Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

Ο Θανατος ζωντανευει.

Το δωματιο στο πατρικο μου ηταν παντα νεκρο. Ουτε ο πουα καναπες αλα ποπ αρτ ουτε οι μοβ κουρτινες προσεδιδαν μια καποια ζωντανια. Ο κοσμος που δημιουργουσα με τη φαντασια μου μεσα στο δωματιο κατερεε παρεα με μενα σε ενα δωματιο νεκρο. Αυτο το δωματιο ειχε φιλοξενησει κρισεις πανικου, χαρες,λυπες,αγωνια,γελιο,πολυ γελιο,φοβο,απογοητευσεις αρρωστιες,σεξ,ναργιλεδες,ερωτα,χορτο τα παντα.Και ομως δε ζωντανεψε ουτε στιγμη. Ειχε γινει ενα με μενα. Οι 4 τοιχοι του ηταν το δερμα μου. Τα αισθηματα μου διαγραφονταν στους τοιχους ,οπως οι ρωγμες μετα το σεισμο. Δε χρειαζοταν να φανταστω τη φυλακη. Ζουσα μεσα σ'αυτην. Παρολο που κρατουσα το κλειδι. Αυτοι οι τοιχοι με χωριζαν χρονια απο το ονειρο μου και γω καταφερα να γυρισω το κλειδι αφου ειχα ηδη ποτισει τον εαυτο μου νεκρα.

Η Θεσσαλονικη ηταν και ειναι για μενα το δωματιο μου σε μεγενθυνση. Μια φυλακη. Ενα φρουριο. Ο θανατος. Σ'αυτην την πολη αργοπεθενα και κανενας δεν το αντιλαμβανοταν. Τα μακροβουτια στο αλκοολ,τα ξενυχτια,τα κλαδια των δεντρων που κουνιοντουσαν και μου μιλουσαν μετα απο καποια τσιγαρα,ο υπνος στα γρασιδια του αστεροσκοπειου και στα παγκακια,τα πολλα αγορια, οι χοροι στα παρακμιακα κλαμπς,οι ατελειωτες ωρες λιωσιματος στην προβλητα της παραλιας τα μεσημερια αλλα και τα βραδια του καλοκαιριου δε σταθηκαν ικανα να με βγαλουν απο τη φυλακη μου. Αυτη η πολη δε με χωρουσε.

Ωσπου εφυγα. Και νιωσα να με σηκωνουν στον αερα χιλιαδες αεροστατα,ετοιμα να με πεταξουν στο αγνωστο. Αλλα ακομα και ετσι εχοντας αποβαλλει απο πανω μου τη μυρωδια αυτης της πολης και ο,τι αυτη συνεπαγεται καθε φορα που γυρναω στη Θεσ/νικη, τελευταια ολο και πιο σπανια και ολο και για πιο λιγο, με κατακλυζουν τα ιδια συναισθηματα,τα οποια μονο το αλκοολ μπορει να απομακρυνει μεχρι να ξαναφυγω. Ο ιδιος φοβος,η ιδια καταθλιψη,το ιδιο νεκρο δωματιο,οι ιδιοι νεκροι ανθρωποι,τα ιδια μαγαζια. Σαν να πηγαινεις στο νεκροταφειο για να αναψεις κερι σε μια νεοτητα που πεθανε πριν αρχισει. Νομιζα πως ειχα καταλαβει την ουσια,αλλα ημουν πολυ αποροφημενη στις ουσιες για να την αναλυσω.

Αυτη η πολη με πνιγει. Με βαζει κατω οπως ο βιαστης το 10χρονο και μου παιρνει καθε ψιγμα χαρας. Με αρρωσταινει και γω ξερναω τα συναισθηματα μου ωσπου να αδειασω και να μεινω για ακομα μια φορα νεκρη.Σιγουρα το δεντρο που συντροφευει το μπαλκονι μου χρονια ολοκληρα και που το χω δει να πεθαινει και να ζωντανευει αμετρητα καλοκαιρια και χειμωνες και που πανω του εχουν πεσει ολα τα βαρη των γυρω πολυκατοικιων, οπως χαλια σφουγγαριστρες και προσφατως πλαστικες ταινιες,αυτο ναι σιγουρα θα νιωθει οπως εγω.

Αν δεν ειχα γεννηθει εδω και αν δεν ειχα γνωρισει τον κοσμο της τοσο καλα ωστε να τον μισησω ισως τωρα να παρακαλουσα να μεινω εδω. Αλλα μια πολη που φιλοξενησε ολα τα ονειρα μου,αλλα και ολα τα συναισθηματα μου μεχρι τα 18 δεν μπορει να ειναι το μερος στο οποιο θα πραγματωθουν κιολας. Λυπαμαι που μια απο τις πολεις της ελλαδας που συγκεντρωνει 1000 θετικα και μ'αρεσει αισθητικα δεν μπορει να με χωρεσει. Την αγαπω και τη μισω θανασιμα ταυτοχρονα. Οπως και τον εαυτο μου.

Για μενα η Θεσ/νικη ηταν κατι παραπανω απο πολη. Ειχε δικη της προσωπικοτητα και δε μιλουσε μεσα απο τους κατοικους της ακομα και αν αυτοι στριγγλιζαν σε μια υστατη προσπαθεια επιβολης.

"Οσο μ'αγαπησες τοσο σε προδωσα, οσο με προδωσες σ'ειχα αγαπησει,οσο με αφηνες τοσο σε αφηνα και οσο με μισησες μ'εχω μισησει.Είναι η πόλη μας τώρα πια φάντασμα
μοιάζει με πίνακα πού 'χει ξεβάψει,κι έχει απομείνει μονάχα η θάλασσα,να μου θυμίζει
ότι έχω ξεχάσει".

Και επειδη η ποιηση κυλαει στο αιμα μου οσο και η ρετσινα στις πηγες του Βικου παρτε αυτο:

Τάκουσες μπλογκιδιο τα θλιβερα μαντατα?
Η Λος πολυ ταραχτηκε και τωρα και συ παρτα.
Μην ειναι ονειρο νυκτος,
μην ειναι εφιαλτης,
μην τη γελει τα ματια της γελοιος καταραχτης?
Μηδ'ορθια ονειρευεται,
μηδε απο εφιαλτη σκουζει,
μητε τα ματια τα μελια ο καταραχτης λουζει.
Τρελαθηκε και αγριεψε,
το ματι της γυαλιζει
και απο προχθες σα φαντασμα στο σπιτι τριγυριζει.
Κατι την τσιτωσε πολύ, μια καποια μαλακια
Στο πατωμα την εριξε, δεν εχει ησυχια.
Εκ πρωτης πηγε σκεφτηκε να πεσει στα βαρεα,
Μπουκαλια πηρε μπολικα ινα την κανει ωραια.
Μα σαν το αναλογιστηκε τι παει η χαζη να κανει
Πηρε το υφος το βαρυ σαν του Λεβεντογιαννη.
Με στομφο αμεσως εκρωξε
Χαμε εγω δεν πεφτω,
Χαπια να πινω ένα σωρο moi δεν το αντεχω.
Ευθυς το σωμα εκορδωσε το διμετρο το φινο,
Τζιν στο ποτηρι εχυσε διαφανο σαν τον κρινο.
Αναλογιστηκε πολύ, κοντα στις 5 ωρες,
Και όταν πια τελειωσε,τις λυσεις βρηκε ολες.
«Θα παω στη θαλασσα μακρια στη φιλη μου τη Στελλα
Πο ‘χει τσιγαρα ένα σωρο μα και καλη παρεα.»
Immédiatement σηκωθηκε το ‘πε και σ’ένα φιλο
Στο πλοιο μπηκε τρεχοντας και εφτασε στη Συρο.
‘Εφυγα!

11 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Θρώγκος είπε...

Πολύ ενδιαφέρον. Το ποίημα σου απηχεί τις εξελίξεις της σύγχρονης τέχνης σε ένα απαύγασμα της παραδοσιακής τεχνοτροπίας και των τάσεων του 19ου αιώνος.

Love and Poison είπε...

Πφφφφφφφ... Μια ζωή οι άλλοι φταίνε... Η πόλη, το δωμάτιο, το σπίτι, τα μαγαζιά, οι άνθρωποι...

Πολύ φοβάμαι ότι αν δεν κάνεις αυτοκριτική ούτε σε 10 χρόνια θα σε χωρέσει και το ίδιο θα αισθάνεσαι σε όποιο μέρος σε βγάλει το ταξίδι...

Απλά προτιμάς να τα δικαιολογείς όλα πολύ εύκολα...

Η λύση είναι απλή λοιπόν:
Μην ξαναγυρίσεις στην πόλη των "νεκρών & μισητών ανθρώπων" και καλή τύχη όπου κι αν πας...

Sanity Loss Era είπε...

@Λοβ ετ ποιζον,

Φταινε οι εμπειριες που με συνδεεουν με αυτα τα μερη, αυτους τους ανθρωπους,αυτην την πολη. Και δεν αρνηθηκα οτι ΕΓΩ διαμορφωσα πολλες απο αυτες τις καταστασεις.Σημασια εχει οτι εγινε και οτι αυτη η πολη υπαρχει στο μυαλο μου σαν κατι ασχημο, οχι ποιος φταιει.Και στην τελικη οταν καθε φορα που ερχομαι με πιανει "καταθλιψη" με το που μπαινω στην πολη ε τοτε δε νομιζω απλα να ψαχνω να δικαιολογηθω.

Love and Poison είπε...

ΔΕ νομίζω πως την τελευταία φορά που ήρθες σ'έπιασε "κατάθλιψη", για αυτό και αντιδρώ...

Το αν θες να παρουσιάζεις τον εαυτό σου σαν ένα θύμα που κανένας δεν σε καταλαβαίνει, τότε αυτό είναι άλλη ιστορία...

Δεν είσαι η μόνη που νιώθεις έτσι και κοίτα γύρω σου και τους άλλους για μια φορά στη ζωή σου και όχι μόνο την πάρτη σου...

Η ένστασή μου είναι ότι ΘΕΣ και το παθαίνεις... Θυμήσου όοοοοοοοοσα έχουμε συζητήσει...

Αυτά από έναν "νεκρό & μισητό κάτοικο" αυτής της "αηδιαστικής & καταθλιπτικής πόλης"...

Sanity Loss Era είπε...

@love and poison,

Μαλλον λες για την προτελευταια φορα που ηρθα και την τελευταια που με ειδες εσυ, γιατι την τελευταια δεν μπηκα στον κοπο να βγω καν η να σου πω οτι ηρθα.Α και στις 2 πρωτες παραγραφους λεω ακριβως αυτο. Οτι η κσθε στιγμη καλοπερασης με βγαζε απο αυτην την αισθηση προσωρινα.

Εδω περα γραφω ο,τι νιωθω εγω. Αν αυτο σημαινει οτι κοιταω την παρτη μου καλα κανω.Δεν μπορω να μπω στο μυαλο καποιου αλλου. Αλλα αν θυμαμαι καλα οποτε εξεφραζα παρομοιες σκεψεις μου λεγες και γω νιωθω ετσι. Που σημαινει οτι ενιωθε ο ενας, οτι ο αλλος τον καταλαβαινε. Αρα αν σταθουμε στα λεγομενα σου, απο κει που πιστευα οτι μπορουσα να βγαλω συνεννοηση με καποιους,με σενα ας πουμε μην παμε μακρια,τωρα ξαφνικα το παιζω εμο και πως κανεις δε με νιωθει. Τρε μπιαν. Ξερω οτι δεν ειμαι η μονη που νιωθει ετσι και το χω διαπιστωσει πολλες φορες με αρκετα ατομα, αλλα δε νομιζω πως αυτο σημαινει πως πρεπει να κανω μια λιστα μετα με οσους γνωρισα με παρομοια αισθηματα και να τα κανω αναρτηση.

Το οτι θελω και το παθαινω σημαινει πως δεν εχω δικαιωμα να γκρινιαξω μετα?? Να μη δικαιολογησω και το παρατσουκλι που μου χεις κολλησει? Κριμα θα ναι.

Αν το πηρες προσωπικα, θα σου λεγα να εκτονωσεις το θυμο και τα νευρα που χεις τοσο καιρο αλλου.Δεν αρνηθηκα οτι και γω αποτελω μερος αυτου του συνολου. Το θεμα ειναι τι κανει και τι ειναι ο καθενας ξεχωριστα και ας πουμε οτι ειχα την ευκαιρια να δω καποια αξιολογα-συμφωνα παντα με τη δικη μου κριση- ατομα. Ασχετως αν καποια σαπισαν στην πορεια(η ετσι θελουν να δειχνουν).

panoptis είπε...

βάλε τους βιαστές ισόβια φυλακή.
κράτα τα διάφανα αισθήματα για σένα, γιατί πολλοί κλέφτες κυκλοφορούν.
και τέλος: τι εξαίσια μαντινάδα :)

aerostatik είπε...

στην ηλικία σου και γω κάποτε είπα "πρέπει να βρω μια παραλία"
σε ωκαταλαβαίνω...

Stilvi είπε...

πωπω ρε φιλεναδα τι μαυριλα?δλδ αν εμενες στο κωλονησο μου θα τις ειχες κοψει...με τρομαζουν ολα οσα μισω κ αγαπω ταυτοχρονα...

Sanity Loss Era είπε...

@Θρωγκο,

αδιαμφισβητητα, ναι. Το καταλαβα και εγω αλλα δεν ηθελα να το παιξω ψωναρα.

@Πανοπτη,

Αναθεωρησε τα γουστα σου!!

@αεροστατο,

Δε θελω πολλα. Λιγο κρασι,λιγο θαλασσα και τ'αγορι μου.(τωρα το σκεφτηκα αυτο...)

@Στιλβη,

Μαυρη ειν' η νυχτα στα βουνα, μαυρη σαν καλιακουδα.Και εμενα. Επειδη με κρατανε κοληημενη και δεν μπορω να ξεφυγω.

Erisabetsu-chan είπε...

η Θεσσαλονίκη δεν ειναι αυτή που σε έκανε αυτό που είσαι.
Μη γυρίσεις ποτέ εδώ, αυτά που σε γυρίζουν εδώ, θα είναι αυτά που θα σε πληγώσουν αν γυρίσεις.
Δεν είσαι η μόνη που νιώθει έτσι να το ξέρεις. Αυτή η πόλη δεν είναι για άτομα που σκέφτονται.