Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2009

Μπρεινστορμινγκ

Σκεφτομαι πολλα πραγματα. Ταυτοχρονα, μεμονωμενα, μπερδεμενα, ξεκαθαρα. Τρωω φρικες μετα τις ξερναω και τις κανω αναλαμπες. Τους βαζω ενα κερασακι και τις κανω φιλοσοφιες. Τους βαζω 2 κερασακια και τις κανω λογοτεχνια. Τους βαζω 3 κερασακια, βαρυστομαχιαζω και δεν κανω τιποτα. Οι δυνατοτητες μου ειναι αντιστροφως αναλογες της προθυμιας μου και η προθυμια μου πηδιεται με τον καθε τυχοντα, σαν να φοβαται μην και δεν ξαναπηδηχτει ποτε. Οπως οι ελληνες στους μπουφεδες του εξωτερικου. Γεμιζουν και γεμιζουν και γεμιζουν το πιατο λες και δε θα ξαναφανε ποτε. Κατοχικο συνδρομο. Σαν να φοβασαι πως θα στερεψει η ζωη και συ δε προλαβεις να φας ουτε μια τριχα απ'τα αρχιδια της. Αυτη θαρρω πως ειναι η εκφυλισμενη εκδοχη του να ρουφας τη ζωη. Ομως πως ρουφας τη ζωη? Μπορεις να τη ρουφηξεις με καλαμακι, μπορεις να τη ρουφηξεις με κουταλι κανοντας φφφφοφυφυφυουφ. Μπορεις και να βουτηξεις ολοκληρο το κεφαλι σου μεσα, να γινεις μουνι και να κανεις σκατα και τη λεκανη.
Μπορεις να εισαι οργανωμενος, επιπολαιος, ερωτευσιμος, κυνικος, αξιαγαμητος, εξωστρεφης και κοινωνικος λειτουργος. Μπορεις να μην εισαι τιποτα και μπορει να χρειαζεσαι εστω και εναν ακομα για να γινεις τα παντα. Μπορει μετα να κουραστεις απο τα παντα και να θες τιποτα και οταν ερθει το τιποτα να το βγαλεις στο κλαρι και να μεινεις με το πουλι στο χερι σαν προδωμενος νταβατζης. Μπορει να θες οτιδηποτε και να μην ξερεις το κατι. Μπορει να ξερεις τα παντα και να μην μπορεις να βρεις το ενα. Μπορει να βρεις το ενα και να θες το τιποτα. Μπορει να σε βρει το τιποτα και μετα να μην εχεις θελω και ξερω. Εγω εχω θελω που θελω να προσδιορισω και ξερω που θελω να εφαρμοσω.
Υπαρχουν στιγμες που θελω απεγνωσμενα να μιλησω και δεν μπορω να ξεκλειδωσω το σκαλπ μου. Υπαρχουν στιγμες που εχω απειρα να πω και δε θελω να μιλησω. Υπαρχουν ανθρωποι που μιλανε χωρις να θες να τους ακουσεις και δεν εχουν οφ. Υπαρχουν ανθρωποι που εχουν οφ και δε θες να τους το πατησεις. Εχω ενα ον που θελω να πατησω και ενα οφ που θελω να εξολοθρευσω. Υπαρχει μια αναμονη που θελω να σφαξω και ενα μετα που με κανει να νιωθω αγριμι. Υπαρχουν πειρασμοι που με διαολιζουν, τροποι γραφης που με αναβουν, ταινιες που με θυμωνουν. Υπαρχουν μουσικες που κατοικουν στις αρτηριες μου και μουσικες που παιζουν μπασκετ με τον εγκεφαλο μου. Υπαρχουν ανθρωποι με τους οποιους γουσταρω να μιλαω για ωρες και ανθρωποι με τους οποιους γουσταρω να μιλαω για μερες. Υπαρχουν ανθρωποι με τους οποιους δε γουσταρω να μιλαω καθολου. Υπαρχουν ανθρωποι με τους οποιους θελω να 'μαι και δεν μπορω. Υπαρχουν μπορω τα οποια αρνουμαι να κανω. Και υπαρχουν δεν μπορω που αγαπαω να υποστηριζω. Υπαρχει μια φουσκαλα στο ποδι μου και χιλιοι δυο διαφορετικοι τροποι να μιλησω γιαυτην.
Η διαφορετικοτητα δεν ειναι μονο επιλογες αλλα και αδιεξοδα. Τα αδιεξοδα δεν ειναι αδιεξοδα αν ξερεις να σκαβεις. Αν δε, ξερεις να σκαβεις με κουταλι ακομα καλυτερα. Αν ξερεις να σκαβεις με κουταλι, αλλα βαριεσαι να το κανεις γινεσαι σλε.
Δε μ'αρεσει να παταω το μπακσπεις. Σημαινει οτι (πολυ)σκεφτομαι αυτο που γραφω. Σημαινει οτι αυτο που μου βγαινει αυθορμητα εκεινη τη στιγμη δε μ'αρεσει και οτι πρεπει να το σκεφτω αλλιως και ξενερωνω. Δεν ξερω αν εχω δικιο ή αδικο. Δεν εχω αποφασισει. Συνηθως οταν κανω πραγματα, οτιδηποτε, απο πλυσιμο πιατων μεχρι να ντυνομαι σκεφτομαι συνεχεια στο μυαλο μου. Οτιδηποτε. Απο φανταστικους διαλογους μεχρι τα συστατικα του ζαμπον. Και καποιες φορες οταν σκεφτομαι, σκεφτομαι σαν να γραφω, αλλα μετα δε τα θυμαμαι για να τα γραψω. Αλλα ακομα και αν παω εκεινη ακριβως τη στιγμη να τα γραψω, το πιο πιθανο ειναι να κομπλαρω λες και θα χω επανελθει στην πραγματικοτητα και δεν θα εχω συνδεση με το κεφαλι μου. Επιπλεον, νιωθω συνεχεια χαμενη και αυτο δεν ειναι καλο γιατι ειμαι και κοντη και δε με βλεπουν τ'αμαξια. Γιαυτο οι στιγμες του αραγματος το πρωι -αλλα και ολες τις υπολοιπες ωρες- ειναι τοσο σημαντικες. Γιατι ειναι η στιγμη που απλα συγχρονιζεις το φανταστικο με το πραγματικο, τον εαυτο σου με το περιβαλλον, τη σκεψη σου με τα αντικειμενα. Βαζεις τον εαυτο σου σε μια ροη και κυλας αναμεσα στις ωρες και στις σκεψεις και στα χρωματα γυρω σου, οπου και αν εισαι. Η μανα μου με λεει τεμπελα.
Αν μπορουμε να 'χουμε αυτο που λεμε προδιαθεση, αυτο δε σημανει πως ειμαστε ικανοι να βαλουμε τον εαυτο μας σε οποιαδηποτε κατασταση θελουμε? Αν μπορω να ξεκινησω για κατι θετικα ή αρνητικα, μπορω να το επεκτεινω και να ξεκινησω και παιχνιδιαρικα ή θυμωμενα ή σοβαρα ή οπως να 'ναι. Τι γινεται ομως αν βρισκεσαι μονιμως σε κατασταση προδιαθεσης? Αν δεν μπορεις να συγχρονισεις τον εαυτο σου με τη συμπεριφορα σου και νιωθεις πως πρεπει να αποφασιζεις και να οριζεις τη συμπεριφορα σου καθε στιγμη? Σαν να μην υπαρχει γραφη για τη σκεψη σου. Σαν να μην υπαρχει χορος για το τραγουδι σου. Σαν να μην υπαρχουν συγκυριες για το σκοπο σου. Ενα τετοιο πραγμα σκεψου. Νιωθεις να εγκλωβιζεσαι αναμεσα σε κινησεις χεριων, σε μειδιασμα των χειλιων, στο που θα κοιτας, στο πως θα μιλας. Αποφασισε. Τι ειναι πηγαιο, τι θελει να πει το ειναι μας, οταν αποφασιζουμε να μαστε πηγαιοι μηπως απλα εκτονωνουμε αυτα που με τις εμπειριες μας και τις αποψεις που ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΑΜΕ εχουμε ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ πως τα 'χουμε αποβαλλει? Μηπως ειναι απλα απωθημενα?
Να κατι τετοια σκεφτομαι ολη μερα και δεν μπορω να βγαλω ακρη. Και οταν σκεφτομαι κατι τετοια μετα μάρεσει απλα να τα εκφραζω με 2-3 λεξεις. Με μια κοφτη φραση. 2-3 προτασεις το πολυ. Ειχα γινει αρκετα λιγομιλητη και πολυ πιο κλειστη μια περιοδο η αληθεια ειναι αλλα τωρα που το σκεφτομαι θαρρω πως εφταιγε και αυτο. Οτι απο την απροθυμια μου να μιλησω για αυτα που σκεφτομουν, για διαφορους λογους, απλα τα συνεκοπτα και οριστε. Γιαυτο απολαμβανω το πρωινο αραγμα. Γιατι δεν βιαζεται και δεν κοβεται και απλα κυλαει.


μουτσος Μπεσος.

7 σχόλια:

ΣΑΥΡΑ είπε...

τιγκα!

ισως κιολα οι μονες ωρες που ειμαστε εμεις και οχι η εικονα που ο καθενας μας φοραει να ειναι τις πρωινες ωρες του αραγματος.
ουτε μεικ απ ουτε κουκουλες ουτε γραβατες.
τσιμπλες και τεντωματα.

3 ζήτω.

Sanity Loss Era είπε...

Πω μαλακα κουραστηκα να το ξαναδιαβασω.

(δε φοραω μεικαπ)

ο αποτέτοιος είπε...

κυρία σλε μου, με όλα αυτά η κεφάλα μου (που είναι και μεγάλη) κουρκούτιασε εντελώς και θέλω τρεις μπάφους για να στρώσω τώρα. και δεν έχω.

Sanity Loss Era είπε...

Περαστε να πιουμε παρεα.

manetarius είπε...

Μιλάμε για πολύ σουρεάλ φάση περνάς έτσι;

Ουάου!

(πάρε τον Αγγελάκα να σου γράψει μουσική!)

Sanity Loss Era είπε...

Δεν ειμαι σε Αγγελακα φαση, καθολου!

Ghostdog είπε...

"άλλα θέλω κι' άλλα κάνω πώς να σου το πώ;"

Ηλιθιωδώς αυθόρμητα αυτή ήταν η πρώτη φράση που μου ενέπνευσε το κείμενό σου...
Και δεν είναι καν δική μου...

Το κείμενό σου από την άλλη, κατανοητά δύστροπο και ανησυχητικά πρωτότυπο και αυθεντικό...

Καιρό τώρα, αδυνατώ να συντονίσω το "φανταστικό με το πραγματικό".
Καιρό τώρα, προσπαθώ να είμαι αυθορμήτως αυθεντικός.
Καιρό τώρα προσπαθώ να προστάξω τα χέρια μου όταν γράφουν να έχουν καλή προαίρεση αποτυπώνοντας την στην σελίδα μέσω "σκληροτράχηλης" κρίσης και θέσης.

Κάπως έτσι, προσπαθώ απλά να γράφω αυτά που σκέφτομαι και αυτά που νοιώθω.Άλλοι λένε πως γράφω όπως μιλάω και άλλοι πως μιλάω όπως γράφω...

Εσύ νομίζω πως συνδιάζεις και τις δύο παραπάνω υποθέσεις...

Κ' γω κοντός είμαι, μα δεν ανησυχώ που δεν με βλέπουν τα αμάξια...
Από μικρός μου άρεσε να πηγαίνω στα "συγκρουόμενα"....
Τι και αν τώρα, απλά "είμαι μεγάλος με τιράντες και γυαλιά" και μου την δίνει το αύριο;

Λίγο πριν το δικό μου "πρωινό άραγμα", "Εξακολουθώ να πηγαίνω το πρωί στον καθρέπτη για να πλυθώ και βλέπω το εαυτό μου 7 χρονώ"...

ΤΑ ΣΕΒΗ ΜΟΥ ΔΕΣΠΟΣΥΝΗ.