Δευτέρα, 21 Απριλίου 2008

Ειναι δικο μου και μονο δικο μου!



Manu, σου 'ρχομαι!

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008

Music Story.




Προσκληση απο Naya.


Σε κοιτουσα για ωρα. Διπλωμενη σε μιαν ακρη, βροχερη σαν Κυριακη.Ομορφουλα μου , ησουν τοσο αληθινη. Μασκα δεν ειχες να γυρνας στο καρναβαλι ετουτο. Πρσπαθουσα να σε αγγιξω αλλα ησουν συννεφο, αερικο. Το αρωμα σου συνταγη για εφηβικες παρανομιες. Ησουν ομως τοσο επιρρεπης.Εκανες μακροβουτι σε καθετι που εκανε τα ματια σου να γουρλωνουν. Πολλες φορες πιστεψα πως θα σου τελειωσει η ανασα,πως δε θα βγεις ξανα στην επιφανεια.Γιατι ο,τι σε κατατρωει αναγκη το 'χες κανει. Δε θελω να ερθει η μερα που απο το ειδωλο σου θα λειπουν τα ματια και η φωτια . Μη συνεχιζεις με σπασμενα φρενα.Και προπαντως μην τρεφεις αυταπατες.Γιατι τυφλος ειναι και κεινος που κανει οτι δεν ξερει.Θυμησου ειχες παρασυρει και μενα μαζι σου. Με εσπρωξες σε δρομους που δε θελησα. Μου εμαθες ομως κατι που ο ρομαντισμος μου ειχε ξεγραψει. Οτι η ζωη παιζει το χαρτι μας χωρις τη θεληση μας. Τωρα ξερω γιατι στ'αυτι που σπαραζει χυμας και γλυφεις σαν το σκυλι. Κλεινεις τα ματια και ταξιδευεις,για να κοιτας απο ψηλα του κοσμου τη ραστωνη,χωρις να εισαι μερος της .Δεν υπαρχει συνοχη στο μυαλο σου, δε συγκεντρωνεσαι. Σκουπιδι η σκεψη την πετας,τη λογικη απαρνιεσαι. Μια φορα με κοιταξες στα ματια-δε το συνηθιζες- και μου ζητησες να σου πω κατι δυνατο, σαν τις αδυναμιες μας που φτασαν ως τα νυχια. Η απαντηση μου δε σε ικανοποιησε και μ'εδιωξες. Βγαλτα περα μοναχη σου τωρα και γω θα χω απο σενα μια γευση απο σιδερο. Μην ξεχνας ομως μεσα στην τρελα που δημιουργησε το εγω σου, πως αν εισαι μονος,η χαραυγη θα σε ξεκανει. Και να θυμασαι ωραιε μου εαυτε το στιχο που λεγαμε καθε φορα που μας λυγιζαν. "Οσες και αν χτιζουν φυλακες και αν ο κλοιος στενευει, ο νους μας ειναι αληταριο που ολο θα δραπετευει".


Στιχοι απο Θαναση Παπακωσταντινου
(εκτος απο ενα που ειναι του Μαλαμα,αλλα δε γινοταν να μην τον βαλω).


Κανονες:
1. Διαλέγεις όσα τραγούδια θέλεις από έναν καλλιτέχνη, άντρα ή γυναίκα, έλληνα ή ξένο, οποιουδήποτε ρεπερτορίου.
2. Σκέφτεσαι μια μικρή ιστορία. 10-20 γραμμές είναι αρκετές, αλλά μέχρι όσο θες.
3. Εντάσσεις μες στην ιστορία σου στίχους από αυτά τα τραγούδια και τους επισημαίνεις ώστε να καταλαβαίνουμε ποιοι είναι.
4. Αν μπορείς συνοδεύεις την ανάρτησή σου με τους ανάλογους ήχους.
5. Καλείς κι άλλους να σου πουν τη δικιά τους Μουσική Ιστοριούλα.
Καλω τους: She, Βασκες,Lory, Ευη.

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2008

Ελα ντε.

(χαζη εικονα)

Λοιπον ολοι ξερουμε πως οι ανθρωποι δεν ειναι επιπεδοι. Υπαρχουν πολλες πλευρες σ'ενα και μονο ατομο.Περισσοτερες και απο τους συνδυασμους ολων των αριθμων. Εκτος αν εισαι φασιστας ξερω 'γω οποτε νταξει εκει εισαι πιο επιπεδος και απο το βυζι της Κιρα Ναιτλι. Ενιγουει, ολοι αυτοι οι γυμνοσαλιαγκες του εγκεφαλου ενεργουν πολυ περιεργα στα αισθηματα και στις σκεψεις. Γενικα ειναι αυτοι που αποτελουν το ειναι μας. Ειναι αυτοι που καθοριζουν τον καθενα μας. Και οι διαολεμενοι μας αλλαζουν καθε μερα, οπως εμεις αλλαζουμε τα ρουχα μας.

Το ψητο: Δεν μπορουμε ποτε να καταλαβουμε τι θελει ο αλλος απο μας, απο τη στιγμη που ο ουτε ο ιδιος ξερει τι θελει. Αν ας πουμε εγω η ιδια δεν ξερω τι θελω απο καποιον, λογικο ειναι ο αλλος να ζει με την ιδια απορια, η οποια ποτε δεν προκειται να λυθει. Συχνα μας ζητανε εξηγησεις. "Τι θελεις απο μενα?". Αυτο ειναι κατι που οσες ωρες και αν κατσεις να το σκεφτεις με λογικη ή συναισθημα δεν προκειται να το απαντησεις. Και αυτο ειναι απορροια του "Δεν ξερω τι θελω".

Ωρες ωρες ζηλευω τους ανθρωπους που ειναι σιγουροι για τις αποφασεις τους και ξερουν ακριβως τι θελουν τη στιγμη που το θελουν. Καλως ή κακως εγω δεν ανηκω σε αυτην την κατηγορια. Εχω μια αοριστη εικονα στο μυαλο μου σχετικα με το τι θα ηθελα, αλλα οταν φτανει η στιγμη να παρω αποφασεις για συγκεκριμενα θεματα μενω να πεταω αναμεσα στα συννεφακια των σκεψεων μου, μεχρι να τα παρω και να τα κανω παπαρα(αυτη που τρωμε ρε) στο αλκοολ. Θα μου πεις, πολλοι ανθρωποι ειναι ετσι, τι σκας? Θα σου πω αυτο που λενε ολοι οι γονεις "Τι με νοιαζει εμενα τι κανουν οι αλλοι?". Απο τη στιγμη που εγω νιωθω ετσι και αυτο με φθειρει, το γεγονος οτι δεν ειμαι μονη μεσα σ'ολη αυτην την τρελα της αναποφασιστηκοτητας δε με παρηγορει. Ισα ισα με κανει να νιωθω χειροτερα γιατι οσο πιο πολλοι ειμαστε τοσο περισσοτερες ειναι οι πιθανοτητες να πεσω σε εναν τετοιο και να φαω στη μαπα και τη δικια του αναποφασιστηκοτητα.

Αυτο ειναι το κακο. Η δικια μας μαλακια επηρεαζει και τους αλλους. Και τους πληγωνει. Οπως και εγω πληγωνομαι οταν ο αλλος δεν ξερει τι θελει να κανει με τη παρτη μου και μ'εχει και χολοσκαω. Αλλα λενε οτι ολα γυριζουν. Ε λοιπον ολα οσα εκανα εγω τοσα χρονια χαραχτηκαν πανω σ'ενα μεγαλο ξυλινο μπουμερανγκ και επεστρεψαν ολα μαζι για να με χτυπησουν με δυναμη και φορα στο δοξα πατρι.
Αυτο το "πρεπει να τα βρεις με τον εαυτο σου" ειμαι σιγουρη πως το εχεις ακουσει ουκ ολιγες φορες. Οκ, ετοιμαζω τα χαρτια της διαπραγματευσης, φοραω το διπλωματικο μου μειδιαμα, ασκω και μια αυτοκριτικη,αλλα ρε πουστη μου γιατι δεν πετυχαινει? Κοιτα, εγω οπως εχω αναφερει πολλακις ειμαι και γκαντεμω του κερατα και δεν αστειευομαι καθολου. Να φανταστεις επι 2 βδομαδες με το που πατουσα το ποδι μου καπου αρχιζε να βρεχει και με το που εφευγα εβγαινε ο ηλιος. Αφου στη Θεσ/νικη με παρακαλουσαν να φυγω μπας και ανοιξει ο καιρος. Ή το αλλο. 2 προβληματα υγιειας την ιδια χρονικη στιγμη(ασε φιλε πολυς πονος). Μη σου πω και για τους αλλους τομεις της ζωης μου, θα τραβας τα βυζια σου(ή τα μαλλια σου αν δε διαθετεις,οπως αγαπας εμενα δε με πειραζει). Καταλαβαινεις? Οταν εχεις μια μουντζα να σε κυνηγαει σαν ατομικη βομβα, δεν μπορεις να κατσεις να ασχοληθεις και με την αναποφασιστηκοτητα σου, μπορεις? Οχι. Μπορεις ομως να ασχοληθεις με την αναποφασιστηκοτητα των αλλων που κολλανε στους αλλους τομεις της ζωης σου και τους γαμανε και αυτους.

Εσεις οι αποφασισμενοι και οι αποφασιστικοι πρεπει να ξερετε ομως οτι ουτε η δικια μας η θεση ειναι ευκολη. Ειδικα οταν σας παιρνουμε στο λαιμο μας.Αληθεια δεν το κανουμε επιτηδες. Ουτε παιζουμε μαζι σας. Τωρα θα μου πεις, ναι αλλα εγω τι φταιω. Ναι ρε φιλε και γω το λεω αυτο συνεχεια. Αλλα στην τελικη αν δεν μπορουμε να ανεχτουμε ο ενας τον αλλον ας ανεβουμε σε μια μπανανια και ας αρχισουμε να τρωμε μπανανες.Ε μα τι.

Θελω να καταληξω στο οτι δεν μπορω εγω να απαιτω να ξερω τι σκεφτεται ο αλλος και να ειναι σαφης και συγκεκριμενος απεναντι μου, τη στιγμη που και εγω η ιδια ειμαι για τα σιδερα(και της φυλακης και του τρελαδικου). Καταλαβες? Μπρος γκρεμος και πισω γκομενες που λεει και ο Τζιμης. Και αν θες να ξες εγω θα περιμενω να φυγει το κωλοσδισεκτο μπας και ανθισει καμια λεμονια στη γειτονια και γινει και ο ουρανος πιο γαλανος γιατι βαρεθηκα να προκαλω καταιγιδες.

Αυτα. Μη με παρεξηγειτε, εχω και πυρετο. Καταλαβαινετε, το παραλυρημα της κρυωμενης.


Αντε γεια και μην ξεχνατε το προφυλακτικο!

Υ.Γ: Αυτος ο Αιμιλιος ειναι και πολυ μαναρι.

Manu σε παρακαλω. Manu, μη ζηλευεις, ειπαμε εσενα θα παντρευτω,σωπα σωπα.
Update:Τωρα που το ξαναδιαβαζω, συνειδητοποιω οτι δεν ειναι οπως θα ηθελα να το πω. Μου φαινεται εχασα και την οποια ικανοτητα ειχα να εκφρζω ο,τι σκεφτομαι. Γαμω.

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008