Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009

Περικοκλαδες, κομματια και χωρισμοι

Χανομαι μεσα σε περικοκλαδες που μπλεκονται μεταξυ τους και μεγαλωνουν και μετα βγαινουν απ'το κεφαλι μου και γραπωνονται σε αλλα κεφαλια και μπλεκονται και 'κει μεχρι να σχηματισουν μια ζουγκλα απο περικοκλαδες, ενα λαβυρινθο αδιεξοδων, μια παγωμενη μπαλα παγωτο για ενα ευαισθητο δοντι. Και σερνονται αλλοτε σαν φιδια και αλλοτε σα λυσσασμενοι λεπροι ή σαν μεθυσμενος ή ορμανε σαν ενα τεραστιο κυμα απο ανιθο. Μπορουν και γλιστρανε για να χωνονται παντου χωρις να τις καταλαβαινω αλλα συνηθως σερνονται, ριζωνοντας το σωμα τους βαθια σπαζοντας καταξερο χωμα, σπερνοντας παντου σπορους, ξεσκιζοντας τις μαργαριτες. Και ή που θα περπατησω πανω τους οπου αυτες θελουν να με βγαλουν ή θα με περικυκλωσουν προκαλωντας μου ασφυξια σα πυθωνας, αποξενωνοντας με. Απλωνονται και μεγαλωνουν οπως μεγαλωνει η ουρα της σαυρας αφου την κοψεις. Οπως μεγαλωνει ενας ιμπεριαλιστης καρκινος, εισβαλλοντας και αφηνοντας παντου τα κομματια του. Και 'γω τι αφηνω? Τα κομματια μου δεν αφηνω και 'γω? Τι αφηνει ο ενας στον αλλο? Τα κομματια του αφηνει. Αφηνει και ο αλλος τα δικα του και μετα χωρις να το καταλαβεις εχεις φτιαξει ενα παζλ. Και μετα οι περικοκλαδες ανακαλυπτουν το παζλ και το διαλυουν και το χαλανε και το περιπλεκουν και εσυ αποφασιζεις να μαζεψεις τα κομματια σου και και να την κανεις αλλα βαριεσαι να ξεμπλεξεις τα κομματια και ετσι μαζευει ο καθενας ο,τι βρει μπροστα του. Και ετσι εμεις τα διποδα γεμιζουμε σιγα σιγα μικρα ή και μεγαλυτερα κομματια για να φτιαξουμε οχι ενα μεγαλο κομματι αλλα ενα ακομα παζλ ατσαλα βαλμενων κομματιων που ειτε θα το βαλουμε σε μια σωστη σειρα καποτε, ειτε θα το κανουμε παλι κομματια και θα τα χουμε να σερνονται οπως οι νιοπαντροι τα τενεκεδακια τους. Οι περικοκλαδες λοιπον. Και ειναι τοσο πουτανες οι ρουφιανες που κατασπαραζουν και η μια την αλλη. Παλευουν σ'ενα ρινγκ απο κισσο για το ποια θα επικρατησει. Ορθωνονται σαν λιονταρια και βρυχωνται για να τρομαξουν η μια την αλλη. Πως μπορω να ζηταω παγκοσμια ειρηνη οταν ζω μες στον εμφυλιο? Και αν κατα τυχη βγουν ισοπαλες, τοτε μου τραβανε το μπατζακι και και μου λενε "Μαλακα, ξηγησου". Και 'γω ο μαλακας που απο κηπουρικη δε σκαμπαζω σε βαθμο περικοκλαδας και που και την αδικια δεν την μπορω, τις βουταω και τις χωνω και τις δυο μες στο κεφαλι μου βαθια να γουσταρουν και οι δυο, μην μεινει καμια απ'εξω. Και τις αφηνω να περιφερονται ελευθερα, διχως περιορισμους, να ενα ρισκο αξιοπροσεχτο, ας σημειωθει παρακαλω. Αλλα ετσι οπως τρωνε θεριευουν και εκρηγνυνται και καταληγω να χανομαι μεσα σε περικοκλαδες που μπλεκονται μεταξυ τους και μεγαλωνουν και μετα βγαινουν απ'το κεφαλι μου και γραπωνονται σε αλλα κεφαλια και μπλεκονται και 'κει μεχρι να σχηματισουν μια ζουγκλα απο περικοκλαδες, ενα λαβυριθο αδιεξοδων, μια παγωμενη μπαλα παγωτο για ενα ευαισθητο δοντι.




Περικοκλάδα θηλυκό,

* (Βιολογία) Πολυετές φυτό, ανήκει στην οικογένεια Convolvulaceae, με αναρριχώμενους βλαστούς μήκους έως 2 μ. Τα φύλλα έχουν τριγωνικό σχήμα και στη βάση καταλήγουν σε μυτερούς λοβούς. Τα μεγάλα και εντυπωσιακά άνθη εμφανίζονται μεμονωμένα, στις μασχάλες των φύλλων. Έχουν λευκή, συμπέταλη χοανοειδή στεφάνη, μήκους έως 5 εκ.




3 σχόλια:

Spy είπε...

Και μετά;
Όταν μπλέκονται με των άλλων πως λούζεστε; Δεν πονάει;

Sanity Loss Era είπε...

Σπαι,

δε λουζομαι ουτως η αλλως. Αυτο και αν ποναει (τους γυρω).

Λυδία είπε...

filenada tha se po giati etsi mou vgainei...
Filenada loipon,
Skata. Auto exo na po. Den xero an katalaveneis ton vathi auto sulogismo mou....
Se niotho apoluta thelo na po... xameni se mia gi pou den eisai sigouri oti piges moni sou telika. Katadikasmeni se amesi epafi me to xoma kai na xereis oti kapou mesa tou, pou den vlepeis, uparxoun ta panta... kai perikoklades pou anaptisontai pros ta pano kai autes pou ethapses esu kai epimenoun na skane muti alla kai alla polla... den theleis na xereis etsi? oute ego...den thelo na xero ennoo... elpizo na se petuxeno se kalutera kefia...
Na sai kala...