Κυριακή, 31 Αυγούστου 2008

Αρ γιου γουορκινγκ μι?




Υπαρχουν σκεψεις που δε λεγονται. Τις ταιζεις καθε μερα και απο το βαρος κατακαθονται στη γλωσσα σου και αδυνατεις να τις σηκωσεις. Βαραινουν το στηθος σου και σταζουν στα χερια σου. Κατρακυλανε στα ποδια σου και σε κανουν να παραπατας. Γινονται αερας και ριχνουν χωμα στα ματια σου. Γινονται κουνουπι την ωρα που κοιμασαι και ανυποφορη ζεστη.


Θεωρω επομενως απαραιτητο να προμηθευτω ενα καινουριο Baygon.

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2008

La camisa




Χτυπησε το κουδουνι. Ευτυχως δεν ηταν τιποτα σοβαρο, ενα απλο στραμπουληγμα. Σηκωθηκα να ανοιξω. Στην πορτα μου στεκοταν ενας Λατινοαμερικανος. "Κε πασα?" μου λεει. "Κε σουτ" του απανταω. Μπηκε μεσα με αργα βηματα και ωσπου να γυρισω το βλεμμα μου ειχε ηδη φτιαξει ποτα και ειχε ξαπλωσει στον καναπε. Αρχισε να μου μιλαει σε μια ακαταληπτη γλωσσα η οποια περιλαμβανε τις λεξεις "γιο,παελια,γξδγξγσγ και παπαθεμελη". Αρχισα να κουναω το κεφαλι μου καταφατικα, ωσπου στο τελος ξεβιδωθηκε και επεσε στο πατωμα. Ο Λατινος σηκωθηκε ηπιε μονορουφι οσο ποτο του εμενε και εκλεισε το πουκαμισο του λεγοντας πως το ανοιξε ο ανεμιστηρας και δειχνοντας το γκριλ. Πλησιασε την πορτα,σκονταψε στο κατωφλι και εφυγε κανοντας γιουβαρλακια στις σκαλες.

Εκτοτε δεν εχω μαθει νεα του, ακουσα μονο πως εθεαθη μια μερα να παραπονιεται πως εχει χαλασει ο ανεμιστηρας του και αντι για κρυο βγαζει ζεστη.


( Επισης εμαθα πως ο Μανου εχει εναν αδερφο τον Αντουαν. )

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Το αυριανο πρωινο



ειναι πολυ κρισιμο, αλλα η αυτου μικροτητα μου ειναι πιο κουτη και απο κουτι και ως εκ τουτου σκεφτεται σαν τον Βαγγελη το λαμα με μονη διαφορα οτι το λαμα οντως σκεφτεται.
"Οι μικροτητες μας δε σκαμπαζουν απο τιποτα λοιπον", ειπε η σ.λ.ε δυνατα για να την ακουσει ο εαυτος της που ηταν στο διπλανο δωματιο και ετρωγε μπουριτος και πηγε για μπανιο (ειπαμε ειναι μεγαλη μερα αυριο).

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Κατα-κατα-κατα-καταρρεω



Πλαφ.

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2008

Λογικη


Μια φορα φοβηθηκα μηπως παρουν τα μυαλα μου αερα και παθω πνευμονια. Μετα ομως θυμηθηκα οτι υποτιμαω τον εαυτο μου και τον εχω χεσμενο και κατεληξα οτι κατι τετοιο ειναι μαλλον απιθανο.
Αν μη τι αλλο, εχει και απιστευτη ζεστη και τα σαλιγκαρια βγαινουν κατα κυριο λογο μονο οταν βρεχει.





Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

Αυτο





Η δυστυχια που υπαρχει στη ζωη μου μοιαζει με μια κουραδα που εχει εγκατασταθει στον πατο της λεκανης και δε λεει να φυγει οσες φορες κ αν τραβηξεις το καζανακι. Στεκεται με υφος δηθεν αδιαφορο, ριχνοντας λοξες ματιες και εχοντας ενα χαιρεκακο μειδιασμα που θα θελες να το αρπαξεις και να το πατησεις σαν κατσαριδα μεχρι να λιωσει. Τα παντα βρισκονται στη λαθος θεση, σαν να μπηκαν κλεφτες, οι τηλεφωνικες γραμμες ειναι πεσμενες και εξω απ'το σπιτι μου εχει στηθει μια παρασταση. Μια τρελη παρασταση που περιμενω να τελειωσει, αληθεια κανω υπομονη, τρωω ολα μου τα ποπ κορν, παιρνω και σπορια αλλα δε τελειωνει, εχω λυσσαξει και απ'τα αλατι, αλλα δεν μπορω να φυγω. Καθομαι στη θεση μου και εχω διπλα μου καθε λογης θεατες. Ανθρωποι που μασουλανε με μισος, σαν να εχουν το αφεντικο στο στομα τους, παιδακια που τρεχουν πανω κατω και ριχνουν κοκα κολα στα καθισματα, ανθρωποι που κοιμουνται, μα ποση ωρα κοιμουνται,μηπως εχουν παθει κατι? Τελικα που παιζεται η παρασταση? Στη σκηνη ή κατω? Να χειροκροτησω ή να υποκλιθω? Αλλα πως να υποκλιθω, αφου δεν εχει τελειωσει,μα ποτε θα τελειωσει θελω να παω... Που θελω να παω? Που μπορω να παω? Μπορω. Τι οριζει το μπορω και τι το περιοριζει? Ενα το και ενα και. Σαν φραχτες. Να δειτε το ειναι κλεισμενο, απο που να φυγει? Δεν μπορει. Δεν. Τελεια. Φραχτης.


Αν οντως εμεις οι ιδιοι δημιουργουμε τις καταστασεις, εγω γιατι εχω τασεις αυτοκαταστροφης? Μηπως πασχω απο το τηλεοπτικο συνδρομο "Εχω τον πονο μου, αλλα να τον παρεις απ'το καλο μου το προφιλ?". Και με τα πραγματα για τα οποια δεν ειμαι υπευθυνη εγω, τι γινεται? Ποιος ειναι αυτος που αποφασιζει να γαμησει την υγεια μου? Οι γιατροι κατα τη διαρκεια των σπουδων τους διδασκονται και πως να παιρνουν το καταλληλο υφος οταν σου ανακοινωνουν αυτο που δε θες ν'ακουσεις? Και παρολο που σε διαβεβαιωνουν οτι ολα ειναι υπο ελεγχο, γιατι εσυ ξαφνικα νιωθεις μια μαυριλα να σε καλυπτει σαν φερετζες? Γιατι σε μενα? Τι απληρωτους λογαριασμους εχω αφησει? Για τι πραγμα πληρωνω? Θα μου φτασουν τα λεφτα?


Λενε πως τιποτα δε γινεται τυχαια. Και το πιστευω. Τι εκπληξη ομως μαγειρευται πισω απο την πλατη μου και εχουν στησει ολοκληρο τετοιο αντιπερισπασμο δεν μπορω ουτε να μαντεψω. Λες και δε μου εφτανε που εφτιαχνα με περισσο ζηλο και αυτοθυσια την καταθλιψη μου τοσο καιρο. Ποσος καιρος αραγε? Χρονια μαλλον. Και αυτη η ρουφιανα η ελπιδα, ερχοταν καθε μα καθε πρωι στο εργοταξιο και φωναζε με υφος ηρωικο στους εργατες "Σταματηστε το χτισιμο, η καταθλιψη δε θα περασει!" και οι εργατες την πιστευαν και τραγουδουσαν μαζι της επαναστατικα τραγουδια και ονειρευονταν ενα αυριο ελευθερο διχως την καταθλιψη να τους βαραει με ενα μαστιγιο στην πλατη(ενταξει μαλακια υπερβολη αυτο, αλλα δινει εμφαση). Και οταν την επομενη μερα βλεπαν την ελπιδα να τους χαιρεταει απο το πλοιο φευγοντας αγκαλια με καποιον ισπανο τουριστα τοτε αλληλομουντζωνονταν και το ριχναν παλι στο χτισιμο.


Ποσα λαθη να εχω προλαβει να κανω? Ποσες λαθος κινησεις,σκεψεις,αποφασεις? Μηπως ολα αυτα τα σκηνικα με την υγεια μου γινονται για να με ταρακουνησουν και να μου πουν "ρε μαλακα θα παρατησεις επιτελους την οικοδομη, να κανεις αυτο που θες?". Αλλα και παλι μασαει η κατσικα ταραμα?


Εγω σιγουρα παντως ταιζω καθε μερα τον εαυτο μου κουτοχορτο. Τον μπουκωνω, του βαζω και στην τσαντα για το διαλλειμα και τον στελνω στο διαολο.

Ουδεν σχολιο.

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2008









Τρίτη, 12 Αυγούστου 2008

Τζουρες



Ο θανατος μας δινει συνεχεια τζουρες απ'το τσιγαρο του. Σε ολη μας τη ζωη ειμαστε τρακαδοροι απο αυτον που οι γονεις μας μας λεγαν να μην παιρνουμε καραμελες. Καποιες φορες μας δινει ολοκληρο το πακετο με αποτελεσμα να μην ξανακαπνισουμε ποτε. Ειναι το τελευταιο τσιγαρο αν με πιανεις. Αλλα ας μεινουμε στις τζουρες. Ο θανατος παραμονευει, αυτο ειναι γνωστο. Γνωστο ειναι επισης, οτι εμεις θελουμε να το θεωρουμε αγνωστο. Καποιοι ανθρωποι ειναι παθητικοι καπνιστες. Πχ οι γιατροι κλπ που ερχονται συνεχως αντιμετωποι με το θανατο. Ειναι αυτο που λεμε "Εχουνε δει και εχουνε δει τα ματια του". Οταν ομως δεν εισαι γιατρος και τα ματια σου δεν εχουνε δει τιποτε αλλο περα απο αυτα που βλεπουν στην τιβι η διαβαζουν μπλα μπλα μπλα τοτε το βλεπεις σαν κατι μακρινο, σαν κατι που δε σ'αγγιζει, σαν κατι που συμβαινει μονο στους αλλους. Στους πολυ μακρινους αλλους. Ουτε καν στη Μαρια την περιπτερου, αυτη τη γλυκυτατη κυρια με τα 2 παιδακια δε διανοεισαι οτι μπορει να συμβει. Τι και αν ολοι αναφωνησαν για το εγκλημα στο κτελ του Καναδα "Τελικα ποτε δεν ξες απο που θα σου ρθει". Το θεμα ειναι οτι ολοι ειμαστε πεπεισμενοι οτι δε θα μας ερθει ποτε.


Τις προαλες ειχα ενα ατυχημα με τη μανα μου με τ'αμαξι. Εβρεχε και της εφυγε ο ελεγχος. Το αμαξι γλιστρησε και βρεθηκαμε να τρεχουμε στον κατηφορικο χωματοδρομο παραλληλα στο δρομο. Σε κλασματα δευτερολεπτου το αμαξι μπηκε ξανα στο δρομο περασε στο αντιθετο ρευμα και απο εκει βγηκε παλι απο το δρομο σε ενα πραμα σα χαντακι(ηταν μια κατηφορα με ενα κενο και μετα χωραφια) οπου η μανα μου καταφερε να το σταματησει προτου τουμπαρουμε.Συνειδητοποιησα το τι κλιση ειχε τ'αμαξι αφου βγηκα και το ειδα. Ο λογος που δε τουμπαραμε και που βγηκαμε απο το αμαξι ασφαλεις ενω οι 2 ροδες του ηταν σχεδον στον αερα και αυτο ηταν τελειως πλαγια σαν τις στροφες στα τρενακια του λουνα παρκ ειναι οτι αποκατω ειχαν σκαλωσει κατι τεραστια κλαδια και το συγκρατουσαν. Τις εικονες απο ολο αυτο τις θυμαμαι πολυ αμυδρα, καθως ολα εγιναν πολυ γρηγορα. Θυμαμαι οτι μολις βγηκα απο το αμαξι αρχισα να γελαω και να λεω "Πω μαλακα, πω μαλακα" και οτι τη στιγμη που γινοταν ολα αυτα ενιωθα τη πληρη αβεβαιοτητα. Ειναι το μονο συναισθημα που θυμαμαι. Ουτε φοβο ουτε τιποτα. Απλα αβεβαιοτητα. Για το αν θα σταματησει το αμαξι εγκαιρα για το αν θα τουμπαρουμε η για το αν θα συγκρουστουμε με αλλο αμαξι. Καθως περιμεναμε εξω απο το αμαξι την οδικη βοηθεια για να τραβηξει το αμαξι παρατηρουσα τα αυτοκινητα. Σε μια στιγμη βλεπω ενα κοκκινο να τρεχει βολιδα. Για την ακριβεια καθομουν στο αμαξι του πατερα μου που ειχε ερθει για βοηθεια και οταν περασε αυτο το κοκκινο ταρακουνηθηκε το αμαξι, το οποιο πληροφοριακα ειναι τζιπ και δεν κουνιεται ετσι απλα. Και ειπα "σκεψου ρε φιλε τη στιγμη που περασαμε στο αλλο ρευμα να περνουσε αυτος.Θα ειχαμε εκτοξευθει 5 χιλιομετρα πιο περα". Το αμαξι σταματησε και μπροστα απο μια πινακιδια που ελεγε "Προς Ι.Ν αγιου Προδρομου", λες να ναι σημαδι οτι πρεπει να αρχισω να πιστευω? Μες στο αμαξι εν τω μεταξυ εκτος απο μενα και τη μανα μου βρισκοταν και ενα ζευγαρι Σερβων που ειχαμε παρει με ωτοστοπ, πρεπει να κλασαν πανω τους οι ανθρωποι. Ελαβε μερος και ο εξης τηλεφωνικος διαλογος μεταξυ της μανας μου και της εταιρειας που ειναι ασφαλισμενη:


Μανα:μπλα μπλα μπλα, ατυχημα, μπλα μπλα χαντακι, μπλα μπλα γερανος να το τραβηξει.


Βουρλο: Χρειαζομαι τον αριθμο πρωτης κυκλοφοριας και τον αριθμο ταδε.


Μανα: Ειναι μεσα στο αμαξι δεν μπορω να μπω να το παρω.


Βουρλο: Μα οι κανονισμοι ετσι λενε.


Μανα: Ναι αλλα το αμαξι ετσι οπως εχει σταματησει στο κενο μπορει ανα πασα στιγμη να τουμπαρει αν το κουνησω.


Βουρλο: Οι κανονισμοι λενε οτοι χρειαζομαι αυτα τα χαρτια.


Μανα: Κοπελα μου καταλαβαινεις οτι εχω παθει ατυχημα και γιαυτο σε παιρνω? Αναλαμβανεις εσυ την ευθυνη αν τουμπαρει το αμαξι τη στιγμη που μπω μεσα και σκοτωθω?


Βουρλο: Ενταξει που βρισκεστε?


Το αποκορυφωμα ηταν την επομενη μερα που πηγαμε για μπανιο με τη μανα μου και μετα απο 5 λεπτα που ημασταν μες στο αμαξι την παιρνει τηλεφωνο ο πατερας μου και τη ρωταει " Σε ποιο χαντακι εισαι σημερα?"


Ετσι που λετε. Φαγαμε ολοι οικογενειακως μια φρικη εκτος απο τον αδερφο μου που με ρωτησε "Αχ γιατι δε παθατε ατυχημα?", αλλα οπως ολοι ξερουμε σε λιγο καιρο θα ξεχαστει και θα μας απασχολουν παλι τα ηλιθια προβληματα μας.


Κατα τ'αλλα σημερα γυρισα απο Χαλκιδικη ειχα παει να δω τους γονεις μου γιατι ολη τη χρονια την ειχα δει Μαγια Τσοκλη και ειχα γυρισει τη μιση Ελλαδα. Γυρισα βασικα για να παω στο γιατρο -τι πρωτοτυπο- και θα ξαναπαω να τους βρω σε λιγες μερες. Αυριο θα παω για εξετασεις αιματος, παλι θα με ρουφηξουν οι βρυκολακες.


Α,τις προαλες πηγα σε ενα χωροθεατρο και σε καποια φαση εκει που χορευαν οι αλλοι, εγω χαθηκα παλι και μου ηρθε στο μυαλο η φραση του Γουντι Αλλεν "Δεν υπαρχει τιποτε πιο αισθησιακο απ'τον καπνο που βγαινει απ΄το στομα μιας γυναικας" και φανταστηκα μια πολυ ωραια γυναικα να καθεται σε μια πολυθρονα και να καπνιζει και να βγαινει ο καπνος απο το στομα της και απο πισω να ακουγονται αυτα τα λογια και μολις σταματουσε να μιλαει ο Γουντι η γυναικα να βηχει-τσιγαροβηχας ξες- και να ριχνει μια χλεπα και να εμφανιζεται η μαπα του Γουντυ ξενερωμενη.


Οσο για τις τζιβες ο πατερας μου, λεει τα μαλλια μου κετσε η μανα μου στην αρχη αηδιαζε, μετα της αρεσαν.Βασικα η μανα μου αηδιαζει κυριως με τα πιρσινγκ στο στομα. Γιαυτο οταν ειμαι μαζι της μαρεσει να το τραβαω μεσα εξω με τη γλωσσα-μη γινεσαι προστυχη καλη μου. Το τι φατσα αηδιας παιρνει δε λεγεται. Φοβαμαι οτι καμια μερα θα ξερασει.


Σημερα στο κτελ πω πω τι πραμα. Μπροστα μου καθοταν ενα πραμα, δεν ξερω αν ηταν ανθρωπος εγω μονο μαλλι εβλεπα. Εμο πρεπει να ταν τι να σας πω και εβαζε ολη την ωρα με το κινητο του αυτο το πολυ τρεντυ κομματι που λεει "How to save a life" ναι και χαιροταν η φρατζα. Διπλα μου ηρθε και καθησε ενας νεαρος, πολυ ωραιο παιδι, ρωσος πρεπει να τανε απ'οτι καταλαβα καθως μιλουσε στο τηλεφωνο,μπορει να 'ταν και βουλγαρος δεν ξερω, τι σημασια εχει, ηταν πολυ ωραιος, αλλα με ξενερωσε γιατι σε καποια φαση εβαλε ακουστικα και αρχισε να χτυπαει δαχτυλακια, ξες αντιχειρας με κλωδαχτυλο, και να κανει μμμμμ συμφωνα με τη μουσικη. Ναι αυτο δε μ'αρεσε σιγα παιδι μου που εισαι, σε κανενα πανηγυρι? Τελος παντων μετα μια βλαμμενη απο πισω μαλωνε με καποιον στο τηελφωνο και επρεπε ολοι εμεις να μαθουμε τι συμβαινει, λες και η φωνη εχει μονο μια ενταση, αυτη της λαικης. Ε μετα εβαλε και ο λεωφοριατζης τη Βανδη στο ραδιο ηρθε και εδεσε.


Ειδα χθες το βραδυ ενα πολυ παραξενο ονειρο, αλλα βαριεμαι να το πω τωρα. Θα σας πω αυτο που ειδα προχθες. Ειχα λεει μπροστα μου 3 μπολ με κορν φλειξ. το δεξι ειχε Cheerios, το μεσαιο Golden Grahams και το αριστερο δε θυμαμαι. Και αγαπουσα λεει εγω μονο το μεσαιο και το αριστερο και τους ελεγα γλυκολογα και τα Cheerios παρεξηγηθηκαν και στεναχωρεθηκαν. Τι να πεις, το υποσεινηδητο μου δεν παει καλα.


Οπως καθε χρονο εδω και πολλα πολλα χρονια μαζευουμε στο σπιτι ολα τα αδεσποτα. Φετος μαζεψαμε 6. Τη μανα, τον πατερα, τον κουμπαρο και τα 3 κουταβακια. Μετα βεβαια βρηκα ενα ψυλλο να περπαταει στον καναπε αλλα δε βαριεσαι. Σκεφτομαι να παρω το ενα κουταβι. Ειναι κατασπρο. Θα το ονομασω ή Luca(ο τονισμος στο u) ή Manu. Αν το ξαναβρω δηλαδη γιατι ο πατερας μου τσατιστηκε που του κατεστρεψε τον κηπο και κανα 2 ζευγαρια παντοφλες και το διωξε χθες.


Αυτα.


Γεια.