Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

Stuck.


Δεν ειμαι σιγουρη για το τι θελω να γραψω. Για το αν εχω να γραψω κατι. Για το αν μπορω να γραψω αυτο που μπορει να θελω να γραψω. (???).

Ενιγουει, φαντασου εκεινη τη μαλακια που εχουν στις κληρωσεις τζοκερ και που πετιουνται μεσα της τα μπαλακια,φςςς,φςςς στον αερα και μετα μονο ενα πεφτει στην τρυπα. Ε,καπως ετσι, ειναι η κατασταση μεσα στο κεφαλι μου. Πανε περα δωθε ολες οι μαλακιες που με δερνουν, σαν φλιπερακι ωσπου να επικεντρωθω σε μια και μετα ξανα φςςςςςς,φςςςςςςςς.... Το μπαλακι που επεσε τωρα στην τρυπα ειναι το νουμερο 3. Συμβολικο. Γεια σας κυριε 3 τι κανετε? Τακτικος πελατης ο 3. Καθε 3 και λιγο στην τρυπα πεφτει και αντε εγω να το ξαναπαω πισω να κανει φςςςς.Πολυ επιμονη ο πουστης.Για να δω.Εχω παιξει τζοκερ το 3? Οχι? Τι πεφτεις τοτε ρε μαλακισμενο?

Τεσπα.
Θα προσπαθησω να γαμησω αυτο ποστ γιατι αν γινει παλι μελο δε θα τ'αντεξω. Λοιπον, ειναι κατι τυποι ετσι πολυ γαμιαδες να ουμε που ολο καγχαζουν οτι θα τον γαμησουν τον ταδε πουστη,θα τον ξεκωλιασουν κλπ και μολις εμφανιστει μπροστα τους ο πουστης κοτευουν. Ετσι και γω,λεω "Ελα μωρε στ'αρχιδια μου. Το χω ξεχασει ρε. Ρε εγω ειμαι αλλου. Ρε το ξεχασα." Και μολις το δω λαιβ κανω ενα δυνατο γκλουπ οπως στα κομικς και μετα παω και χτυπαω το κεφαλι μου στον τοιχο(ενταξει στα μαξιλαρια το χτυπαω,μην παθω και καμια διασειση και εχουμε και αλλα).Καταλαβες? Δε φευγει ρε. Εχει κατσει εκει μπαστακας και χαχανιζει και με δειχνει με το δαχτυλο.
Θα θεσω ενα ερωτημα. Δηλαδη ο Αγγελακας το εθεσε,αλλα δεν εχει να λεει. Πως γινεται η αγαπη να ζει απ΄τη λεξη εχθρος? Να μισεις κατι τοσο πολυ που να καταληγεις να το αγαπας. Νομιζα πως το μισος ειναι πολυ δυνατο συναισθημα. Παρε παραδειγμα τους φασιστες ξερω γω. Πολυ μισος. Αλλα το δικο μου το μισος, δεν μπορει να επισκιασει τα αλλα αισθηματα μου. Ουτε ενα μισος της προκοπης δεν μπορω να δημιουργησω.

Νιωθω σαν τον χιμπατζη(μην πω λιονταρι και με πειτε ψωναρα) μεσα στο κλουβι, που τον πειραζουν τα παιδακια απεξω,του πετανε μπανανοφλουδες ξερω γω και αυτος θελει να τα κανει μια χραπ και να τα κοπανησει στα καγκελα μεχρι να γινουν μους. Μους θελω να τις κανω ολες τις μνημες μου. Να τις βαλω στο γουδι(οχι το ιστορικο,το αλλο) και ν'αρχισω τακ,τακ,τακ να τις κοπαναω.Να δουμε μετα, θα τολμησουν να ξαναπεσουν στην τρυπα(αυτη που λεγαμε πριν ντε.)

Το θεμα ειναι(αν υπαρχει συγκεκριμενο θεμα σ'αυτο το ποστ) οτι αυτες οι μνημες δε μάφηνουν να προχωρησω.Ειμαι εγω τωρα στο δρομο και περπαταω αμεριμνη και μολις παω να κανω ενα βημα παραπανω με κοβει ενας τελωνιακος.
-Τι εχετε πανω σας,να δω.
-Α, τιποτα.Κατι μνημες.
-Και αυτο το λετε εσεις τιποτα? Λυπαμαι δεν μπορειτε να προχωρησετε. Θα πρεπει να σας ζητησω να κανετε μεταβολη.
Καταλαβες?Μεταβολη. Εμπρος για πισω. Κοιτα,θα μπορουσα να δωσω ενα δικιο στον τελωνειακο. Ενα μονο,μην παιρνουμε και θαρρος.Ισως οντως να μην ειναι εφικτο να προχωρησεις κουβαλωντας καποιες εντονες μνημες οι οποιες μπορει στην πορεια που θες να παρεις να σε βαρυνουν. Αλλα ασε με ρε ανθρωπε, τουλαχιστον να το ρισκαρω. Καταρα. Πφφφ.

Ξερεις τι θελω? Ενα κραμα στ'αρχιδισμου και αδιαφοριας και "δε με νοιαζει". Τι σοι σαλονικια ειμαι την τυχη μου μεσα??? Δε θελω να ζοριζω αλλο το μυαλο μου ρε παιδι μου. Να τα γραψω ολα στ'αρχιδια που δεν εχω,γυναικα γαρ και να μη με νοιαζει τιποτα. Να περναει και να μη μ'αγγιζει.Η ακομα καλυτερα. Πως ειχαν εκεινοι οι Μεν Ιν Μπλακ εκεινο το ματσουκι και εκαναν ενα βζουμ και διεγραφαν μνημες ή το αλλο το μηχανημα στο "Η Αιωνια Λιακαδα ενος Καθαρου Μυαλου". Ε κατι τετοιο. Αλλα κατα πως φαινεται το μονο μου κοινο με τους απο πανω κυριους ειναι η αδυναμια μας στο μαυρο.

Οπως και να 'χει, .Ε δεν εχει. Ετσι ειναι η κατασταση. Αυτα δεν εχω τιποτα αλλο να πω.Αβε.
Υ.Γ:Γαμω την ψυχη μου την αλανιαρα.


16 σχόλια:

Βάσκες είπε...

Πρόσεχε στο τελωνείο κάτι τέτοια έκαψαν τον Θέμο.

;-)

Naya είπε...

Γιατι δε θες τις μνημες σου?Σε βαραινουν αλλα καποια στιγμη τις συνηθιζεις κ μετα τις αγαπας κ τι εγινε που εχουν βαρος?Γυμναστικη στη ψυχη κ προχωραμε.Τι ειμαστε αν δε θυμομαστε?Ωραιο το γκατζετακι στη λιακαδα του καθαρου μυαλου αλλα εχω τις επιφυλαξεις μου.Να μη ξεχασω να θυμαμαι

aerostatik είπε...

βρίσκεσαι στη φάση
"mixing memory and desire"
δύσκολη περίπτωση, που θα έλεγε και ο T.S.Elliot...

Ghostdog είπε...

Βρε 'συ, "μάμησέ" τα!!
Πολύ βάρος οι μνήμες!!!
Εμένα με κατατρέχουν διαρκώς!!
Μνήμες καλές,μνήμες κακές...
Το μέγιστο "κακό" είναι πως οι "κακές" επισκιάζουν τα ψείγματα που μου έχουν αφήσει οι "καλές"!!!

Οι "κακές" επίσης, δημιουργούν απωθημένα, και από αυτά έχω μπόλικα κλειδωμένα...

Οι ασύνδετες σκέψεις σου σε αυτό το post, είναι γαμάτες!!

Πάντως, για φαντάσου, στην φάση με τον "τελωνειακό" να σου κατέσχετε τις "κακές"...

Τον "στ' αρχιδισμό" που αναφέρεις, εγώ τον αποκαλώ "γουρουνοποίηση"!!

Πόσο θα ήθελα 1-2 δόσεις από γουρονοποίηση να είχα!! Θα μπορούσα έτσι, να μην μένω με το δάχτυλο να δείχνω τους μακάκες που μου την σπάνε, και μετά αναγκάζομαι να τα σπάω όλα από τα νεύρα μου...

Πολλές φορές, όταν κάποιος σε νευριάσει και εσύ αρχίζεις και βρίζεις, μέχρι να τον δεις έχεις ξεθυμάνει σε "παραπλεύρως" εκνευριστικά πράγματα και καταστάσεις, και ξαφνικά τον βλέπεις και συνειδητοποιείς πως δεν υπάρχει ούτε στάλα αποθέματος αδρεναλίνης....

Υπάρχουν όμως και κάτι άλλες φορές, που καταλήγεις στο αυτόφωρο...

Γενικότερα, έχω καταλήξει πως δεν λέει να "κυλιέσαι" στο πεζοδρόμιο με κανέναν και για κανέναν ανεγκέφαλο....
όσο ξύλο και να του ρίξεις, δυστυχώς ο ίδιος μακάκας θα πραμείνει, και εσύ θα έχεις βρει τον μπελά σου....

Πιό μικρός, μου έλεγαν "στραβά Καλημέρα" και πλακωνόμουν, μέχρι που κάποια στιγμή δεν μου έλεγε κανείς ...
Ούτε καν το είδωλό μου στον καθρέπτη...
Και ακόμα δεν μου λέει....

Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιώ, πως δεν υπάρχουν αυτονόητα...
Τα αυτοννόητα πράγματα, καταστάσεις και συμπεριφορές έχουν πλέον χαθεί...

Πάει το αυτοννόητο θα παντρευτώ μία κοπέλα που θα ερωτευθώ...

Πάει το αυτοννόητο "μέχρι τον θάνατο"
Πάει η φιλία, πάει ο ρομαντισμός, πάνε πολλά...

Δεν είμαι, ή τουλάχιστον δεν θέλω να είμαι πεσιμιστής, όμως σίγουρα, δεν γουστάρω στα ουσιώδη να είμαι αλχημιστής, και να κάνω αλχημείες, για να καταλήξω σε πράγματα που για εμένα είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ!!

Και αφού προσέθεσα λίγο χάος, στις ήδη χαοτικές σου σκέψεις, αποχωρώ...
Περιμένω να μπει η νέα μου σύνδεση και εδώ και 20 ημέρες έχω πήξει στα Net Cafe...
Δεσποσύνη,
τα σέβη μου....

Sanity Loss Era είπε...

@Βασκες,

Χαχαχαχαχαχαχαχαχ! Μονο που αλλο ευρω, αλλο μνημες!

@Ναγια,

Ο κυριος λογος για να ξεχασει καποιος ειναι να για να μπορεσει να προχωρησει. Και αν οχι να ξεχασει, τουλαχιστον να απαγκιστρωθει απο το παρελθον και να μην μενει κολλημενος εκει.

@αεροστατο,

Θελω να μην με κρατανε πισω οι memories ωστε να πραγματοποιησω my desires.

@Γκοστντογκ,

τα σχολια σου ειναι πιο μεγαλα και απο τα ποστ! Α, εγω θελω τις καλες μνημες να μου κατασχεσει. Αυτες με κρατανε πισω. Αν εμενα μονο με τις κακες ξες τι καλα που θα 'μουνα??
Μπα,αυτονοητα και δεδομενα δεν υπαρχουν. Και αν εσυ θεωρεις κατι δεδομενο και αυτονοητο συντομα θα αναθεωρησεις.
Ο ρεβουαρ!

Evi είπε...

Δύσκολο πράγμα οι αναμνήσεις...Ξέρεις όμως τι έχω διαπιστώσει απο τα δικά μου βιώματα;Όσο προσπαθείς να καταπνίξεις τις μνήμες που σε κρατάνε πίσω,τόσο αυτές θεριεύουν και σε πνίγουν.Δέξου τες.Μη προσπαθείς ούτε να τις εξηγήσεις ούτε να τις σκοτώσεις.Δε γίνεται ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Ghostdog είπε...

Μεγάλα τα σχόλια μου, ε;
Ευτυχώς που μου το είπες, για να μην καταλαμβάνω "χώρο" στην σελίδα σου...

Και παρ' όλο το μεγάλο μέγεθος, μάλλον είναι και "κενά" μιας και από όλα όσα είπα το μέγεθος, τα αυτονόητα και τις "κακές" μνήμες αντι-σχολίασες...

Χαιρετώ και sorry...
a bientot.....

panoptis είπε...

έχεις πρόσκληση...

Sanity Loss Era είπε...

@ευη,

τις βρισκω συνεχεια μπροστα μου. Ισως κατα βαθος δε θελω να τις ξεχασω..

@γκοστντογκ,

Χαχα. Ο χωρος ειναι για να καταλαμβανεται,οχι για μοστρα! Σχολιασα αυτα που θεωρησα οτι εχω κατι να πω..Δε μ'αρεσει απλα να λεω για να λεω. :P

@πανοπτη,

θα το σκεφτω!

subir είπε...

καρντάσαινα σε κόβω για σερφάκι.το καλύτερο φάρμακο all weather!

Sanity Loss Era είπε...

@subir,

σερφακι??? Ιντερνετικο σερφακι? Σερφακι με σανιδα? Πολυ φοβουμαι πως δε σε εννοησα!

Σκορπίνα είπε...

Καλησπέρα...
Πολύ όμορφο ποστ..Πολύ αληθινό...
Είναι δύσκολο να ζεις με αναμνήσεις...Αλλά τι σκατά...Αυτή δεν είναι η ζωή?Θα ήταν πολύ εύκολο να μπορούμε επιλεκτικά να ξεχνάμε.Αλλά τότε δεν θα προχωρούσαμε ποτέ μπροστά. Πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε τις αναμνήσεις μας είτε καλές είτε κακές.Γιατί είναι τα βιώματά μας. Αυτές μας φτιάχνουν ότι είμαστε.Δεν γίνεται να απαρνηθείς τον ευατό σου!

Φιλιαααααα!

subir είπε...

με σανίδα βρεεεεεε (όχι βρεμένη-ούτως ή άλλως θα βραχεί) !!!

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Όπα όπα! Τι βλέπω εδώ μέσα;
Ξηγημένη Σαλονικιά κι έτσι;
Ααααα... μη μου ξυπνάς μέσα μου τον Πειραιώτη!

Sanity Loss Era είπε...

@Σκορμπινα,

καλωσηρθες! Οι χειροτερες ειναι οι καλες αναμνησεις οπως ειπα και πιο πανω.Σε κρατανε πισω και δε σαφησουν να προχωρησεις.Μενεις κολλημενος σε καταστασεις που ξερεις οτι εχουν φυγει,αλλα δεν μπορεις να το παραδεχτεις.

@σουμπιρ,

....

@ασκαρδαμυκτι(γουατ δε φακ!)

Μη σε πιανουν τα τοπικιστικα σου ντιαρ! Στον ιδιο βουρκο ειμαστε ολοι! Μπαι δε γουει, δεν τη γουσταρω μια τη θεσ/νικη. Νταξ,οχι οπως σιχαινομαι την Αθηνα αλλα τεσπα...

LoRy είπε...

Καπου το ειχα γραψει .... Και καπου χαθηκε ... Το τελευταιο με την ψυχη την αλανιαρα ... Αυτο ... Ναι ρε γμτ ... Και ψυχη και καρδια ...

Νο worries εχουμε φιλο τελωνιακο ...

Μ.