Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

Stuck.


Δεν ειμαι σιγουρη για το τι θελω να γραψω. Για το αν εχω να γραψω κατι. Για το αν μπορω να γραψω αυτο που μπορει να θελω να γραψω. (???).

Ενιγουει, φαντασου εκεινη τη μαλακια που εχουν στις κληρωσεις τζοκερ και που πετιουνται μεσα της τα μπαλακια,φςςς,φςςς στον αερα και μετα μονο ενα πεφτει στην τρυπα. Ε,καπως ετσι, ειναι η κατασταση μεσα στο κεφαλι μου. Πανε περα δωθε ολες οι μαλακιες που με δερνουν, σαν φλιπερακι ωσπου να επικεντρωθω σε μια και μετα ξανα φςςςςςς,φςςςςςςςς.... Το μπαλακι που επεσε τωρα στην τρυπα ειναι το νουμερο 3. Συμβολικο. Γεια σας κυριε 3 τι κανετε? Τακτικος πελατης ο 3. Καθε 3 και λιγο στην τρυπα πεφτει και αντε εγω να το ξαναπαω πισω να κανει φςςςς.Πολυ επιμονη ο πουστης.Για να δω.Εχω παιξει τζοκερ το 3? Οχι? Τι πεφτεις τοτε ρε μαλακισμενο?

Τεσπα.
Θα προσπαθησω να γαμησω αυτο ποστ γιατι αν γινει παλι μελο δε θα τ'αντεξω. Λοιπον, ειναι κατι τυποι ετσι πολυ γαμιαδες να ουμε που ολο καγχαζουν οτι θα τον γαμησουν τον ταδε πουστη,θα τον ξεκωλιασουν κλπ και μολις εμφανιστει μπροστα τους ο πουστης κοτευουν. Ετσι και γω,λεω "Ελα μωρε στ'αρχιδια μου. Το χω ξεχασει ρε. Ρε εγω ειμαι αλλου. Ρε το ξεχασα." Και μολις το δω λαιβ κανω ενα δυνατο γκλουπ οπως στα κομικς και μετα παω και χτυπαω το κεφαλι μου στον τοιχο(ενταξει στα μαξιλαρια το χτυπαω,μην παθω και καμια διασειση και εχουμε και αλλα).Καταλαβες? Δε φευγει ρε. Εχει κατσει εκει μπαστακας και χαχανιζει και με δειχνει με το δαχτυλο.
Θα θεσω ενα ερωτημα. Δηλαδη ο Αγγελακας το εθεσε,αλλα δεν εχει να λεει. Πως γινεται η αγαπη να ζει απ΄τη λεξη εχθρος? Να μισεις κατι τοσο πολυ που να καταληγεις να το αγαπας. Νομιζα πως το μισος ειναι πολυ δυνατο συναισθημα. Παρε παραδειγμα τους φασιστες ξερω γω. Πολυ μισος. Αλλα το δικο μου το μισος, δεν μπορει να επισκιασει τα αλλα αισθηματα μου. Ουτε ενα μισος της προκοπης δεν μπορω να δημιουργησω.

Νιωθω σαν τον χιμπατζη(μην πω λιονταρι και με πειτε ψωναρα) μεσα στο κλουβι, που τον πειραζουν τα παιδακια απεξω,του πετανε μπανανοφλουδες ξερω γω και αυτος θελει να τα κανει μια χραπ και να τα κοπανησει στα καγκελα μεχρι να γινουν μους. Μους θελω να τις κανω ολες τις μνημες μου. Να τις βαλω στο γουδι(οχι το ιστορικο,το αλλο) και ν'αρχισω τακ,τακ,τακ να τις κοπαναω.Να δουμε μετα, θα τολμησουν να ξαναπεσουν στην τρυπα(αυτη που λεγαμε πριν ντε.)

Το θεμα ειναι(αν υπαρχει συγκεκριμενο θεμα σ'αυτο το ποστ) οτι αυτες οι μνημες δε μάφηνουν να προχωρησω.Ειμαι εγω τωρα στο δρομο και περπαταω αμεριμνη και μολις παω να κανω ενα βημα παραπανω με κοβει ενας τελωνιακος.
-Τι εχετε πανω σας,να δω.
-Α, τιποτα.Κατι μνημες.
-Και αυτο το λετε εσεις τιποτα? Λυπαμαι δεν μπορειτε να προχωρησετε. Θα πρεπει να σας ζητησω να κανετε μεταβολη.
Καταλαβες?Μεταβολη. Εμπρος για πισω. Κοιτα,θα μπορουσα να δωσω ενα δικιο στον τελωνειακο. Ενα μονο,μην παιρνουμε και θαρρος.Ισως οντως να μην ειναι εφικτο να προχωρησεις κουβαλωντας καποιες εντονες μνημες οι οποιες μπορει στην πορεια που θες να παρεις να σε βαρυνουν. Αλλα ασε με ρε ανθρωπε, τουλαχιστον να το ρισκαρω. Καταρα. Πφφφ.

Ξερεις τι θελω? Ενα κραμα στ'αρχιδισμου και αδιαφοριας και "δε με νοιαζει". Τι σοι σαλονικια ειμαι την τυχη μου μεσα??? Δε θελω να ζοριζω αλλο το μυαλο μου ρε παιδι μου. Να τα γραψω ολα στ'αρχιδια που δεν εχω,γυναικα γαρ και να μη με νοιαζει τιποτα. Να περναει και να μη μ'αγγιζει.Η ακομα καλυτερα. Πως ειχαν εκεινοι οι Μεν Ιν Μπλακ εκεινο το ματσουκι και εκαναν ενα βζουμ και διεγραφαν μνημες ή το αλλο το μηχανημα στο "Η Αιωνια Λιακαδα ενος Καθαρου Μυαλου". Ε κατι τετοιο. Αλλα κατα πως φαινεται το μονο μου κοινο με τους απο πανω κυριους ειναι η αδυναμια μας στο μαυρο.

Οπως και να 'χει, .Ε δεν εχει. Ετσι ειναι η κατασταση. Αυτα δεν εχω τιποτα αλλο να πω.Αβε.
Υ.Γ:Γαμω την ψυχη μου την αλανιαρα.


Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008

123


Ειδα στο μπλογκ του petrito zezus την ανοιχτη προσκληση για μπλογκοπαιχνιδο και ειπα να παιξω γιατι πολυ με αρεσε.

Το παιχνιδι:Παιρνεις το πρωτο βιβλιο που θα βρεις μπροστα σου, το ανοιγεις στην σελ.123 και αντιγραφεις την 6 την 7 και την 8 περιοδο.
Λοιπον, το βιβλιο που ειχα διπλα μου μιας και το διαβαζω αυτον τον καιρο ειναι το Αρωμα του Ονειρου του Τομ Ρομπινς. Το περιεργο ειναι οτι ο σελιδοδεικτης ηταν ηδη στη σελιδα 123!


Οταν εφτασα εδω,βρηκα τον Ροσκο και τον ρωτησα,"Γιατι με εστειλες σ'αυτον τον
τρελοτοπο?".Εκεινος μου απαντησε ηρεμα. "Στελνοντας σε εκει,εγω διακυνδυνεψα να
με επιπληξουν οι ανωτεροι μου,που περιφρονουν πολυ τους Βανδαλουπους".


Δε θα καλεσω συγκεκριμενα ατομα,αφηνω την προσκληση ανοιχτη σε οποιον ενδιαφερεται.





Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2008

Το φεγγαρι,οι γυμνιοσαλαγκες και ο Τζακ.

Ειχε βυθιστει τοσο στις σκεψεις της,που λιγη σημασια ειχε γιαυτην -αν οχι καθολου- το κρυο που εγδερνε τα χερια της. Το απαγορευτικο του θυρωρου για τις μεταμεσονυχτιες επισκεψεις στην ταρατσα ειχε κουρνιασει στο πισω μερος του μυαλου της κατω απο την αχρηστια. Τα δακρυα της αποχαιρετησαν τα ματια της και κυνησαν με τη βοηθεια της βαρυτητας για τα μαγουλα.Οδηγουσαν ομως με σπασμενα φρενα και ετσι βρεθηκαν στο πηγουνι οπου ενα χερι τους σταματησε για εξακριβωση στοιχειων και μιας και δεν ειχαν ταυτοτητες πανω τους τα ξαποστειλε με μια κινηση(σε ποιον να το πουν και να πιστεψει).

"Ειναι σαν την πρεζα.Ο ηλιος ειναι σαν την πρεζα",αναστεναξε."Πρεπει να ταισεις αρκετη δοση ηλιαχτιδας τον οργανισμο σου για να ικανοποιηθει. Μια δοση το χαραμα σε κραταει μεχρι το βραδυ και ετσι μπορεις να ξαμολυσεις ελευθερα τις σκεψεις σου να επιτεθουν σε καποιον ανυποψιαστο που ειχε τη φαεινη ιδεα να βρεθει στο δρομο σου,διχως να σε καταλαβει κανεις. Αν μη τι αλλο, το φεγγαρι δεν εχει τη φημη του ρουφιανου.Ισως η εχεμυθεια να ειναι αυτο που ενωνει τοσα χρονια ανθρωπο και σεληνη. Το γελας? Σκεψου μονο ποσες πιτσιλιες αιματος ειχαν λερωσει την επιφανεια της. Ποσες κραυγες βιασμενων γυναικων εχουν κανει ηχω στους κρατηρες της. Και αυτη τιποτα. Μιλια. Κυρια."

Τελευταια ομως το ενδιαφερον της σεληνης ειχε μονοπολησει η κοπελα της ταρατσας. "Ερχεται 5 λεπτα πριν φυγω και φευγει 5 λεπτα αφου βγει ο ηλιος.Τι παραξενη συνηθεια. Πιο αλλοκοτη και απο καρπουζι με φετα.Τι ανοστη ιδεα". Το ιδιο φεγγαρι που ηταν παρον οταν ο Αντεροβγαλτης ασκουσε το εργο του,οταν ο dr.Jekyl γινοταν Mr.Hyde, οταν ο Bukowfski τριγυρνουσε τυφλα στους δρομους και οταν το αηδονι τρυπυθηκε στο αγκαθι, στεκοταν τωρα απορημενο μπροστα στη τελετουργια αυτης της κοπελας. "Ποια μυστικα προσπαθει να συλλεξει? Για ποιες υπογειες δυναμεις δουλευει? Τι θελει απο τη ζωη των πλανητων τελος παντων τουτη η τρελη???

"Δε θελει να ξεχασει την απωλεια για να εκτιμησει την αναγεννηση" σφυριξε ενα hell-ιδονι, που ειχε την ταση να τρυπωνει στα κεφαλια των ανθρωπων και να τσιμπαει τους γυμνιοσαλιαγκες που συνθετουν τον εγκεφαλο για να τους ταιζει στα μικρα της.

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

Ο Θανατος ζωντανευει.

Το δωματιο στο πατρικο μου ηταν παντα νεκρο. Ουτε ο πουα καναπες αλα ποπ αρτ ουτε οι μοβ κουρτινες προσεδιδαν μια καποια ζωντανια. Ο κοσμος που δημιουργουσα με τη φαντασια μου μεσα στο δωματιο κατερεε παρεα με μενα σε ενα δωματιο νεκρο. Αυτο το δωματιο ειχε φιλοξενησει κρισεις πανικου, χαρες,λυπες,αγωνια,γελιο,πολυ γελιο,φοβο,απογοητευσεις αρρωστιες,σεξ,ναργιλεδες,ερωτα,χορτο τα παντα.Και ομως δε ζωντανεψε ουτε στιγμη. Ειχε γινει ενα με μενα. Οι 4 τοιχοι του ηταν το δερμα μου. Τα αισθηματα μου διαγραφονταν στους τοιχους ,οπως οι ρωγμες μετα το σεισμο. Δε χρειαζοταν να φανταστω τη φυλακη. Ζουσα μεσα σ'αυτην. Παρολο που κρατουσα το κλειδι. Αυτοι οι τοιχοι με χωριζαν χρονια απο το ονειρο μου και γω καταφερα να γυρισω το κλειδι αφου ειχα ηδη ποτισει τον εαυτο μου νεκρα.

Η Θεσσαλονικη ηταν και ειναι για μενα το δωματιο μου σε μεγενθυνση. Μια φυλακη. Ενα φρουριο. Ο θανατος. Σ'αυτην την πολη αργοπεθενα και κανενας δεν το αντιλαμβανοταν. Τα μακροβουτια στο αλκοολ,τα ξενυχτια,τα κλαδια των δεντρων που κουνιοντουσαν και μου μιλουσαν μετα απο καποια τσιγαρα,ο υπνος στα γρασιδια του αστεροσκοπειου και στα παγκακια,τα πολλα αγορια, οι χοροι στα παρακμιακα κλαμπς,οι ατελειωτες ωρες λιωσιματος στην προβλητα της παραλιας τα μεσημερια αλλα και τα βραδια του καλοκαιριου δε σταθηκαν ικανα να με βγαλουν απο τη φυλακη μου. Αυτη η πολη δε με χωρουσε.

Ωσπου εφυγα. Και νιωσα να με σηκωνουν στον αερα χιλιαδες αεροστατα,ετοιμα να με πεταξουν στο αγνωστο. Αλλα ακομα και ετσι εχοντας αποβαλλει απο πανω μου τη μυρωδια αυτης της πολης και ο,τι αυτη συνεπαγεται καθε φορα που γυρναω στη Θεσ/νικη, τελευταια ολο και πιο σπανια και ολο και για πιο λιγο, με κατακλυζουν τα ιδια συναισθηματα,τα οποια μονο το αλκοολ μπορει να απομακρυνει μεχρι να ξαναφυγω. Ο ιδιος φοβος,η ιδια καταθλιψη,το ιδιο νεκρο δωματιο,οι ιδιοι νεκροι ανθρωποι,τα ιδια μαγαζια. Σαν να πηγαινεις στο νεκροταφειο για να αναψεις κερι σε μια νεοτητα που πεθανε πριν αρχισει. Νομιζα πως ειχα καταλαβει την ουσια,αλλα ημουν πολυ αποροφημενη στις ουσιες για να την αναλυσω.

Αυτη η πολη με πνιγει. Με βαζει κατω οπως ο βιαστης το 10χρονο και μου παιρνει καθε ψιγμα χαρας. Με αρρωσταινει και γω ξερναω τα συναισθηματα μου ωσπου να αδειασω και να μεινω για ακομα μια φορα νεκρη.Σιγουρα το δεντρο που συντροφευει το μπαλκονι μου χρονια ολοκληρα και που το χω δει να πεθαινει και να ζωντανευει αμετρητα καλοκαιρια και χειμωνες και που πανω του εχουν πεσει ολα τα βαρη των γυρω πολυκατοικιων, οπως χαλια σφουγγαριστρες και προσφατως πλαστικες ταινιες,αυτο ναι σιγουρα θα νιωθει οπως εγω.

Αν δεν ειχα γεννηθει εδω και αν δεν ειχα γνωρισει τον κοσμο της τοσο καλα ωστε να τον μισησω ισως τωρα να παρακαλουσα να μεινω εδω. Αλλα μια πολη που φιλοξενησε ολα τα ονειρα μου,αλλα και ολα τα συναισθηματα μου μεχρι τα 18 δεν μπορει να ειναι το μερος στο οποιο θα πραγματωθουν κιολας. Λυπαμαι που μια απο τις πολεις της ελλαδας που συγκεντρωνει 1000 θετικα και μ'αρεσει αισθητικα δεν μπορει να με χωρεσει. Την αγαπω και τη μισω θανασιμα ταυτοχρονα. Οπως και τον εαυτο μου.

Για μενα η Θεσ/νικη ηταν κατι παραπανω απο πολη. Ειχε δικη της προσωπικοτητα και δε μιλουσε μεσα απο τους κατοικους της ακομα και αν αυτοι στριγγλιζαν σε μια υστατη προσπαθεια επιβολης.

"Οσο μ'αγαπησες τοσο σε προδωσα, οσο με προδωσες σ'ειχα αγαπησει,οσο με αφηνες τοσο σε αφηνα και οσο με μισησες μ'εχω μισησει.Είναι η πόλη μας τώρα πια φάντασμα
μοιάζει με πίνακα πού 'χει ξεβάψει,κι έχει απομείνει μονάχα η θάλασσα,να μου θυμίζει
ότι έχω ξεχάσει".

Και επειδη η ποιηση κυλαει στο αιμα μου οσο και η ρετσινα στις πηγες του Βικου παρτε αυτο:

Τάκουσες μπλογκιδιο τα θλιβερα μαντατα?
Η Λος πολυ ταραχτηκε και τωρα και συ παρτα.
Μην ειναι ονειρο νυκτος,
μην ειναι εφιαλτης,
μην τη γελει τα ματια της γελοιος καταραχτης?
Μηδ'ορθια ονειρευεται,
μηδε απο εφιαλτη σκουζει,
μητε τα ματια τα μελια ο καταραχτης λουζει.
Τρελαθηκε και αγριεψε,
το ματι της γυαλιζει
και απο προχθες σα φαντασμα στο σπιτι τριγυριζει.
Κατι την τσιτωσε πολύ, μια καποια μαλακια
Στο πατωμα την εριξε, δεν εχει ησυχια.
Εκ πρωτης πηγε σκεφτηκε να πεσει στα βαρεα,
Μπουκαλια πηρε μπολικα ινα την κανει ωραια.
Μα σαν το αναλογιστηκε τι παει η χαζη να κανει
Πηρε το υφος το βαρυ σαν του Λεβεντογιαννη.
Με στομφο αμεσως εκρωξε
Χαμε εγω δεν πεφτω,
Χαπια να πινω ένα σωρο moi δεν το αντεχω.
Ευθυς το σωμα εκορδωσε το διμετρο το φινο,
Τζιν στο ποτηρι εχυσε διαφανο σαν τον κρινο.
Αναλογιστηκε πολύ, κοντα στις 5 ωρες,
Και όταν πια τελειωσε,τις λυσεις βρηκε ολες.
«Θα παω στη θαλασσα μακρια στη φιλη μου τη Στελλα
Πο ‘χει τσιγαρα ένα σωρο μα και καλη παρεα.»
Immédiatement σηκωθηκε το ‘πε και σ’ένα φιλο
Στο πλοιο μπηκε τρεχοντας και εφτασε στη Συρο.
‘Εφυγα!

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

Η αισθηση του γυαλιου.


Ενα νοητο,γυαλινο κουτι.

Και στη μεση εγω. Προστατευμενη.Απομονωμενη. Εγκλωβισμενη.

Και γυρω μου οι σκεψεις μου να τρεχουν το γυρο του θανατου. Πρωτη στροφη,δευτερη,τριτη, και αλλη σκεψη μπαινει στο κουτι.Και τρεχουν γυρω μου. Εξαλλα.Αφηνιασμενα. Και δεν πεφτουν ποτε,δεν κουραζονται. Ο γυρος του θανατου ειναι δικος μου.

Δεν τις ακουω,παρα νιωθω τον αερα που σπρωχνουν στο λαιμο μου καθως στριβουν. Τεταρτη,πεμπτη,εκτη. Ακουραστες,αγελαστες.Σχεδον αναιπαισθητες. Σαν αερας. Σαν χαδι με το στομα.Δε μιλανε.Και ομως τις ακους οπως ακους τη συνειδηση. Η τον πονο καποιου που βρισκεται χιλιομετρα μακρια.Η τα αισθηματα.
Δε μιλανε. Σε βασανιζουν με την παρουσια τους μεχρι να σπασεις το γυαλι και να σου πουν.......Μα τι εκανες?

Γιατι τα θρυψαλλα τρυπανε τα ποδια. Τα γυμνα ποδια.




Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

Run S.L.E Run!


Ανεκαθεν ειχα τασεις φυγης. Ηθελα να φευγω. Μολις ενιωθα οτι οι καταστασεις με επνιγαν.Και απο τα μπερδεματα. Δε μ'αρεσει να μπερδευομαι. Ουτε να εχω διλημματα. Και ομως εχω. Διλημματα.Και μπερδεματα.

Δε μάρεσει να παιρνουν οι αλλοι αποφασεις για μενα. Δε μάρεσει να παιρνω ουτε εγω αποφασεις. Θελω τα πραγματα απλως να γινονται. Δεν εχω εμπιστοσυνη στις επιλογες μου. Ειτε αυτες παιρνονται επειτα απο λογικη σκεψη,ειτε με βαση το συναισθημα. Μπερδευομαι.

Δε μ'αρεσει.

Μου τη σπανε τα αισθηματα. Σε κρατανε κολλημενο σε καταστασεις που ξερεις οτι δε σε ικανοποιουν και δε σε εκφραζουν. Δε θελω κανεις να εχει προσδοκιες απο μενα,οπως και εγω δεν προσδοκω τιποτα απο κανενα.

Δεν μπορω να αποφασισω. Γιαυτο φευγω. Γιαυτο θελω παντα να φευγω. Ειναι η μονη πολυτελεια που ζηταω. Να εχω τη δυνατοτητα να φευγω. Δεν ειναι παντα εφικτο. Εφυγα. Και παλι θελω να φυγω. Και μολις φυγω,θα θελω να παω αλλου. Εχει αποτελεσμα ή ειναι ενας φαυλος κυκλος? Για μενα εχει νοημα. Εχει ουσια. Αφηνω πισω ο,τι δε με γεμιζει. Και ψαχνω το επομενο. Ποσο θα 'θελα να φυγω τωρα. Αυτη τη στιγμη. Να παρω το τρενο και να φυγω.

Δεν ξερω αν το συναισθημα του να εισαι αγνωστος μεταξυ αγνωστων μπορει να συγκριθει με κανενα αλλο.Ειναι απλα συναρπαστικο. Να μην ξερεις κανεναν, να μη σε γνωριζει κανεις,να μην εχεις δεσιμο με κανεναν,να μη σε κραταει τιποτα πισω και να κανεις μια καινουρια αρχη.

Οι καινουριες αρχες. Ζω για αυτες. Ζω για να μπορω να αρχιζω απο την αρχη. Γιαυτο φευγω. Καποιος μου ειπε οτι δε γινεται συνεχεια να πινω,να τρεχω και να αλλαζω πολη. Εγω λεω πως γινεται. Αρκει να σταματησω να φοβαμαι μηπως πληγωσω καποιους. Καποιον. Τον πατερα μου.

Δεν ειμαι δειλη που θελω να φυγω.Ειμαι δειλη που δεν τολμαω να φευγω με τη συχνοτητα που θελω και οταν ακριβως νιωσω πως το θελω.

Προς το παρον.

"Στη φωτια ριχνω ολα τα ταμενα,ονειρα παρτε με μαζι και μενα,να χαθω σε τραγουδια περασμενα,καπου εκει,οσα εχω χρεωμενα ζω..."