Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

Αυτο





Η δυστυχια που υπαρχει στη ζωη μου μοιαζει με μια κουραδα που εχει εγκατασταθει στον πατο της λεκανης και δε λεει να φυγει οσες φορες κ αν τραβηξεις το καζανακι. Στεκεται με υφος δηθεν αδιαφορο, ριχνοντας λοξες ματιες και εχοντας ενα χαιρεκακο μειδιασμα που θα θελες να το αρπαξεις και να το πατησεις σαν κατσαριδα μεχρι να λιωσει. Τα παντα βρισκονται στη λαθος θεση, σαν να μπηκαν κλεφτες, οι τηλεφωνικες γραμμες ειναι πεσμενες και εξω απ'το σπιτι μου εχει στηθει μια παρασταση. Μια τρελη παρασταση που περιμενω να τελειωσει, αληθεια κανω υπομονη, τρωω ολα μου τα ποπ κορν, παιρνω και σπορια αλλα δε τελειωνει, εχω λυσσαξει και απ'τα αλατι, αλλα δεν μπορω να φυγω. Καθομαι στη θεση μου και εχω διπλα μου καθε λογης θεατες. Ανθρωποι που μασουλανε με μισος, σαν να εχουν το αφεντικο στο στομα τους, παιδακια που τρεχουν πανω κατω και ριχνουν κοκα κολα στα καθισματα, ανθρωποι που κοιμουνται, μα ποση ωρα κοιμουνται,μηπως εχουν παθει κατι? Τελικα που παιζεται η παρασταση? Στη σκηνη ή κατω? Να χειροκροτησω ή να υποκλιθω? Αλλα πως να υποκλιθω, αφου δεν εχει τελειωσει,μα ποτε θα τελειωσει θελω να παω... Που θελω να παω? Που μπορω να παω? Μπορω. Τι οριζει το μπορω και τι το περιοριζει? Ενα το και ενα και. Σαν φραχτες. Να δειτε το ειναι κλεισμενο, απο που να φυγει? Δεν μπορει. Δεν. Τελεια. Φραχτης.


Αν οντως εμεις οι ιδιοι δημιουργουμε τις καταστασεις, εγω γιατι εχω τασεις αυτοκαταστροφης? Μηπως πασχω απο το τηλεοπτικο συνδρομο "Εχω τον πονο μου, αλλα να τον παρεις απ'το καλο μου το προφιλ?". Και με τα πραγματα για τα οποια δεν ειμαι υπευθυνη εγω, τι γινεται? Ποιος ειναι αυτος που αποφασιζει να γαμησει την υγεια μου? Οι γιατροι κατα τη διαρκεια των σπουδων τους διδασκονται και πως να παιρνουν το καταλληλο υφος οταν σου ανακοινωνουν αυτο που δε θες ν'ακουσεις? Και παρολο που σε διαβεβαιωνουν οτι ολα ειναι υπο ελεγχο, γιατι εσυ ξαφνικα νιωθεις μια μαυριλα να σε καλυπτει σαν φερετζες? Γιατι σε μενα? Τι απληρωτους λογαριασμους εχω αφησει? Για τι πραγμα πληρωνω? Θα μου φτασουν τα λεφτα?


Λενε πως τιποτα δε γινεται τυχαια. Και το πιστευω. Τι εκπληξη ομως μαγειρευται πισω απο την πλατη μου και εχουν στησει ολοκληρο τετοιο αντιπερισπασμο δεν μπορω ουτε να μαντεψω. Λες και δε μου εφτανε που εφτιαχνα με περισσο ζηλο και αυτοθυσια την καταθλιψη μου τοσο καιρο. Ποσος καιρος αραγε? Χρονια μαλλον. Και αυτη η ρουφιανα η ελπιδα, ερχοταν καθε μα καθε πρωι στο εργοταξιο και φωναζε με υφος ηρωικο στους εργατες "Σταματηστε το χτισιμο, η καταθλιψη δε θα περασει!" και οι εργατες την πιστευαν και τραγουδουσαν μαζι της επαναστατικα τραγουδια και ονειρευονταν ενα αυριο ελευθερο διχως την καταθλιψη να τους βαραει με ενα μαστιγιο στην πλατη(ενταξει μαλακια υπερβολη αυτο, αλλα δινει εμφαση). Και οταν την επομενη μερα βλεπαν την ελπιδα να τους χαιρεταει απο το πλοιο φευγοντας αγκαλια με καποιον ισπανο τουριστα τοτε αλληλομουντζωνονταν και το ριχναν παλι στο χτισιμο.


Ποσα λαθη να εχω προλαβει να κανω? Ποσες λαθος κινησεις,σκεψεις,αποφασεις? Μηπως ολα αυτα τα σκηνικα με την υγεια μου γινονται για να με ταρακουνησουν και να μου πουν "ρε μαλακα θα παρατησεις επιτελους την οικοδομη, να κανεις αυτο που θες?". Αλλα και παλι μασαει η κατσικα ταραμα?


Εγω σιγουρα παντως ταιζω καθε μερα τον εαυτο μου κουτοχορτο. Τον μπουκωνω, του βαζω και στην τσαντα για το διαλλειμα και τον στελνω στο διαολο.

Ουδεν σχολιο.