλια εγιναν σγουραααα και τα μπικουτι πεταχτηκαν, αλλα και παλι τιποτα δεν αλλαξε, απλα ειχε λιγο πιο σγουραααα μαλλια. Σκεφτηκε λιγο πιο δυνατα απο το συνηθισμενο για να για να κανει ησυχια ο λεκτορας στη διπλανη αιθουσα που παρεδιδε μαθηματα ψυχραιμης αντιμετωπισης, εντονων προβληματισμων. Ακουγε κατι με τιτλο Ατλαντις, παραξενο ονομα δεν το ακους καθε μερα ρε παιδι μου.Ακουγε τους στιχους, ενω το βλεμμα της ηταν καρφωμενο σ'ενα μαυρο πληκρολογιο με κατι χερια να χοροπηδανε πανω τους. Ειχε μπει στο επομενο σταδιο και δεν ηξερε αν της αρεζε η οχι. Χαιδεψε λιγο τα συναισθηματα,επαιξε με τα ματια της, ρουφηξε καποιες μυρωδιες και πλανηθηκε λιγο στο χωρο. Θα δειξει σκεφτηκε. Μονο να μην χτυπησει το τηλεφωνο. Αυτο ειναι κατι που δε χρειαζομαστε καθολου αυτη τη στιγμη. Ολοι συμφωνησαν σ'αυτο. Σχεδον ολοι. Βασικα δε ρωτησε και κανεναν, αλλα υπεθεσε οτι ηταν καθολικη αποφαση. Εψαχνε να βρει κατι. Δεν ηξερε τι ακριβως. Κατι να κανει εκεινη τη στιγμη. Τι ομως? Τι? Δεν μπορουσε να σκεφτει. Γιαυτο δεν εκανε τιποτα. Και την επομενη μερα εκανε το ιδιο και την παραεπομενη και ολες τις μερες εκανε τιποτα και μαλιστα με ζηλο, δε σταματουσε ποτε. Ωσπου μαραθηκε, εγινε κιτρινη και εσπασε και επεσε στο δρομο ωπου ενας μεσηλικας υπαλληλος δημοσιου την πατησε στο δρομο για το Ι.Κ.Α.


(Μου 'χουν κοψει το νερο, δεν ειμαι καλα)




Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Της ωρας




Λοιπον, αυτη η λογικη εξηγηση που προσπαθουμε να αποδωσουμε σε ο,τι μαλακια μας συμβαινει ή υπερβαινει κατα πολυ το -ουτως ή αλλως μηδαμινο- πνευματικο μας επιπεδο, σαν βουδιστης μοναχος που προσπαθει να εξηγησει σε μπαοκτση οτι η βια δεν ειναι λυση, ή ειναι κατι τοσο προφανες οσο η ενδειξη "ελξατε", μονο που ολοι την αγνοουν και σπρωχνουν.

Το πρωτο δε θελω να το σκεφτομαι, οχι γιατι ειναι απιθανο, αλλα γιατι θα με πιασει παλι καταθλιψη για τη ματαιοτητα των παντων και θα το ριξω παλι στο αλκοολ.

Η δευτερη περιπτωση παλι, απαιτει το πατημα του εγκεφαλικου μας ον, ή εστω μια διαφορετικη οπτικη γωνια. Οσον αφορα το πρωτο την τελευταια φορα που το επιχειρησα το μηχανημα μου εφαγε το κερμα και οταν παραπονεθηκα, ο υπευθυνος μου ειπε "Να το σκεφτοσουν αυτο οταν ελιωνες μπροστα απο την τηλεοραση τα μεσημερια." Οσον αφορα το δευτερο, η αλλη οπτικη γωνια εχει περιτεχνα στολιστει με ενα ψυχεδελικο ιστο αραχνης, ασε που, που να σηκωνομαι τωρα.

Οποτε τι μας μενει? Η μεμψιμοιρια. Αγαπημενο και προσφιλες χομπι, με το οποιο εχεις 100% επιτυχια να αποποιηθεις ολων των ευθυνων που σε βαραινουν και να τα ριξεις ολα σ'οποιον ή ο,τι βρισκεται ευκαιρο(σ'αυτο το σημειο να ευχαριστησουμε ολοι μαζι την υπεροχη ελλαδιτσα μας και τους ακομα πιο υπεροχους ελληναραδες μας-ειδικα αυτους που κατεχουν και αξιωμα- οι οποιοι καθε μερα, μας χαριζουν απλοχερα και ανιδιοτελως ατομα και καταστασεις για να φτυνουμε τις ευθυνες που μασουλαμε καθως βλεπουμε τηλεοραση).

Η μεμψιμοιρια. Βεβαια. Σπουδαιο πραγμα να μπορεις να γκρινιαξεις για τα παντα, ενω εσυ κολυμπας μεσα στην ασπιλη πισινα των πραξεων σου. Τοσο καλος. Μα τι καλος? Θα κλασω απο συγκινηση.

Αλλα πριν κλασω,θα θεσω ενα ερωτημα γιατι ειμαι και σκεπτομενο ατομο εγω(θα κλασω πριν της ωρας μου) και ετσι θα επιστρεψω στο αρχικο θεμα το οποιο παραλιγο να το ξεχασω, ευτυχως που εκανα σκρολ απ κατα λαθος και το ειδα.

"Ποσα κιλα μαλακας εισαι?"

Ακου να δεις τωρα. Ανηκω στην κατηγορια των ανθρωπων που καμια φορα παρασυρονται και σκεφτονται οτι κατι κανουν λαθος, αλλα μετα ευτυχως συνερχομαι και γυρναω μετανιωμενη στη ληθη μου. Γιατι να κατηγορησω εμενα οταν υπαρχουν τοσοι ανθρωποι γυρω μου να κατηγορησω? Χαζη ειμαι? Οχι μαλακας ειμαι. Γιατι? Κατσε να σου εξηγησω γιατι δε σε κοβω και πολυ τσακαλι και θες υποτιτλους. Ειμαι μαλακας γιατι ριχνοντας την ευθυνη στους αλλους, μπορει να ανακουφιζω λιγο τον πρησμενο μου εγωισμο, αλλα απ'την αλλη δεν κανω καλυτερα τα πραγματα. Ενω αν ειχα παρει παραμασχαλα τις ευθυνες μου να τις παω για κανα καφε να ξεκαθαρισουμε τα πραγματα, ισως και να 'χα βρει μια καποια λυση.

Προς το παρον βρισκομαι στο σημειο οπου εχω παει στην απεναντι γωνια αλλα δεν τολμαω να παρω το ξεσκονοπανo μου απ'την ντουλαπα,μηπως και πεταχτει κανας μπαμπουλας, ενω ο Τζειμς Μποντ σκοτωνει τον ενα μετα τον αλλο τους κακους, τη στιγμη που ο Κακος ετοιμαζεται να καταλαβει τον κοσμο(ή κατι τετοιο, δεν το εβλεπα απ'την αρχη,εγραφα αυτες τις μαλακιες).



Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Σχεσεις


"Ποναω", της ειπε. "Η μαλακια που σε δερνει θα 'ναι" του απαντησε. Δεν της εδωσε σημασια. Ειχε αποδεχτει πλεον οτι αυτη η σχεση ειχε βουλιαξει στη ρουτινα και την αδιαφορια και οι φιαλες οξυγονου ειχαν εξαντληθει προ πολλου. Αρπαξε την εφημεριδα του και πηγε στην τουαλετα να της δειξει και εμπρακτως οτι την ειχε χεσμενη. Απλωσε τον πλαδαρο πλεον κωλο του στη λεκανη και πλημμυρισε το χωρο με ηχους και μυρωδιες που θα εκαναν και το ακριβοτερο αρωματικο χωρου να σκυψει ντροπιασμενο το κεφαλι του. Αφου βεβαιωθηκε οτι τελειωσε ολο το χαρτι για να αναγκασει τη συμβια του να χοροπηδηξει στη λεκανη την επομενη φορα που θα τη χρησιμοποιουσε, βγηκε εξω.


Αρχισε να πασπατευει το δεξι του ποδι. Αλλη μια μελανια ειχε αρχισει να ανθιζει, πεταγωντας περηφανα τα μοβ της πεταλα. "Μωρη", της φωναξε. "Δε σου χω πει να μη με κλωτσας οταν κοιμασαι?" "Και γω εδω και 2 βδομαδες σου χω πει να φτιαξεις το κουρτινοξυλο, αλλα ακομα παιρνει ματι ο απεναντι καθε βραδυ που αλλαζω." Της εριξε ενα αδιαφορο βλεμμα και γυρισε στην εφημεριδα του."Καφε εχει?". "Ναι να σου βαλω?" Αν και παραξενευτηκε με την προθυμια της, της απαντησε καταφατικα. Μετα απο 2 λεπτα ενιωσε κατι ζεστο να τρεχει στο μετωπο του. "Ας επλενες τα φλυτζανια" του ειπε στεγνα, φορεσε το παλτο της και εφυγε.


Ανοιξε η πορτα. Ενα μπολ με κορνφλεικς εκτοξευθηκε. Περιμενε ενα λεπτο και μπηκε μεσα. Ειχε μαθει πια το κολπο. Ετσι ειχαν χασει 2 τηλεκοντρολ, ενα σετ ραπτικης και το κλουβι του καναρινου,μαζι με το καναρινι. Βουτηξε τα ποδια της στο γαλα, εβγαλε τα παπουτσια της και τα καθαρισε στο παλτο του που ηταν κρεμασμενο διπλα. "Και σου πα να παρουμε ενα χαλακι για την πορτα" του φωναξε σαρκαστικα. "Τι θα λεγες να κουνησεις τη μαζα λιπους σου που ονομαζεις κωλο για να κατσω και εγω?"συμπληρωσε. Της πεταξε την εφημεριδα και της εδειξε το πατωμα ενω παραλληλα διεγραφε με τα νυχια του ομοκεντρους κυκλους στην αγαπημενη του περιοχη συνοδευοντας τους με ενα ευηχο "χρουτσου,χρουτσου".


Την επομενη χωρισανε.Αυτη αρχισε να βγαινει εναν νεο παιδαρα (πουτσαρα) που τη λατρευε και παραλληλα ειχε αρχισει μαθηματα κηπουρικης με ψαλιδακι νυχιων για να πολεμησει την ανια. Εκεινος ειχε μεινει μονος στο σπιτι βλεποντας τσοντες και ριχνοντας κλεφτες ματιες στο ξεραμενο γαλα που ειχε αρχισει να μαζευει γυρω του μυγες πραγμα το οποιο του θυμισε την υπεροχα κακιαμενη φατσα της οταν του 'λεγε "Εχεις σκατα στο κεφαλι σου".


Μετα απο 2 χρονια χλιαρου σεξ και δεκαδων ανεκδιηγητων χομπυ απο τη μια και αχαλινωτου αυνανισμου με τελειωμενα ρολα υγειας και την εφη θωδη απο την αλλη, αυτη και αυτος βρεθηκαν τυχαια σ'ενα μπαρ. Αυτη με τον πουτσαρα(παιδαρα) και εκεινος με τον αγαπημενο του zippo τον οποιο εκεινη ειχε χαραξει τοσο περιτεχνα μια φορα, που τωρα εγραφε ziggolo.


Πλησιασαν. Οι κινησεις τους ηταν σαν σχεδιασμενες απο καιρο. Εχυσαν τα ποτα τους ο ενας στον αλλο.


-Πως σου φανηκε εκεινη η βδομαδα που δεν ειχες νερο?

-Ημουν σιγουρος οτι ησουν εσυ γι'αυτο και εκανα κομματακια ολους του συλλεκτικους σου δισκους βινυλιου που ξεχασες.

-Σε μισω.

-Σε σιχανομαι.

-Θα γυρισεις?

-Σημερα κιολας.


Και ζησαν αυτοι σκατα και μεις χειροτερα.




Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

Γκειμς


Με καλεσαν το λεπον σε 2 παιχνιδια και λεω να τα παιξω(αντε καλε προστυχη,δε ντρεπεσαι βραδιατικο!)


Γουελ το πρωτο ειναι προσκληση απο Λορη:


1. Ποιο μυστικο θα ηθελες περισσοτερο να ξερεις?

Ο,τι αφορα τον Κωστακη Αναν.


2.Ποσους ανθρωπους του αντιθετου φυλου εχεις αγαπησει πραγματικα?

Δυο. Οχι 3. Ψεμματα 1. Αρχιδια κανεναν, τους μισω ολους. Και μενα μαζι.


3.Αναγκαζεσαι να αλλαξεις το ονομα σου.

Βελζεβουλης.


4.Τι θα χαραζες στην ταφοπετρα σου?

Αν και προτιμω να με καπνισουν ή να με κανουν λιπασμα για χορτα θα πω "Οριστε, τωρα με θαψατε και κυριολεκτικα κουφαλες"


5.Διαλεξε ενα παραμυθι που πιστευεις οτι σου ταιριαζει απολυτα.

Η Κοκκινοκαυλιτσα και οι 7 βαρβατοι.


6.Διαλεξε καινουριους γονεις. Δωσε οσες περισσοτερες λεπτομερειες μπορεις.

Αν μπορουσα να χω αλλους γονεις ρε γαβ γαβ δε θα καθομουν να στους περιγραφω. Θα πηαγαινα να τους χαρω.


7.Γραψε τα τελευταια διασημα λογια σου.

Α δεν ξερω, ηδη εχω πει ενα σωρο γαματα, σκεψου ποσα θα πω μεχρι να πεθανω.


8.Αν ησουν συγγραφεας ποιος θα ηταν ο τιτλος του πρωτου σου μυθιστορηματος?

Calle.


9.Αν ησουν αυτοκινητο τι μαρκα θα ησουν.

Αγροτικο.


10.Αν ησουν αγριο ζωο τι θα ησουν?

Πανθηρας γιατι ειμαι και γαμω.


11.Γιατι πραγμα μετανιωνεις περισσοτερο?

Σχεδον για τα παντα.


12.Πες κατι για το οποιο θα ηθελες να σε θυμουνται.

Για τη γαματοσυνη μου, το ταλεντο μου(δεν ξερω σε τι, μαλλον σε ολα) , την ομορφια μου και τη σεμνοτητα μου.


13.Θα Θυσιαζες τη ζωη σου για καποιον?

Δε νομιζω.


Δευτερο γκειμ απο Ναγια. 7 ψεμματα που σου 'χουν πει και εχεις πει.


1. Αυτη η επεμβαση δε θα πονεσει καθολου. (γιατρε ακομα στο φυλαω, κουφαλα!)


2. Θα κοιμηθω στην ταδε. (Κλασσικο ψεμα λυκειου οταν ηταν να κοιμηθω σε γκομενο ή να παω σε παρτυ)


3. Ειμαι 2 χρονια μεγαλυτερος σου.( και γω ειμαι αποροφητηρας. Παπαρα ε παπαρα!)


4. Ησουνα γαματος! (Θα θελες μαλακα)


5. Οχι πως δεν περναω γαματα,αλλα εχω μια δουλεια! ( εισαι για τον πουτσο απλα, καμια δουλεια δεν εχω, ειμαι αργοσχολη)


6.Θα σε παρω τηλ. να βγουμε. (ακομα περιμενω)


7. Θα σε παρω τηλ. να βγουμε. (ακομα περιμενει)



Παιξτε βρε παιδια και σεις!



Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008

Désirs



Je voudrait jeter une gifle à cette maladie.

Je voudrait jeter une gifle à moi.


La prochaine fois je mettrais ma cagoule.



Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

Ποιηση δε σικουελ

(φανς)



Μετα την τεραστια επιτυχια της πρωτης μου ποιητικης συλλογης η οποια ξεπουλησε σε ολα τα βιβλιοπωλεια την πρωτη κιολας μερας της κυκλοφοριας της, αποφασισα μετα απο παροτρυνση χιλιαδων-μα τι λεω, εκατομμυριων- θαυμαστων, να εκδωσω και δευτερη.


Αυτη η ποιητικη συλλογη ειναι εξαιρετικα αφιερωμενη στην Κλαινε Βολκε και στον Α.

Ιδου:

Ετσι πως πηδας Θαναση, θα μου παθεις καμια θλαση.
(προειδοποιηση)

Το κορμι σου λεει μεν, μα απο μεγεθος μηδεν.
(διαπιστωση)

Μ'αρεσει που 'λεγες Αντωνη, πως θα ησουνα κανονι.
(φρουδες ελπιδες)

Εισαι σιγουρος καλε μου, πως μου παει το κολιε μου?
(προβληματισμος)

Καπνισα κοντα 2 κουτες, για τα λογια αυτα που μου πες.
(της παρηγοριας)

Ακουσα στο Χορταρεα, πως πηδιεσαι με τη Ρεα.
(απιστια)

Γνωρισα σε ενα φορουμ, εναν που μοιαζε με γκολουμ.
(ραντεβου στα τυφλα)

Δε θα ερθω παλι πισω,παω αλλον να γαμησω.
(χωρισμος)

Μη με λες εμενα κοτα,μη σου ριξω καμια μποτα.
(καυγας)

Και μου το 'λεγε ο μπαμπας, πως θα ησουνα χαλβας.
(δεν ηξερες,δε ρωταγες)

Αντε παγαινε απο 'δω, που μου θελεις και κοκο.
(θρασος)

Εισαι γκομενος μοιραιος,μα πηδας σαν τελευταιος.
(παραπονο)

Μου πες θα σαι στο γιατρο, μα σε ειδα με τεκνο.
(στα πρασα)

Ολο σεξ θελεις να κανεις και τον κωλο μου να πιανεις.
(ρουτινα)

Ολο ψεμματα μου λες, εισαι βλακας και μπινες.
(αγανακτηση)

Αν στ'αληθεια μ'αγαπας, να με κανεις τατουαζ.
(αποδειξη)

Θυμαμαι τοτε στην αρχη,που σου ητανε καρφι.
(νοσταλγια)

Παρε ματι ενα μαναρι,λες να του 'ναι και μεγαλη?
(απορια)

Τι δουλεια εχει μωρο μου, η κουταλα στον ποπο μου?
(εκπληξη)


Σας φιλω.(Ναι καλα, θα θελατε)





Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008

Σοφια



Εγωκεντρισμος ειναι να κοιτιεσαι με τον αλλο μες στα ματια και συ να χαζευεις την αντανακλαση σου.



Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2008

Γαστρονομια


"Θα σε φαει το μαυρο σκυλι"

ειπε αυστηρα και ξεραθηκε σε μια εισοδο πολυκατοικιας.

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

Ενα αλλο πρωινο







Ζεστος γαλλικος, καινουριος καπνος,













εφημεριδες, περιοδικα







και Tom Waits.

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2008

//01

Παρανοια





Μια.

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2008

Ενα πρωινο


Βγηκε στη βεραντα φορωντας το κατασπρο εμπριμε φορεμα της και ξαπλωσε το σωμα της σε μια σεζ λονγκ. Βεβαιωθηκε οτι ο γκομενος της κοιμοταν και αφησε ενα μεγαλο και περηφανο ρεψιμο να χαθει αναμεσα στα φοινικοδεντρα. Ενα μπρι μπρι τιναχτηκε και αλλα 2 πουλακια πεταχτηκαν, στο περιπτερο να παρουν τσιγαρα. Τι υπεροχη μερα, αναφωνησε η γυναικα και ανοιξε τα χερια σαν να θελε να χωρεσει μεσα ολο τον κηπο και τον ουρανο. Το μονο που καταφερε ηταν να χτυπησει μια μελισσα με αποτελεσμα να πρηστει το χερι της σαν μπαλονι σε παιδικο παρτυ. Γαμω την τυχη μου, εσκουξε. Τι θα κανω τωρα? Τελικα εβαλε φενιστιλ.

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008

Να Γελας?




Ψαχνοντας ενα κειμενο που ειχα γραψει, βρεθηκα να διαβαζω καποια παλαιοτερα ποστ μου. Τοτε που καθομουν και 'γραφα κατεβατα για τη μερα μου, που διηγιομουν την καθημερινοτητα μου κλπ. Καμια σχεση δηλαδη με αυτα που γραφω τωρα. Και σκεφτομαι τωρα η σκεπτομενη.

Τι αλλαξε σινς δεν?

Σοβαρεψα? Μπα. Τις ιδιες μαλακιες που εκανα τοτε και γελουσατε (δε ντρεπεστε λιγο, λεω εγω) τις ιδιες κανω και τωρα. Ακομα πεφτω στους μπροστινους μου στο δρομο γιατι ειμαι αφηρημενη. Ακομα ριχνω τραπεζια σε μαγαζια, ακομα βριζω στο δρομο τους οδηγους που πανε να με πατησουν, ακομα μου ρχονται ειδοποιητηρια διακοπης ρευματος κλπ κλπ κλπ.

Βαρεθηκα? Δε θα το λεγα.

Θα σου πω εγω διψασμενε για κουτσομπολιο αναγνωστη τι αλλαξε.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ
Και αυτο ειναι μαλλον που με τρελαινει. Ακομα και αν οι παρεες,τα στεκια, οι γκομενοι και οι συνηθειες μου αλλαζουν ολα παραμενουν ιδια στο γαμημενο μου εγκεφαλο. Και αυτο συνεπαγεται διαφορα. Διαφορα πραγματα τα οποια επαναλαμβανονται και επαναλαμβανονται και απλα που και που σταματουν για χαρουμενες διαφημισεις με γιαουρτια.

Κρισεις καταθλιψης,ατελειωτες ωρες στο σπιτι, περισσοτερες καταχρησεις(ισως να 'ναι και οι ιδιες απλα οταν εισαι αλλιως τις βιωνεις αλλιως), καθαρισμα του σπιτιου(!!!!), ορεξη για τιποτα, τιποτα, τιποτα, τιποτα, τιποτα.

Ισως απλα τοτε να 'χα την ταση να τα ωραιοποιω,ωστε να γελαω και γω. Ισως εδω να επικεντρωνομουν μονο στα θετικα. Ισως να λεω και μαλακιες, που κατα πασα πιθανοτητα λεω, αλλα μην ενοχλειστε, τελειωνω.

Τι να σου πω για την καθημερινοτητα μου? Δεν εχει νοημα για μενα. Οχι το να σου πω για αυτην, αλλα αυτη η ιδια.

Υπαρχουν καταπληκτικες στιγμες για τις οποιες θα μπορουσα να γραψω σεντονια. Για το 3ημερο μου στην Αθηνα πχ αυτο το πσκ, που περασα γαματα. Η για σημερα ας πουμε που το μπαιγκον μου, αρχισε να με γαργαλαει μεσα σε ενα καφε και εγω απ'το γελιο επεσα στο πατωμα. Να οριστε, ειδες? Αστειο περιστατικο! Σλε γιατι δε γελας?

ΣΛΕ ΓΕΛΑ
Σλε δεν αποκρινεται

ΣΛΕ ΓΕΛΑ ΜΗ ΣΟΥ ΓΑΜΗΣΩ
Σλε χασμουριεται

ΣΛΕ ΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ

Σλε γαμιεται

Υ.Γ: Αλλα τι περιμενεις απο ενα ατομο που εχει βαλει στο ριπιτ απο το απογευμα το χελπλες απο νιλ γιανγκ?






Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

Μονολογκ






Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

Αληθινη ιστορια




Φουντες παππου,φουντες. Που να καταλαβεις....

Μας βλεπεις εδω χαχανιζουμε χωρις λογο, γυρναμε τσιγαρα, λες τι κανουν αυτα τα παιδια τοσες ωρες?

Φουντες παππου, φουντες..

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

Ονλι Ταιμ




Χθες το βραδυ ξεκινησε για τη σλε, μια περιοδος, που μονο μια φραση μπορει να τη χαρακτηρισει ευστοχα:
"Σουηδια γιναμε".

Τα παραπονα σας στο συμπαν και το επικινδυνο χιουμορ του.

Αι ρεστ μαι κεις.

Τα ρεστα μου, τα βλεπω.

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Παθετικ



Οσο τραβαω την πριζα, τοσο το baygon προσπαθει να κρατηθει και να διωξει τα κουνουπια μακρια. Αλλα ισως τελικα να μην μπορω να ζησω χωρις αυτα. Η ισως να χρειαζομαι πιο δυνατο αντικουνουπικο.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Μεσημερι στο Μπαλκονι


Σλε: Ενα φλιτζανι καφε φορεσε το αρωμα του και βγηκε για σεργιανι στη βεραντα.


Γ: Το μοναδικο πραγμα που του αρεζε ηταν τα χρωματα και τα αρωματα.


Σλε: Τοσο ρηχο και κενο ηταν που το μονο που κοιτουσε ηταν η αμιμητη μυρωδια του, ενω γυρωτου υπηρχαν τοσα πραγματα να θαυμασει.


Γ: Και ξαφνικα το μικρο φλιτζανακι αρχισε να στροβιλιζεται παρασυρομενο απο αιθερες μακρινους και αερικα πασπαλισμενα με αστεροσκονη.


Σλε: Καφε σταγονες πεταχτηκαν προς ολες τις κατευθυνσεις, ενω η μυρωδια του καφε χαθηκε σιγα σιγα αναμεσα στο καυσαεριο.


Γ: Γιατι χαθηκαν τα μυστικα σου και τα τοσα αρωματα σου?, ρωτησε ενα λιλιπουτειο κοριτσακι με τα μικρα παραμυθενια ματακια του σπαρμενα με απορια.


Σλε: Το φλιτζανι εμεινε να κοιταει με μεγαλυτερη απορια γιατι ποτε ως τωρα δεν ειχε ενδιαφερθει να ψαξει σε βαθος αυτες τις αρετες του, ωστε να τις εκτιμησει αναλογως.


Γ: Μεσα του ομως μια φλογιτσα τοσο δα μικρη, σαν τη χαμενη του σιωπη, ψιθυρισε στ'αυτι μια λεξη μαγικη....Ο ηλιος! Εκει θα εβρισκε τη χαμενη του στολη!


Σλε: Κοιταξε απο ΄δω κοιταξε απο 'κει μα ηλιος πουθενα! "Μηπως μπορεις να μου πεις που μπορω να βρω τον περιβοητο ηλιο?" ρωτησε ενα τσαλακωμενο κουτι καπνο.


Γ: Ζωγραφισμενο απο θυμο το προσωπο του Κυριου Καπνου στραφηκε κατα την Ανθρωπουπολη. Εκει θα βρεις την απαντηση που ζητας....σ'αυτους τους λιγους που δεν εχασαν τη θολη τους μνημη και νιωθουν ακομη τη ζεστασια της Κυριας Ηλιαχτιδας. Σ'εκεινους τους λιγους που το καυσαεριο γκριζαρισε τα σπιτικα τους, οχι ομως και τα βλεμματα τους.


Σλε: "Παραξενα πραγματα" αναλογιστηκε το φλιτζανι. Προκειμενου ομως να ανακτησει τη μυρωδια του, ηταν διατεθειμενο να κανει τα παντα. Αυτο που δε συνειδητοποιουσε ομως ειναι οτι δεν αρκει να περπατας, αλλα να νιωθεις το χωμα απο κατω σου.


Γ: Καθως προχωρουσε σερνοντας τα βηματα του, προβαλαν μπροστα του τα πρωτα σπιτια της Ανθρωπουπολης, σκεπασμενα απο αχνη σκια. Κατα εναν παραξενο τροπο ενα αισθημα θλιψης πλημμυρισε το φλιτζανι. Απο που θα ξεκινουσε και αραγε τι θα συναντουσε?


Σλε: "Δε γαμιεται?" σκεφτηκε. Ας προχωρησω και οπου με βγαλει. Κανεις δεν ειπε οτι η ζωη ενος περιπλανητη ειναι ευκολη. Και επειδη ρωτωντας πας στην πολη ρωτησε μια πινακιδα STOP προς τα που ειναι το "Φως".


Γ: Εκεινη αποκριθηκε: Ο γεροντας της πολης ο "Αρχων" φυλαει καλα κρυμμενο το φως σε ενα μπαουλο. Τα ματια της πινακιδας γεμισαν με δακρυα. Τα δακρυα παγωσαν διχως να κυλουν.. Ο κοσμος εχει χασει τη μνημη του, δεν υπαρχει καμια φλογα που να μπορει να ζεστανει τη σκληραδα που εχει σμιλεψει τα προσωπα τους.


Σλε: "Σκατα!" φωναξε το φλιτζανι. Συνεχισε ενα περπαταει ωσπου..."Ωχ!". Μια μυρωδια περασε απ'το χερι του και μεσα του. Μια μυρωδια οικεια που σχεδον τον....αναψε! Βρισκοταν μπροστα απο ενα καφεκοπτειο, οπου χιλιαδες θηλυκοι κοκκοι καφε του εστελναν προκλητικα το αρωμα τους!


Σλε+Γ: Μπηκε μεσα μαγεμενος απο τα οιστρογονα των καφεδων! Οι θηλυκοι κοκκοι τον μετετρεψαν σε σπορο και τον πεταξαν στο δρομο! Ενα πουλι τον αρπαξε και τον μετεφερε στην Ολλανδια οπου 2 τζιβαδες τον εστριψαν σε ενα coffee shop. Το φως βρισκοταν στα ματια αυτων που την επιναν. Το φλιτζανι ειχε ολοκληρωσει το σκοπο του!



Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

Συνειδητοποιηση





[...] Ταξιδευα μ'αυτη την αργη, αυτη τη μοιραια ταχυτητα.

Σηζαρ Λονζανο.

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008

Δεικτης



Θες να μαθεις πως ειναι να κανεις μαλακιες? Κοψε το δεικτη σου τοσο ωστε να πονας καθε φορα που ακουμπας κατι και ασε το αιμα να τρεχει. Λερωσε ο,τι πιανεις. Λερωσε και σενα. Ασε το αιμα να στεγνωσει τοσο ωστε να μη βγαινει οσο και αν το τριψεις. Τοσο που να εχει κρυφτει στις γραμμες του δαχτυλου σου και το σαπουνι να ειναι ανικανο να διωξει το λεκε. Και αν εχεις κανει καλη δουλεια με το κοψιμο, ολο και καποια μολυνση θα 'χεις παθει. Ετσι ειναι. ΜΑΛΑΚΑ.

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2008

Nada


Οταν τρομαζω απο την υπερβολικη σιωπη,αναβω 2 φωτα. Ενα πρασινο και ενα κοκκινο.Και το φως του αποροφητηρα. Kανουν ωραια ατμοσφαιρα με τον μπεζ τοιχο και το ξυλινο πατωμα. Kαι βαζω μουσικη. Νταουνιαρικη. Και καμια φορα μαγειρευω.Παντα καπνιζοντας ταυτοχρονα.Και πινω.Και κοιταω τον εαυτο μου στο τζαμι. Ισως και να χορευω. Ισως και οχι. Ισως απλα να περπαταω. Και να παραπαταω.Και βριζω. Απο μεσα μου απο εξω,δεν εχει σημασια. Και σκεφτομαι οτι με σιχαινομαι. Και περιμενω. Η φαντασια μου οργιαζει οταν βρισκεται σε κατασταση αναμονης. Ειδικα οταν δεν περιμενω τιποτα. Οταν δεν υπαρχει τιποτα ειναι η καταλληλη στιγμη για να δημιουργησεις. Eιναι σαν να εχεις ενα ασπρο φυλλο χαρτι. Ειναι τοσα πολλα αυτα που μπορεις να γραψεις. Για την ακριβεια ειναι τοσα που στο τελος μπερδευεσαι και δε γραφεις τιποτα. Οπως οταν θελεις να ασχοληθεις με πολλα πραγματα. Χορος, διπλωμα,σχεδιο,πανεπιστημιο. Και τελικα δεν κανεις τιποτα.Απλα καθεσαι και βλεπεις τις ατελειωτες επιλογες πισω απο ενα τζαμι αστικου με ακουστικα στα αυτια να απομακρυνονται απογοητευμενες και ανεκπληρωτες.Το τιποτα κατεχει εξεχουσα θεση στη ζωη μου. Οχι παντα. Ας πουμε προχθες το πρωι με περιτριγυριζε το ολα αλλα το βραδυ ειχε κανονισει εξοδο και εμεινα με το τιποτα και τους πορτισχεντ να μου λενε "γκιβ μι ε ριζον του λοβ γιου". Αι μωρη που θες και λογο. Και περναει η ωρα. Η μερα, η εβδομαδα, ο μηνας, τα χρονια. Τα χιονια. Και ωσπου να πεις "μαλακας" εχεις γινει εσυ ο ιδιος. Για αδιευκρινιστους λογους. Και για να χουμε καλο ρωτημα αυτοι οι λογοι διευκρινιζονται ποτε? Και αν ναι απο ποιον? Υπαρχει καποιο εγκληματολογικο τμημα στον εγκεφαλο μας που ειναι αρμοδιο για τετοιου ειδους λογους? Και αν ναι γιατι την εχει δει δημιοσιουπαλληλικι και δεν κανει τιποτα? Τι ειναι τιποτα? Τι ειναι ολα? Τι ειναι κατι και τι μερικα? Πως οριζουμε το ποσό σε τετοιες καταστασεις? 700 γρ μερικα. Να τ'αφησω?

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

Ε και τι?


Υπαρχει μια ωρα της ημερας που καθεσαι νηφαλιος, με μυαλο τοσο καθαρο οσο και αδειο, σε μια νιρβανα, οχι απο τις καλες, που εχεις ορεξη να σκεφτεις αλλα δε δυνασαι. Κοιτας απο το παραθυρο. Ε και τι? Τιποτα. Ενα βουνο, το απαλο φως του ηλιου που πεφτει ωραια και γραφικα οπως κανει καθε μερα. Ενταξει οταν θα χειμωνιασει θα σου λειπει και θα αναπολεις,αλλα προς το παρον ειναι το ιδιο. Ε και τι? Τιποτα. Αδειο το ψυγειο, θα σε φαει το ντελιβερι και η λεσχη. Δε γαμιεται, καλο ειναι και το πανέ. Και κατι δουλειες που πρεπει καιρο τωρα να γινουν αλλα μενουν ξεχασμενες και κοντευουν να γινουν απο μονες τους ποστ ιτ να γεμισουν το σπιτι ή να πανε μονες τους ξερω γω να γινουν. Βρε δε πα να γαμηθουν. Και τα μαθηματα της τελευταιας εξεταστικης αντε ξανα μανα για του χρονου. Και ενω εισαι καθισμενος τρεχεις και δε φτανεις. Ο χρονος ο μαλακας ειναι σαν αθηναιος. Τρεχει τρεχει και σταρχιδια του ξερω γω σε παταει αμα λαχει και δε δινει μια.Ε και τι? Ε να σου ειπα. Οσα σκεφτεσαι και οσα γινονται και οσα προλαβαινεις να δεις και μετα χανεσαι και μετα τα ιδια. Εγω και το baygon μου κλεισαμε σημερα ενα μηνα. Μπραβο μας. Και του χρονου. Να 'χαμε να λεγαμε. Ετοιμαζω για καποιον μια εκπληξη. Ελπιζω να αρεσει. Το ελπιζω πολυ βασικα. Ναι ρε κοπτομαι. Αι σιχτιρ,λογαριασμο θα σου δωσω? Πηγα και Συρο,πηγα και Ικαρια να 'ναι καλα η κολλητη που μ'εψησε να ξεκουνηθω, το παιζα και δυσκολη τρομαρα μου. Ωραια ηταν. Βασικα γαμιστερα ηταν μη λεμε χαζα τωρα. Ε και τι? Ε να ξερω γω τι με ρωτας και συ τωρα σου λεω ειναι ωραια φαση, να ξερω γω. Ξες αφου. Α ναι και εκει που καθεσαι αρχιζει και να βραδιαζει,οχι πολυ μη φανταστεις νωρις ειναι ακομα,αλλα εφυγε το πολυ το φως καταλαβες? Μα τι βλακας που εισαι. Σου λεω δεν εχει σκοτεινιασει τελειως απλα δεν πεφτει πια το φως. Μηπως θες και φωτογραφια ρε μαλακα? Μα τι γαβ που εισαι. Τελος παντως, εχουν τρυπησει και οι καλτσες δε νομιζω να 'χω κ αλλες. Ε και τι? Οχι νταξ απλα το αναφερω ξερω γω τωρα που το δα. Και εκει που καθεσαι ξερω γω και αγναντευεις απο το μισοκλειστο παντζουρι γιατι εχει πεσει το κουρτινοξυλο και δεν εχεις κουρτινες σκεφτεσαι οτι πεινας. Φτου γαμωτο. Και να 'σαι λεει τοσο γαματος που να μην εχεις βιολογικες αναγκες. Απλα να τρως,να πινεις,να κατουρας,να χεζεις οποτε σου γουσταρει ξερω γω επειδη σ'αρεσει οχι επειδη θα λυσσαξεις απ'την πεινα η θα σκασει τ'αντερο σου. Καταλαβες? Απλα τα πραγματα. Ναι. Ε και τι? Ε αυτο.

Υ.Γ: Α, νταξ τωρα σκοτεινιασε τελειως.

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

Δε γαμιεται?


Ανοιγω τα ματια μου.Κοιταζω το χωρο γυρω μου. Προσπαθω να θυμηθω που ειμαι και πως βρεθηκα εκει. Α, ναι. Ψαχνω για τσιγαρα. Βρισκω ενα πακετο. Δεν ειναι δικα μου. Δε γαμιεται? Αναβω ενα. Ξαπλωνω πισω. Κλεινω τα ματια μου. Γυρω μου χορευουν μαυροι ανθρωποι. Εκστασιασμενοι. Χορευω μαζι τους. Με πιανουν απ'τη μεση και με πετανε στον αερα. Ανοιγω τα ματια μου. Γαμωτο, μου 'πεσε η σταχτη. Ακουω βηματα. Κανεις. Δε γαμιεται? Που να 'ναι τωρα η τουαλετα? Σηκωνομαι. Τη βρισκω. Κοιταζω το καθρεφτη. Ο χριστος και η μανα του. Προσπαθω να διωξω με νερο τις καταχρησεις απ'τα ματια μου. Αδυνατον. Δε γαμιεται? Βαζω στο δαχτυλο μου οδοντοκρεμα και πλενω τα δοντια μου. Σε ποια περιοχη ειμαι?. Πως παω σπιτι μου? Φτυνω. Ξεπλενω. Προσπαθω να χωρεσω κατι μετεωρες τζιβες σ'ενα μαυρο λαστιχακι. Αναβω αλλο ενα τσιγαρο. Παιρνω τα αδεια μπουκαλια και τα γεματα τασακια απ'το κρεβατι και ξαπλωνω. Θα 'θελα ενα καφε, αλλα,

δε γαμιεται?

Ας ξανακοιμηθω.




Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Κιτρινολαδοσκατι


Ανοιγω το μπουκαλι κοιταω επιμονα μεσα, μια μπαλαρινα μου κλεινει το ματι και με προσκαλει διπλα της μα το μπουκαλι ειναι εντονο κιτρινολαδοσκατι και μ'εχονλει μ'ενοχλει πολυ. Μυριζει στασιμοτητα και απογευματα κυριακατικα βαρετα στο σπιτι και αντρογυνα που βλεπουν τηλεοραση ο ενας στον καναπε η αλλη στο σιδερο και χασμουριουνται διωχνοντας με τη βρωμερη τους ανασα τη ζωη απο πανω τους, και δεντρα, δεντρα ψηλα που το χειμωνα δεν εχουν κανενα σκοπο δεν προσφερουν κανενα φυλλο, απλα στεκονται εκει για να χτυπιουνται το βραδυ και να σε τρομαζουν. Εκει ειναι η θεση σου μπαλαρινα μες την καταθλιψη και τη ψυχροτητα καταδικασμενη σε αιωνια απογνωση, υπαρχει τιποτα χειροτερο απο την απογνωση? Πεταω το μπουκαλι στον τοιχο, την σκοτωνω.

Ψοφα μπαλαρινα. Δε θα μαθεις ποτε τι θα ειχες καταφερει αν ειχες αγγιξει μια πραγματικη στιγμη αυτογνωσιας.

Ψοφα.





Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

Εξαισιο πτωμα


λεγεται κανονικα το παιχνιδι στο οποιο κληθηκα να παιξω απο την Ινκο, αλλα το πραγματικο εξαισιο πτωμα ειμαι εγω που ταλαντευομαι σαν το σκιαχτρο πανω στην καρεκλα και ησυχια δεν εχω. Ααααααχ γαμημενε φρονιμητη την καταρα μου να 'χεις. Δεν μπορω να μασησω, δεν μπορω να μιλησω, δεν μπορω να φιλησω! Τιποτα δεν μπορω να κανω μ'αυτο γαμωπρηξιμο, γαμω την πουτανα μου,γαμω. Αλλα εννοια σου φρονιμητη και οι μερες της αφθονιας σου ειναι μετρημενες. Θα σε βγαλω μπασταρδε και θα σε πεταξω κατω και θ'αρχισω να σε φτυνω παλιοξεφτιλα! Αφου βρε μαλακα στο 'πε καθαρα η οδοντιατρος "Δεν εχεις χωρο να βγεις"!. Παρτο αποφαση βρε πουλάκι οτι δεν προκειται ποτε να γινεις ενας μεγαλος και περηφανος φρονιμητης και κατσε στ'αυγα σου και σταματα να μου γαμας και μενα τα πρεκια καθε που σε πιανουν τα ψυχολογικα σου! Και περα απο το μαλακα, σημερα που σηκωθηκα, μια ωραιοτατη μυξα προσπαθουσε να ξεγλιστρησει απ'τη μυτη μου, σημαδι κρυωματος! Και ναι, το κρυωμα δεν αργησε να εμφανιστει! Η μυτη γαργαλιεται σαν να χει μαζεψει μεσα τονους σκονης, το ματι εχει γλαρωσει, τα φταρνισματα δινουν και παιρνουν! Και το καλυτερο ειναι οτι σε 3 περιπου ωρες κατεβαινω Αθηνα(6 ωρες με το τρενο)! Βρε τι ωραια! Ολα ρολοι πανε! Ολα ρολοι!!!!!

Και για να επανελθω στο θεμα. Οι κανονες του παιχνιδιου ειναι εδω. Διαβαστε τους και ελατε να την παιξουμε.

Πρωτα η παραγραφος της Ινκο:
"για να πνιξουμε
Έναν σύντροφο που λιγο πριν μπει να κλανω πομολα ΣΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
και τωρα συνεχιζω με τη δικια μου:

"Μας ζαλίζουν τα ούμπαλλα θυμα του φαινεσθαι, Μαλάκες ξεκολλάτε απο ενα παραξενο πεπρωμενο, θυμασαι τη γιαγια σου? "


Οσοι αναγνωρισατε τις φρασεις σας μεσα στον αχταρμα,ναι καλα το ψιλιαζεστε ειστε και σεις καλεσμενοι! Αναφερομαι στους:


Απαραδεκτο,Ναγια, Sdryche,Καβαλαρη και Λορη.

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

3 ευχες

Προσκληση απο Λορη


Για μενα ευχομαι να σταματησω να φοβαμαι και να κλανω πομολα και να κανω επιτελους αυτο που θελω.

Για τους φιλους ευχομαι απλα να περνανε καλα, ο,τι και αν συνεπαγεται αυτο για τον καθενα.

Τελος για τους οχτρους που ειναι μπολικοι ευχομαι, τι αλλο, να παν να γαμηθουν με μπατσο! Α, και να παθουν ουρολοιμωξη!

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2008

Ερωτας






Would you like fries with that?







Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2008

De facto


Ειμαι το χωμα κατω απο το οποιο σερνεται το φιδι, η κεραια της πατημενης κατσαριδας, τα υπολειμματα στις κατσαρολες και η μουχλα που αναπτυσσεται οπου της καπνισει. Ειμαι το Tab στο πληκρολογιο, το Off της τηλεορασης, τα περιεχομενα ενος βιβλιου και το σπαμ της αλληλογραφιας. Ειμαι το τελευταιο ζ του υπνου.Το μικροβιο στο πομολο της πορτας. Ειμαι γραμματοσημο. Το τελευταιο στρωμα του κρεμμυδιου, η μυρωδια του οικειου. Ειμαι ενα χαστουκι, ενα γαμωσταυριδι, η τελευταια κουβεντα. Ειμαι η αποδειξη του σουπερ μαρκετ, η γιρλαντα του παρτυ, το σιδερο που βγαζει το κερι απο τα ρουχα και η τζιβανα. Ειμαι μανιταρι παραισθησιογονο, χαλασμενη εξατμιση και νανουρισμα.

Και αν ολα αυτα σου φαινονται ασυνδετα, τοτε ειμαι η φωνη απο το +απειρο που ποτε δε θ'ακουσεις αν δε σταματησεις να φωναζεις.


Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

Αγορες


Προμηθευτηκα το Baygon που λεγαμε.

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2008

Καταχρησεις



Δε με βλεπω.








Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2008

Συλλογη

Απο Φατσες!!!!!(καλε τι χαρα ειναι αυτη?)
Σε τσιγαρο.


Στο ποδι του γραφειου μου.


Σε τσιγαρο.

Μολις σηκωσα ενα ποτηρι.


Σε καδο σκουπιδιων.



Σε πιατο με σνιτσελ και πατατες.

:))))))))))



Χωρις φωτοσοπ και χωρις να τις πειραξω καθολου. Γαματο??? (Ας με χαστουκισει καποιος!)

















Κυριακή, 31 Αυγούστου 2008

Αρ γιου γουορκινγκ μι?




Υπαρχουν σκεψεις που δε λεγονται. Τις ταιζεις καθε μερα και απο το βαρος κατακαθονται στη γλωσσα σου και αδυνατεις να τις σηκωσεις. Βαραινουν το στηθος σου και σταζουν στα χερια σου. Κατρακυλανε στα ποδια σου και σε κανουν να παραπατας. Γινονται αερας και ριχνουν χωμα στα ματια σου. Γινονται κουνουπι την ωρα που κοιμασαι και ανυποφορη ζεστη.


Θεωρω επομενως απαραιτητο να προμηθευτω ενα καινουριο Baygon.

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2008

La camisa




Χτυπησε το κουδουνι. Ευτυχως δεν ηταν τιποτα σοβαρο, ενα απλο στραμπουληγμα. Σηκωθηκα να ανοιξω. Στην πορτα μου στεκοταν ενας Λατινοαμερικανος. "Κε πασα?" μου λεει. "Κε σουτ" του απανταω. Μπηκε μεσα με αργα βηματα και ωσπου να γυρισω το βλεμμα μου ειχε ηδη φτιαξει ποτα και ειχε ξαπλωσει στον καναπε. Αρχισε να μου μιλαει σε μια ακαταληπτη γλωσσα η οποια περιλαμβανε τις λεξεις "γιο,παελια,γξδγξγσγ και παπαθεμελη". Αρχισα να κουναω το κεφαλι μου καταφατικα, ωσπου στο τελος ξεβιδωθηκε και επεσε στο πατωμα. Ο Λατινος σηκωθηκε ηπιε μονορουφι οσο ποτο του εμενε και εκλεισε το πουκαμισο του λεγοντας πως το ανοιξε ο ανεμιστηρας και δειχνοντας το γκριλ. Πλησιασε την πορτα,σκονταψε στο κατωφλι και εφυγε κανοντας γιουβαρλακια στις σκαλες.

Εκτοτε δεν εχω μαθει νεα του, ακουσα μονο πως εθεαθη μια μερα να παραπονιεται πως εχει χαλασει ο ανεμιστηρας του και αντι για κρυο βγαζει ζεστη.


( Επισης εμαθα πως ο Μανου εχει εναν αδερφο τον Αντουαν. )

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Το αυριανο πρωινο



ειναι πολυ κρισιμο, αλλα η αυτου μικροτητα μου ειναι πιο κουτη και απο κουτι και ως εκ τουτου σκεφτεται σαν τον Βαγγελη το λαμα με μονη διαφορα οτι το λαμα οντως σκεφτεται.
"Οι μικροτητες μας δε σκαμπαζουν απο τιποτα λοιπον", ειπε η σ.λ.ε δυνατα για να την ακουσει ο εαυτος της που ηταν στο διπλανο δωματιο και ετρωγε μπουριτος και πηγε για μπανιο (ειπαμε ειναι μεγαλη μερα αυριο).

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Κατα-κατα-κατα-καταρρεω



Πλαφ.

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2008

Λογικη


Μια φορα φοβηθηκα μηπως παρουν τα μυαλα μου αερα και παθω πνευμονια. Μετα ομως θυμηθηκα οτι υποτιμαω τον εαυτο μου και τον εχω χεσμενο και κατεληξα οτι κατι τετοιο ειναι μαλλον απιθανο.
Αν μη τι αλλο, εχει και απιστευτη ζεστη και τα σαλιγκαρια βγαινουν κατα κυριο λογο μονο οταν βρεχει.





Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

Αυτο





Η δυστυχια που υπαρχει στη ζωη μου μοιαζει με μια κουραδα που εχει εγκατασταθει στον πατο της λεκανης και δε λεει να φυγει οσες φορες κ αν τραβηξεις το καζανακι. Στεκεται με υφος δηθεν αδιαφορο, ριχνοντας λοξες ματιες και εχοντας ενα χαιρεκακο μειδιασμα που θα θελες να το αρπαξεις και να το πατησεις σαν κατσαριδα μεχρι να λιωσει. Τα παντα βρισκονται στη λαθος θεση, σαν να μπηκαν κλεφτες, οι τηλεφωνικες γραμμες ειναι πεσμενες και εξω απ'το σπιτι μου εχει στηθει μια παρασταση. Μια τρελη παρασταση που περιμενω να τελειωσει, αληθεια κανω υπομονη, τρωω ολα μου τα ποπ κορν, παιρνω και σπορια αλλα δε τελειωνει, εχω λυσσαξει και απ'τα αλατι, αλλα δεν μπορω να φυγω. Καθομαι στη θεση μου και εχω διπλα μου καθε λογης θεατες. Ανθρωποι που μασουλανε με μισος, σαν να εχουν το αφεντικο στο στομα τους, παιδακια που τρεχουν πανω κατω και ριχνουν κοκα κολα στα καθισματα, ανθρωποι που κοιμουνται, μα ποση ωρα κοιμουνται,μηπως εχουν παθει κατι? Τελικα που παιζεται η παρασταση? Στη σκηνη ή κατω? Να χειροκροτησω ή να υποκλιθω? Αλλα πως να υποκλιθω, αφου δεν εχει τελειωσει,μα ποτε θα τελειωσει θελω να παω... Που θελω να παω? Που μπορω να παω? Μπορω. Τι οριζει το μπορω και τι το περιοριζει? Ενα το και ενα και. Σαν φραχτες. Να δειτε το ειναι κλεισμενο, απο που να φυγει? Δεν μπορει. Δεν. Τελεια. Φραχτης.


Αν οντως εμεις οι ιδιοι δημιουργουμε τις καταστασεις, εγω γιατι εχω τασεις αυτοκαταστροφης? Μηπως πασχω απο το τηλεοπτικο συνδρομο "Εχω τον πονο μου, αλλα να τον παρεις απ'το καλο μου το προφιλ?". Και με τα πραγματα για τα οποια δεν ειμαι υπευθυνη εγω, τι γινεται? Ποιος ειναι αυτος που αποφασιζει να γαμησει την υγεια μου? Οι γιατροι κατα τη διαρκεια των σπουδων τους διδασκονται και πως να παιρνουν το καταλληλο υφος οταν σου ανακοινωνουν αυτο που δε θες ν'ακουσεις? Και παρολο που σε διαβεβαιωνουν οτι ολα ειναι υπο ελεγχο, γιατι εσυ ξαφνικα νιωθεις μια μαυριλα να σε καλυπτει σαν φερετζες? Γιατι σε μενα? Τι απληρωτους λογαριασμους εχω αφησει? Για τι πραγμα πληρωνω? Θα μου φτασουν τα λεφτα?


Λενε πως τιποτα δε γινεται τυχαια. Και το πιστευω. Τι εκπληξη ομως μαγειρευται πισω απο την πλατη μου και εχουν στησει ολοκληρο τετοιο αντιπερισπασμο δεν μπορω ουτε να μαντεψω. Λες και δε μου εφτανε που εφτιαχνα με περισσο ζηλο και αυτοθυσια την καταθλιψη μου τοσο καιρο. Ποσος καιρος αραγε? Χρονια μαλλον. Και αυτη η ρουφιανα η ελπιδα, ερχοταν καθε μα καθε πρωι στο εργοταξιο και φωναζε με υφος ηρωικο στους εργατες "Σταματηστε το χτισιμο, η καταθλιψη δε θα περασει!" και οι εργατες την πιστευαν και τραγουδουσαν μαζι της επαναστατικα τραγουδια και ονειρευονταν ενα αυριο ελευθερο διχως την καταθλιψη να τους βαραει με ενα μαστιγιο στην πλατη(ενταξει μαλακια υπερβολη αυτο, αλλα δινει εμφαση). Και οταν την επομενη μερα βλεπαν την ελπιδα να τους χαιρεταει απο το πλοιο φευγοντας αγκαλια με καποιον ισπανο τουριστα τοτε αλληλομουντζωνονταν και το ριχναν παλι στο χτισιμο.


Ποσα λαθη να εχω προλαβει να κανω? Ποσες λαθος κινησεις,σκεψεις,αποφασεις? Μηπως ολα αυτα τα σκηνικα με την υγεια μου γινονται για να με ταρακουνησουν και να μου πουν "ρε μαλακα θα παρατησεις επιτελους την οικοδομη, να κανεις αυτο που θες?". Αλλα και παλι μασαει η κατσικα ταραμα?


Εγω σιγουρα παντως ταιζω καθε μερα τον εαυτο μου κουτοχορτο. Τον μπουκωνω, του βαζω και στην τσαντα για το διαλλειμα και τον στελνω στο διαολο.

Ουδεν σχολιο.

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2008









Τρίτη, 12 Αυγούστου 2008

Τζουρες



Ο θανατος μας δινει συνεχεια τζουρες απ'το τσιγαρο του. Σε ολη μας τη ζωη ειμαστε τρακαδοροι απο αυτον που οι γονεις μας μας λεγαν να μην παιρνουμε καραμελες. Καποιες φορες μας δινει ολοκληρο το πακετο με αποτελεσμα να μην ξανακαπνισουμε ποτε. Ειναι το τελευταιο τσιγαρο αν με πιανεις. Αλλα ας μεινουμε στις τζουρες. Ο θανατος παραμονευει, αυτο ειναι γνωστο. Γνωστο ειναι επισης, οτι εμεις θελουμε να το θεωρουμε αγνωστο. Καποιοι ανθρωποι ειναι παθητικοι καπνιστες. Πχ οι γιατροι κλπ που ερχονται συνεχως αντιμετωποι με το θανατο. Ειναι αυτο που λεμε "Εχουνε δει και εχουνε δει τα ματια του". Οταν ομως δεν εισαι γιατρος και τα ματια σου δεν εχουνε δει τιποτε αλλο περα απο αυτα που βλεπουν στην τιβι η διαβαζουν μπλα μπλα μπλα τοτε το βλεπεις σαν κατι μακρινο, σαν κατι που δε σ'αγγιζει, σαν κατι που συμβαινει μονο στους αλλους. Στους πολυ μακρινους αλλους. Ουτε καν στη Μαρια την περιπτερου, αυτη τη γλυκυτατη κυρια με τα 2 παιδακια δε διανοεισαι οτι μπορει να συμβει. Τι και αν ολοι αναφωνησαν για το εγκλημα στο κτελ του Καναδα "Τελικα ποτε δεν ξες απο που θα σου ρθει". Το θεμα ειναι οτι ολοι ειμαστε πεπεισμενοι οτι δε θα μας ερθει ποτε.


Τις προαλες ειχα ενα ατυχημα με τη μανα μου με τ'αμαξι. Εβρεχε και της εφυγε ο ελεγχος. Το αμαξι γλιστρησε και βρεθηκαμε να τρεχουμε στον κατηφορικο χωματοδρομο παραλληλα στο δρομο. Σε κλασματα δευτερολεπτου το αμαξι μπηκε ξανα στο δρομο περασε στο αντιθετο ρευμα και απο εκει βγηκε παλι απο το δρομο σε ενα πραμα σα χαντακι(ηταν μια κατηφορα με ενα κενο και μετα χωραφια) οπου η μανα μου καταφερε να το σταματησει προτου τουμπαρουμε.Συνειδητοποιησα το τι κλιση ειχε τ'αμαξι αφου βγηκα και το ειδα. Ο λογος που δε τουμπαραμε και που βγηκαμε απο το αμαξι ασφαλεις ενω οι 2 ροδες του ηταν σχεδον στον αερα και αυτο ηταν τελειως πλαγια σαν τις στροφες στα τρενακια του λουνα παρκ ειναι οτι αποκατω ειχαν σκαλωσει κατι τεραστια κλαδια και το συγκρατουσαν. Τις εικονες απο ολο αυτο τις θυμαμαι πολυ αμυδρα, καθως ολα εγιναν πολυ γρηγορα. Θυμαμαι οτι μολις βγηκα απο το αμαξι αρχισα να γελαω και να λεω "Πω μαλακα, πω μαλακα" και οτι τη στιγμη που γινοταν ολα αυτα ενιωθα τη πληρη αβεβαιοτητα. Ειναι το μονο συναισθημα που θυμαμαι. Ουτε φοβο ουτε τιποτα. Απλα αβεβαιοτητα. Για το αν θα σταματησει το αμαξι εγκαιρα για το αν θα τουμπαρουμε η για το αν θα συγκρουστουμε με αλλο αμαξι. Καθως περιμεναμε εξω απο το αμαξι την οδικη βοηθεια για να τραβηξει το αμαξι παρατηρουσα τα αυτοκινητα. Σε μια στιγμη βλεπω ενα κοκκινο να τρεχει βολιδα. Για την ακριβεια καθομουν στο αμαξι του πατερα μου που ειχε ερθει για βοηθεια και οταν περασε αυτο το κοκκινο ταρακουνηθηκε το αμαξι, το οποιο πληροφοριακα ειναι τζιπ και δεν κουνιεται ετσι απλα. Και ειπα "σκεψου ρε φιλε τη στιγμη που περασαμε στο αλλο ρευμα να περνουσε αυτος.Θα ειχαμε εκτοξευθει 5 χιλιομετρα πιο περα". Το αμαξι σταματησε και μπροστα απο μια πινακιδια που ελεγε "Προς Ι.Ν αγιου Προδρομου", λες να ναι σημαδι οτι πρεπει να αρχισω να πιστευω? Μες στο αμαξι εν τω μεταξυ εκτος απο μενα και τη μανα μου βρισκοταν και ενα ζευγαρι Σερβων που ειχαμε παρει με ωτοστοπ, πρεπει να κλασαν πανω τους οι ανθρωποι. Ελαβε μερος και ο εξης τηλεφωνικος διαλογος μεταξυ της μανας μου και της εταιρειας που ειναι ασφαλισμενη:


Μανα:μπλα μπλα μπλα, ατυχημα, μπλα μπλα χαντακι, μπλα μπλα γερανος να το τραβηξει.


Βουρλο: Χρειαζομαι τον αριθμο πρωτης κυκλοφοριας και τον αριθμο ταδε.


Μανα: Ειναι μεσα στο αμαξι δεν μπορω να μπω να το παρω.


Βουρλο: Μα οι κανονισμοι ετσι λενε.


Μανα: Ναι αλλα το αμαξι ετσι οπως εχει σταματησει στο κενο μπορει ανα πασα στιγμη να τουμπαρει αν το κουνησω.


Βουρλο: Οι κανονισμοι λενε οτοι χρειαζομαι αυτα τα χαρτια.


Μανα: Κοπελα μου καταλαβαινεις οτι εχω παθει ατυχημα και γιαυτο σε παιρνω? Αναλαμβανεις εσυ την ευθυνη αν τουμπαρει το αμαξι τη στιγμη που μπω μεσα και σκοτωθω?


Βουρλο: Ενταξει που βρισκεστε?


Το αποκορυφωμα ηταν την επομενη μερα που πηγαμε για μπανιο με τη μανα μου και μετα απο 5 λεπτα που ημασταν μες στο αμαξι την παιρνει τηλεφωνο ο πατερας μου και τη ρωταει " Σε ποιο χαντακι εισαι σημερα?"


Ετσι που λετε. Φαγαμε ολοι οικογενειακως μια φρικη εκτος απο τον αδερφο μου που με ρωτησε "Αχ γιατι δε παθατε ατυχημα?", αλλα οπως ολοι ξερουμε σε λιγο καιρο θα ξεχαστει και θα μας απασχολουν παλι τα ηλιθια προβληματα μας.


Κατα τ'αλλα σημερα γυρισα απο Χαλκιδικη ειχα παει να δω τους γονεις μου γιατι ολη τη χρονια την ειχα δει Μαγια Τσοκλη και ειχα γυρισει τη μιση Ελλαδα. Γυρισα βασικα για να παω στο γιατρο -τι πρωτοτυπο- και θα ξαναπαω να τους βρω σε λιγες μερες. Αυριο θα παω για εξετασεις αιματος, παλι θα με ρουφηξουν οι βρυκολακες.


Α,τις προαλες πηγα σε ενα χωροθεατρο και σε καποια φαση εκει που χορευαν οι αλλοι, εγω χαθηκα παλι και μου ηρθε στο μυαλο η φραση του Γουντι Αλλεν "Δεν υπαρχει τιποτε πιο αισθησιακο απ'τον καπνο που βγαινει απ΄το στομα μιας γυναικας" και φανταστηκα μια πολυ ωραια γυναικα να καθεται σε μια πολυθρονα και να καπνιζει και να βγαινει ο καπνος απο το στομα της και απο πισω να ακουγονται αυτα τα λογια και μολις σταματουσε να μιλαει ο Γουντι η γυναικα να βηχει-τσιγαροβηχας ξες- και να ριχνει μια χλεπα και να εμφανιζεται η μαπα του Γουντυ ξενερωμενη.


Οσο για τις τζιβες ο πατερας μου, λεει τα μαλλια μου κετσε η μανα μου στην αρχη αηδιαζε, μετα της αρεσαν.Βασικα η μανα μου αηδιαζει κυριως με τα πιρσινγκ στο στομα. Γιαυτο οταν ειμαι μαζι της μαρεσει να το τραβαω μεσα εξω με τη γλωσσα-μη γινεσαι προστυχη καλη μου. Το τι φατσα αηδιας παιρνει δε λεγεται. Φοβαμαι οτι καμια μερα θα ξερασει.


Σημερα στο κτελ πω πω τι πραμα. Μπροστα μου καθοταν ενα πραμα, δεν ξερω αν ηταν ανθρωπος εγω μονο μαλλι εβλεπα. Εμο πρεπει να ταν τι να σας πω και εβαζε ολη την ωρα με το κινητο του αυτο το πολυ τρεντυ κομματι που λεει "How to save a life" ναι και χαιροταν η φρατζα. Διπλα μου ηρθε και καθησε ενας νεαρος, πολυ ωραιο παιδι, ρωσος πρεπει να τανε απ'οτι καταλαβα καθως μιλουσε στο τηλεφωνο,μπορει να 'ταν και βουλγαρος δεν ξερω, τι σημασια εχει, ηταν πολυ ωραιος, αλλα με ξενερωσε γιατι σε καποια φαση εβαλε ακουστικα και αρχισε να χτυπαει δαχτυλακια, ξες αντιχειρας με κλωδαχτυλο, και να κανει μμμμμ συμφωνα με τη μουσικη. Ναι αυτο δε μ'αρεσε σιγα παιδι μου που εισαι, σε κανενα πανηγυρι? Τελος παντων μετα μια βλαμμενη απο πισω μαλωνε με καποιον στο τηελφωνο και επρεπε ολοι εμεις να μαθουμε τι συμβαινει, λες και η φωνη εχει μονο μια ενταση, αυτη της λαικης. Ε μετα εβαλε και ο λεωφοριατζης τη Βανδη στο ραδιο ηρθε και εδεσε.


Ειδα χθες το βραδυ ενα πολυ παραξενο ονειρο, αλλα βαριεμαι να το πω τωρα. Θα σας πω αυτο που ειδα προχθες. Ειχα λεει μπροστα μου 3 μπολ με κορν φλειξ. το δεξι ειχε Cheerios, το μεσαιο Golden Grahams και το αριστερο δε θυμαμαι. Και αγαπουσα λεει εγω μονο το μεσαιο και το αριστερο και τους ελεγα γλυκολογα και τα Cheerios παρεξηγηθηκαν και στεναχωρεθηκαν. Τι να πεις, το υποσεινηδητο μου δεν παει καλα.


Οπως καθε χρονο εδω και πολλα πολλα χρονια μαζευουμε στο σπιτι ολα τα αδεσποτα. Φετος μαζεψαμε 6. Τη μανα, τον πατερα, τον κουμπαρο και τα 3 κουταβακια. Μετα βεβαια βρηκα ενα ψυλλο να περπαταει στον καναπε αλλα δε βαριεσαι. Σκεφτομαι να παρω το ενα κουταβι. Ειναι κατασπρο. Θα το ονομασω ή Luca(ο τονισμος στο u) ή Manu. Αν το ξαναβρω δηλαδη γιατι ο πατερας μου τσατιστηκε που του κατεστρεψε τον κηπο και κανα 2 ζευγαρια παντοφλες και το διωξε χθες.


Αυτα.


Γεια.


Σάββατο, 19 Ιουλίου 2008

S.l.e+Manu=L.F.E

ακολουθει κειμενο τεραστιο, σουρεαλιστικο και μαλλον ανουσιο. Συνεχιζετε με δικη σας ευθυνη.


Θα συνεχισεις?

Εισαι σιγουρος?





Το σκεφτηκες καλα?



Οκ, λοιπον αφου επιμενεις παρτα για να μαθεις.




Αααααααααααααααααααααχ, τι να πρωτοπω, δεν ξερω. Πριν μια ωρα γυρισα απο Αθηνα αφηστε τα πιαστηκε ο κωλος μου στο λεωφορειο, ακομα ποναει. Σε 6 ωρες φευγω για Σαμοθρακη. Οπως καταλαβαινετε δεν προλαβαινω να κοιμηθω γιατι εχω να κανω μπανιο-εχω γινει η χαρα της χλωρινης- και να πλυνω ρουχα.



Συνειδητοποιησα οτι αυτος που μ'εχει μουτζωσει και καταραστει εχει πολυ χιουμορ ο πουστης καθως μεσα σ'ολα τα σκατα που μου συμβαινουν μου στελνει και κατι σκηνικα που αν ησασταν απο μια μερια να τα δειτε πιστεψτε με η θα ξεκωλιαζοσταν στα γελια οι αγενεις η θα με χτυπουσατε συγκαταβατικα στον ωμο σφιγγοντας τα χειλια να μην ξεκωλοθειτε και σεις οι πιο διακριτικοι. Αλλα, ας τα παρουμε απ'την αρχη.



Φτανω η χαρωπη συμπρωτευουσιανα στην πρωτευουσα με μπριο κεφι και μερακι. Χα! Ημουν κεφατη γιατι ειχα περασει απ'τη σχολη πιο πριν και ειχα δει οτι απο τα μαθηματα που ειχα παει να δωσω-4 απο τα 7- ειχα περασει τα 3. Τη μερα λεπον που πηγαινα Αθηνα επαιζαν οι Οφσπρινγκ τους οποιους δεν καιγομουν και να δω,αλλα ηταν εκει αυτος που θα με φιλοξενουσε και 'πρεπε να παω. Φτανω που λετε στη Μαλακασα 11 και κατι την ωρα που τελειωνε η συναυλια. Παρκαρουμε 100 χιλιομετρα πιο μακρια και αρχιζουμε να περπαταμε. Να δεις λεω που μολις φτασουμε θα κατεβουν και δε θα τους δουμε. Δε μελεταγα καλυτερα κανα τσουβαλι λιρες?? Με το μπαινουμε μεσα και φτανουμε σε σημειο που να βλεπουμε στη σκηνη κατεβαινουν οι μπουνταλαδες! Ημανε τυχερη ομως γιατι ξανανεβηκαν και ειπαν αλλα 3 τραγουδια και χαρηκα και γω το ζαβο και βγηκα και φωτογραφια μην και δεν εχω ντοκουμεντα στα γεραματα να δειχνω στα εγγονια και να το παιζω γαμαουα. Τεσπα.



Την επομενη μερα μου λεει αυτος που με φιλοξενει οτι φευγει την Παρασκευη και θα πρεπει να βρω αλλο σπιτι. Καλα λεω δεν αγχωνομαι, κλαιν μαιν καπου θα βολεψω το ταλαιπωρο κορμι μου, εχω μεχρι τοτε(Τεταρη ηταν). Σ'αυτο το σπιτι και συγκεκριμενα μες στο σαλονι βρισκονται τα εξης αντικειμενα:


Μηχανη, Βαρκας,φουσκωτου,σχεδιας δεν ξερω,αλλα μηχανη. Δωστε βαση και στην πινακιδα απο πισω.





Απο κατω εχει και μια ροδα που δε φαινεται.





Και αυτο.

Υπηρχε ομως και αυτο:



ΚΑΙ ΦΤΑΝΕΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΑ! Η χαρα ετρεχε απ'τα ρουθουνια μου, γελουσαν και οι μασχαλες μου και ολως παραδοξως δεν εδειχνα τιποτα απ'ολα αυτα! Καθομουν στον καναπε και απλα κοιτουσα το απειρο. Ουτε μιλουσα,ουτε τιποτα. Απορησαν και οι υπολοιποι, σου λεει πως κ ετσι, τη μερα του γαμου της, εντυπωση τους εκανε αλλα μετα με ξεχασαν. Και να μην τα πολυλογω λιγες ωρες πριν τη συναυλια γινομαι κοκκαλο. Και οταν λεω κοκκαλο το εννοω. Και δωστου στεναχωρια και δωστου φωνες! Και "Οχι δε γινεται να παω ετσι στο Μανου. Τοσο καιρο περιμενα και τωρα τα σκατωσα. Μανου σε προδωσααααααα" κλπ ωραια. Τελικα κοιμηθηκα 2 ωρες και συνηλθα, οποτε μου φυγε και αυτο το αγχος. Παω στη συναυλια γυρω στις 8. Τρεχω μπροστα να πιασω θεση. Οχι για την Πατι Σμιθ που βγαινε τοτε, χεστηκα για κεινη,για το Μανου ετρεχα. Την ειδα βεβαια και αυτην.
Τι να σας πω,λες και δεν ημουν εκει. Το μονο που σκεφτομουν ολη την ωρα, ειναι μολις τελειωσει και αρχισουν τα χειροκροτηματα να αρπαξω την ευκαιρια και να χωθω στο καγκελο. Τελειωνει και η Πατι και προσπαθω να χωθω. Που να χωθω ομως μιση μεριδα ανθρωπος αναμεσα σε τοσα νταγλαρια?? Μα τι σκατα τα ταιζαν μικρα και εγινα τοσα?? Αι σιχτιρια! Τη βρηκα ομως τη λυση και πηγα και χωθηκα πρωτη πρωτη κατω απ΄τη μυτη του Μανου!






ΑΑαααααααααααααααααααααχ τι να σας πρωτοπω για το Μανου. Μανου,Μανου,Μανου,Μανου!! Μανου μου! Μαναρι μου! Μανουρι μου! Υπερτατος! Καταπληκτικος! Ανεπαναληπτος! Οχι να μου πει οποιος αλλος ηταν εκει αν εχω αδικο! ΟΧΙ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ,ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ! Αλλα και οι Radio Bemba ηταν γαματοι! Η αληθεια να λεγεται! Ο Μανου δεν μου την εκανε δημοσια την προταση-δεν ηθελε να δωσει τροφη για σχολια το πουλακι μου- και αρκεστηκε στο να γελαει καθε φορα που κοιτουσε προς το μερος μου γιατι με ειχαν πατησει ολοι οι γυρω μου και το μονο που φαινοταν κατα διαστηματα ηταν το δεξι μου χερι που βαρουσε γροθια στον αερα σε καθε "ει"και το αριστερο που επιανε τα καγκελα για να μη φυγω πισω. Για να καταλαβετε, αυτοι που ηταν εκει περα για να προσεχουν, με ρωτησαν 3 φορες αν ειμαι καλα. Οχι γιατι νομιζω οτι ακομα δεν εχετε καταλαβει σε τι κατασταση με ειχαν φερει οι διπλα!! Εγινε και κατι αλλο ενδιαφερον. Στο τελος της συναυλιας εβγαιναν ενας ενας μπροστα και χαιρετουσαν. Βγαινει λοιπον και ο ντραμερ να χαιρετησει ο ανθρωπος και του κανω την κινηση που βαρας τη καρδια σου και μετα τεντωνεις γροθια.Με κοιταει. Σκαλωνει. Γελαει και μου κανει την ιδια κινηση! Ωραια ηταν, οχι για να μαθουν οι διπλανοι μου! Εν τω μεταξυ τωρα που πα διπλανοι, τι θυμηθηκα! Διπλα μου στεκοταν μια μαλακω που μου ρθε να την αρπαξω απ'τα μαλλια και να την πεταξω πισω να την ποδοπατησουν! Οταν ΟΛΟΙ φωναζαν "We want more" στο τελος, αυτη φωναζε "We want to leave". ΤΙ ΠΕΣ ΜΩΡΗ, ΜΗ ΣΕ ΒΟΥΤΗΞΩ ΑΠ'ΤΟ ΓΙΑΚΑ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΩ ΑΝΕΜΟΜΥΛΟ???????? ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΑΝ ΒΑΡΕΘΗΚΕΣ ΜΩΡΗ ΜΑΛΑΚΩ ΣΗΚΩ ΦΥΓΕ ΝΑ ΡΘΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΕΙ! ΓΙΑΤΙ ΚΩΛΟΒΑΚΤΗΡΙΔΙΟ ΥΠΗΡΧΑΝ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΘΕΛΑΝ ΝΑ ΝΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ ΑΝΤΙ ΝΑ ΝΑΙ ΠΙΣΩ ΠΙΣΩ! ΓΙΑΤΙ ΜΩΡΗ ΠΕΤΑΜΕΝΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΕΤΑ ΒΙΑΣ ΑΝΑΠΝΕΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΙΜΩΞΙΔΙ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΚΑΘΟΣΟΥΝ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ????????? Αφηστε τα! Εξαλλη μεκανε, εξαλλη! Και τελειωνει που λετε η συναυλια και ακολουθω το πληθος που φευγει. Ειχα χασει την παρεα μου, λεω δεν πειραζει θα με περιμενουν στην εξοδο. Ελα ομως που ο ΜΑΛΑΚΑΣ που οδηγουσε το πληθος εκανε λαθος και δεν μας πηγε απο την εξοδο αλλα απο ενα δρομο πισω και βγηκαμε σ'ενα δασος και επρεπε να σκαρφαλωσουμε μια πλαγια σαν τα κατσικια, ο ενας πανω στον αλλο! Και αφου το εκανα και αυτο βγηκα σ'ενα παραδρομο και δεν ηξερα που να παω! Τα κινητα δεν επιαναν οποτε γαμησε τα! Αρχισα να περπαταω και γω. Και περπατουσα και περπατουσα και σταματημο δεν ειχα. Εψαχνα το μερος που ειχαμε παρκαρει, αλλα φαινεται το ειχα περασει. Αλλα δεν ημουν και σιγουρη και ετσι συνεχισα να περπαταω. Και βγηκα σ'ενα κομβο που χε κατι μπατσικα. Περιμενα εκει μπας και δω προκοπη, αλλα τιποτα. Συνεχισα και γω να περπαταω και να ρωταω τον κοσμο που παει μηπως και βολευει να με παρει. Και σε ποιον πεφτω λετε? Οχι μη πειτε δε θα το βρειτε με την καμια. Στη μανα ενος συμμαθητη μου απο το δημοτικο! ΕΛΕΟΣ!!Τελικα βρηκα 2 παιδια που πηγαιναν και αυτα Πευκη σαν κ μενα, λεω τι καλα, σωθηκα! Αλλα και αυτοι ψαχναν τους αλλους φιλους τους που χανε χαθει αναμεταξυ τους! Και ξανα πισω στον κομβο να βρουμε τους γνωστους τους! Και ΕΥΤΥΧΩΣ πιανει το κινητο και με βρισκουν οι αλλοι και ερχονται και με περιμαζευουν. Μια ωρα εψαχνα και περπατουσα κυριες και κυριοι. ΜΙΑ ΩΡΑ με το ρολοι. Τετοιο περπατημα, δεν εχω ξανακανει!





Και φτανει και η επομενη μερα με τη σειρα της και συνειδητοποιω οτι δεν εχω που να παω το βραδυ να μεινω! Και δωστου αγχος! Και να τα τηλεφωνα και να τα βρισιδια! Βρηκα τελικα ενα φιλο μου στο Χαλανδρι,που μενει με τους γονεις του και πηγα εκει. Το μονο κακο ειναι οτι σε αντιθεση με τον προηγουμενο αυτος δεν ειχε αμαξι και ετσι επρεπε καθε βραδυ να περιμενουμε μεχρι τις 6 να ανοιξει το μετρο. Το σκ πηγα και στο λοφο του Στρεφη σε κατι συναυλιες που 'χε. Παπαρια δηλαδη, παραλιγο να φαω και ενα κουτακι μπυρας στο κεφαλι και να με κατουρησουν. Ειδα και 3 ταινιες. Το Prestige, το 23 και το Οι ζωες των αλλων. Ολες μου αρεσαν,ολες καλες ηταν.Πηγα και στο Γκαζι σ'ενα ωραιο μαγαζι δε θυμαμαι πως λεγεται,ωραιο ηταν παντως.Και στο Ψυρρη πηγα και στα Εξαρχεια πηγα(εκει ειχα ξαναπαει κ αλλες φορες.) Εγινα φιλη και με τον Ποντικο-εγω τον ονομασα ετσι-και σκεφτηκα οτι αν παρω κ αλλο σκυλο θα τον ονομασω Σκυλο.Ο Ποντικος.



Ο Ποντικος και η Πατατα.


Αλλα, επρεπε και παλι να αλλαξω σπιτι γιατι πολυ ειχα φορτωθει στους ανθρωπους. Ετσι αρχισα παλι τα τηλεφωνα.



Και κατεληξα με την κολλητη και 2 αλλους ολοι απο Θεσνικη στη Γλυφαδα οπου εμενε ο πατερας του ενος. Για την ακριβεια βρεθηκαμε εξω απ'το καραισκακη για τους Γκογκολ. Πολυ καλοι! Παρα πολυ καλοι! Δε σταματουσα να χορευω! Ιδρωσα, βρωμισα, μ'επιασε και η δυσπνοια απο το γαμημενο το τσιγαρο, αλλα ο χορος, χορος!! Ε Ναγια??? Την επομενη μερα ξαναπηγα στο καραισκακη με την προοπτικη να πουλησω το τικετ μου για σεξ πιστολς αλλα πηγα αργα και ηταν ολοι μεσα και δεν υπηρχαν καν ελεγκτες οποτε μπηκα να δω τι παιζει. Η πληρης ξενερα επαιζε, να τι επαιζε. Ακουσα 2 τραγουδια και βγηκα εξω. Απογοητευτηκα πληρως. Ειχε φαει και ο ροτεν ενα μπουκαλι στο κεφαλι και ετρεχε αιμα καθως τραγουδουσε αλλα και τι να λεει. Το εβλεπες οτι αυτο που παρακολουθουσες δεν ηταν σε καμια περιπτωση σεξ πιστολς. Οποτε πηρα τον μπουλο και απο κει και εφυγα. Εγιναν και αλλα τραγικα σκηνικα τα οποια δε δυναμαι να αναλυσω,βασικα ουτε καν να αναφερω, αυτη τη στιγμη, οποτε παμε στο κρισιμο το οποιο ειναι το εξης. Εγω την Πεμπτη ηταν να φυγω απ'την κωλοπολη και σημερα αυτη τη στιγμη που σας μιλαω να αραζω στην παραλια με ενα σουπερ ουαου γκομενακι. Ανταυτου πληροφορουμαι την Τριτη οτι μεχρι την Πεμπτη τα τρενα εχουν απεργια και δεν μπορω να φυγω! Και οχι μονο δεν μπορουσα να φυγω αλλα για ακομη μια φορα δεν ειχα που να μεινω καθως η κολλητη με τους αλλους ειχαν αποφασισει να φυγουν Τεταρτη για αλλου. Βρισκω τελικα σπιτι στο Μετς(ετσι γραφεται?) αλλα δεν παω γιατι τελικα τα παιδια δεν εφυγαν και συνεχισαμε να μενουμε εκει που ημασταν. Παιχτηκαν ωραια σκηνικα με πρωτο και καλυτερο το χθεσινοβραδινο.Παιρνουμε ταξι απο Θησειο για Γλυφαδα. Ολοι κοιμουνται εκτος απο μενα και τον διπλα μου. Και οταν λεω ολοι εννοω ολοι συμπεριλαμβανομενου και του οδηγου. Ναι μπλογκ μου, καλα καταλαβες, ο οδηγος κοιμοταν, την ελλαδα μου μεσα! Γιατι εκει που αγναντευα εξω τις πολυκατοικιες ξαφνικα συνειδητοποιω οτι συνεχως φρεναρουμε αποτομα και ξαναξεκιναμε το ιδιο αποτομα και τουμπαλιν. Στην αρχη λεω θα ψαχνει το στενο που ειναι να στριψει. Μετα που βγαινε και απο το δρομο και φρεναρε στριβοντας καταλαβα οτι κατι δεν παει καλα. Μετα δε που χτυπησε το τιμονι φωναζοντας "Γαμω τη νυστα μου!" βεβαιωθηκα. Με το διπλανο μου ειχαμε αρχισει ηδη τα "χαρηκα που σε γνωρισα, ησουν καλο παιδι" κλπ ενω οι αλλοι κοιμουνταν τον υπνο του δικαιου. Τους ξυπναμε και αυτους και ειμαστε ολοι σε μια κατασταση γαμησε τα. Ο διπλανος μου να προπαθει να του πιασει την κουβεντα να τον ξυπνησει,αλλα ματαια γιατι και μεις κλασμενοι ημασταν.Ωσπου φτανουμε σε κοκκινο φαναρι. Σταματαμε. Αναβει πρασινο. Ειμαστε ακομα σταματημενοι. Συνεχιζει να ναι πρασινο. Εμεις εκει. Ωσπου μας πιανει γελιο με το διπλανο μου και ξυπναει ο οδηγος και προχωραμε.Καταλαβε και ο οδηγος τη μαλακια του και εβαλε να παιζει τζουντας πριστ και νεβερμορ.Πολυ σουρεαλ σκηνικα τι να λεμε.
Ειχα δει και αυτο και ειχα φτιαχτει οσο να πεις
Και ξυπναω σημερα το πρωι που χε τελειωσει η απεργια και παιρνω τα τρενα τηλεφωνο να ρωτησω τι ωρα εχει να φυγω επιτελους! Και μου λεει ο τυπος οτι δεν υπαρχει ουτε εισητηριο για ορθιους! Χρυσο τον εκανα μηπως και μου βρει, τιποτα ο σκληροπετσος! Τι να κανω, τι κανω, ειχε και το κτελ 30 συν ποσα για να πας, αρχισε να με λουζει κρυος ιδρωτας! Να λεω δεν ειναι δυνατον να ειμαι εγκλωβισμενη και αποκλεισμενη σ'αυτην την κωλοπολη και ναμην μπορω να φυγω! Μην τα συζητατε, σκοτωνα ανθρωπο το πρωι, δεν το συζητω! Το πηρα ομως το κτελ- ας εκανα κ αλλιως αν μπορουσα- και γυρισα σπιτι μου επιτελους! Και ετσι χαρουμενη οπως ειμαι και ετοιμαζω τα πραγματα για Σαμοθρακη συνειδητοποιω οτι μου ρθε περιοδος και λεω απο μεσα μου



"ΑΜΑ ΣΕ ΠΙΑΣΩ ΠΑΛΙΟΠΟΥΣΤΗ ΕΣΕΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΤΑΡΑΣΤΗΚΕΣ ΔΕ ΣΕ ΓΛΙΤΩΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!"