Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

Στοματικη υγειινη




Σλε: Σημερα δεν αργησα!
Οδοντιατρος: Μια μερα.
Σλε: Τι μια μερα?
Οδοντιατρος: Χθες ειχαμε ραντεβου.









Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009

0.7

Οταν η αμμος ειναι ηρεμη, πασχιζει να την κανει κινουμενη ελπιζοντας πως οταν βγει θα εχει φτασει εκει που θελει. Ξεχναει ομως πως η πτωση ειναι καθετη και ετσι οταν ξυπναει βρισκεται στο ιδιο ακριβως σημειο.

Μονο πιο κουρασμενη.

Απο τον εαυτο της.

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009

0.6







Νομιζω πως προσπαθω να ζω με τον ιδιο τροπο που προσπαθω να κοιμαμαι.



Και συμβαινουν τοσα ομορφα πραγματα γυρω μου.





Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

Αυτο το τραγουδι





Αχ, αυτο το τραγουδι










Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009

Περικοκλαδες, κομματια και χωρισμοι

Χανομαι μεσα σε περικοκλαδες που μπλεκονται μεταξυ τους και μεγαλωνουν και μετα βγαινουν απ'το κεφαλι μου και γραπωνονται σε αλλα κεφαλια και μπλεκονται και 'κει μεχρι να σχηματισουν μια ζουγκλα απο περικοκλαδες, ενα λαβυρινθο αδιεξοδων, μια παγωμενη μπαλα παγωτο για ενα ευαισθητο δοντι. Και σερνονται αλλοτε σαν φιδια και αλλοτε σα λυσσασμενοι λεπροι ή σαν μεθυσμενος ή ορμανε σαν ενα τεραστιο κυμα απο ανιθο. Μπορουν και γλιστρανε για να χωνονται παντου χωρις να τις καταλαβαινω αλλα συνηθως σερνονται, ριζωνοντας το σωμα τους βαθια σπαζοντας καταξερο χωμα, σπερνοντας παντου σπορους, ξεσκιζοντας τις μαργαριτες. Και ή που θα περπατησω πανω τους οπου αυτες θελουν να με βγαλουν ή θα με περικυκλωσουν προκαλωντας μου ασφυξια σα πυθωνας, αποξενωνοντας με. Απλωνονται και μεγαλωνουν οπως μεγαλωνει η ουρα της σαυρας αφου την κοψεις. Οπως μεγαλωνει ενας ιμπεριαλιστης καρκινος, εισβαλλοντας και αφηνοντας παντου τα κομματια του. Και 'γω τι αφηνω? Τα κομματια μου δεν αφηνω και 'γω? Τι αφηνει ο ενας στον αλλο? Τα κομματια του αφηνει. Αφηνει και ο αλλος τα δικα του και μετα χωρις να το καταλαβεις εχεις φτιαξει ενα παζλ. Και μετα οι περικοκλαδες ανακαλυπτουν το παζλ και το διαλυουν και το χαλανε και το περιπλεκουν και εσυ αποφασιζεις να μαζεψεις τα κομματια σου και και να την κανεις αλλα βαριεσαι να ξεμπλεξεις τα κομματια και ετσι μαζευει ο καθενας ο,τι βρει μπροστα του. Και ετσι εμεις τα διποδα γεμιζουμε σιγα σιγα μικρα ή και μεγαλυτερα κομματια για να φτιαξουμε οχι ενα μεγαλο κομματι αλλα ενα ακομα παζλ ατσαλα βαλμενων κομματιων που ειτε θα το βαλουμε σε μια σωστη σειρα καποτε, ειτε θα το κανουμε παλι κομματια και θα τα χουμε να σερνονται οπως οι νιοπαντροι τα τενεκεδακια τους. Οι περικοκλαδες λοιπον. Και ειναι τοσο πουτανες οι ρουφιανες που κατασπαραζουν και η μια την αλλη. Παλευουν σ'ενα ρινγκ απο κισσο για το ποια θα επικρατησει. Ορθωνονται σαν λιονταρια και βρυχωνται για να τρομαξουν η μια την αλλη. Πως μπορω να ζηταω παγκοσμια ειρηνη οταν ζω μες στον εμφυλιο? Και αν κατα τυχη βγουν ισοπαλες, τοτε μου τραβανε το μπατζακι και και μου λενε "Μαλακα, ξηγησου". Και 'γω ο μαλακας που απο κηπουρικη δε σκαμπαζω σε βαθμο περικοκλαδας και που και την αδικια δεν την μπορω, τις βουταω και τις χωνω και τις δυο μες στο κεφαλι μου βαθια να γουσταρουν και οι δυο, μην μεινει καμια απ'εξω. Και τις αφηνω να περιφερονται ελευθερα, διχως περιορισμους, να ενα ρισκο αξιοπροσεχτο, ας σημειωθει παρακαλω. Αλλα ετσι οπως τρωνε θεριευουν και εκρηγνυνται και καταληγω να χανομαι μεσα σε περικοκλαδες που μπλεκονται μεταξυ τους και μεγαλωνουν και μετα βγαινουν απ'το κεφαλι μου και γραπωνονται σε αλλα κεφαλια και μπλεκονται και 'κει μεχρι να σχηματισουν μια ζουγκλα απο περικοκλαδες, ενα λαβυριθο αδιεξοδων, μια παγωμενη μπαλα παγωτο για ενα ευαισθητο δοντι.




Περικοκλάδα θηλυκό,

* (Βιολογία) Πολυετές φυτό, ανήκει στην οικογένεια Convolvulaceae, με αναρριχώμενους βλαστούς μήκους έως 2 μ. Τα φύλλα έχουν τριγωνικό σχήμα και στη βάση καταλήγουν σε μυτερούς λοβούς. Τα μεγάλα και εντυπωσιακά άνθη εμφανίζονται μεμονωμένα, στις μασχάλες των φύλλων. Έχουν λευκή, συμπέταλη χοανοειδή στεφάνη, μήκους έως 5 εκ.




Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

Εγωισμοι




Ειμαι η ακρη του φρεσκοξυσμενου μολυβιου που τη σπας πριν σχεδιασεις. Ειμαι εμπριμε μαξιλαρι και ηλιακος θερμοσιφωνας στην ταρατσα. Ειμαι η πιο φαλτσα νοτα και το πιο πεζο πεζο. Αν ημουν ποιημα θα ειχα ομοιοκαταληξια για να χορευω εξαλλα αναμεσα στην αλφαβητα. Και αν ημουν η αλφαβητα θα γινομουν κυκλος για να ταυτισω την αρχη και το τελος. Ειμια το ανταλλακτικο κουμπι σε μια καινουρια ζακετα, η αναρτηση που σηκωνει το αυτοκινητο, ενα τραπεζι με παιδικα γευματα και ενα βερυκοκο. Και οταν βρεχει κερασια ειμαι φυσιολατρης που χορευει αναμεσα σε πεγιοτ και βουκαμβιλιες. Ισως και αμυγδαλιες. Αλλα σιγουρα ψηλα πρασινα δεντρα. Και ειμαι παγκος κρεοπωλειου και ενα καφασι μπυρες. Ειμαι το "ενδεχεται να περιεχει ιχνη ξηρων καρπων" και ο ανθρωπος πισω απο την κουνουπιερα. Ειμαι η οικεια σιωπη και η αμηχανια του πρωτου ραντεβου. Ειμαι το τελευταιο ραντεβου. Ειμαι το μπαλωμα στην κωλοτσεπη και η περουκα ενος μεσαιωνιου γαλλου. Ειμαι μια γοπα που βγηκα απ'τη θαλασσα για να γινω πιθηκος και μετα ανθρωπος αλλα ξαναγινα γοπα. Ειμαι ενα ακυρο σχολιο. Μια αυθορμητη κινηση, ενα κομματι κορμου. Ειμαι ενα αγνωστο κειμενο και μια παδικη εκθεση. Ειμαι μια φρουτοσαλατα και μια δοση ποντικοφαρμακου. Ειμαι το γυρισμα του καιρου και του φρονιμου το παιδι. Ειμαι το κρεμασταρι που προσπαθει να πιασει η αλεπου και το διχτυ μιας αποχης. Ειμαι ενας αχινος. Η κοτα που περναει το δρομο. Ειμαι η βαλβιδα του γεματου σπρει και ειμαι μπαταρια. Επαναφορτιζομενη. Δεν παραιτουμαι, απλα αραζω. Επαναφορτιζομενη. Ειμαι ενα θαυμαστικο που δεν εχει προταση να θαυμασει. Ενα ερωτηματικο που βαρεθηκε να αναρωτιεται. Ειμαι αδιαλλακτα διαλυτικα. Ενας νεφτης και ανεξιτηλος τελειωμενος μαρκαδορος.

-Στελλα κραταω μαχαιρι.
-Στ'αρχιδια μου.

Υποκλιση


Με σεβασμο και ασφοδελους.


η σλε



Σάββατο, 2 Μαΐου 2009

0.5



Λοιπον απο φαγητα τα παντα. Τα γουσταρω ολα. Δεν εχω θεμα. Α, λαγο δεν εχω φαει ποτε. Ουτε κουνελι. Εχω φαει ταρανδο. Σκληρο κρεας. Και προχτες εφαγα πρωτη φορα πατσα. Μου μυρισε σα μασχαλη ιδρωμενου χοντρου. Ε, ναι. Αλλα το 'φαγα τελος παντων. Και πατατες. Τρελαινομαι για πατατες. Οι πατατες ειναι η σταθερα, ολα τ'αλλα ειναι μεταβλητες. Τηγανητες, βραστες, στο φουρνο, στα καρβουνα, στο διαολο. Ολων των ειδων. Μπορω να τρωω καθε μερα χωρις να τις βαριεμαι σε αντιθεση με το φρικασε που ενω το γουσταρα τρελα απο το να το τρωω συνεχεια πλεον δε με εξιταρει. Εξακολουθει να μ'αρεσει παρ'αυτα. Μεταξυ Μερεντας και Νουτελας δηλωνω Μερεντα. Σταθερη αξια. Η Νουτελα δε μου παει και να πα να γαμηθει. Μερεντα σε τοστ. Ναι αυτο ειναι πολυ ωραιο. Το ιδιο και με λακτα και ιον. Δαγκωτο Ιον. Η Σ. τρελαινεται για ορεο, αλλα εγω νομιζω πως εχουν πολλα χημικα. Και το κατσικακι μ'αρεσει πολυ. Και αυτο σε ολες του τις μορφες. Με πατατες, ρυζι, μενταγιον απο κουλουρια θεσαλονικης, αρχιδια ωριμου μεταξοσκωληκα. Οtιδηποτε. Γαμαει. Εκτος αμα το βαλεις στο μιξερ. Εκει δε θα μ'αρεσει. Απο κινεζικα μ'αρεσουν κατι φτερουγες με μελι που ειναι. Γαμανε. Και κατι αλλα πικαντικα με φιλαδελφεια. Αυτη η λεξη μου θυμιζει μια σκηνη απο μια βιντεοκασετα του σπαιντερμαν που εβλεπα πιτσιρικακι. Ναι. Και τα νουντλς φυσικα. Με μπειμπι κορν, μπειμπ σριμπς, μπειμπι οιλ. Γενικα γαμανε. Ειδικα τα πικαντικα και τα καυτερα. Και τα ινδικα μ'αρεσουν(εχουν καρυ) και τα ταυλανδεζικα. Γενικα οχι δε λεω. Ολα μ'αρεσουν. Σκυλους δεν τρωω. Γατα παιζει να 'χω φαει στα Εξαρχεια. Ποτε δεν ξες. Ειμαι 49 κιλα. Νταξ παιζει να 'χω βαλει κανα 2 τωρα, με μαγειρα τα 'χω μπλεξει επομενο ειναι. Και απο ποτα. Κρασι, τσιπουρο, ουζο(μιας και δεν παιρνω ελεςντι), μπυρες, αμε. Τανκιρει με τονικ και στυμενο λεμονι, αγαπημενο, ενιοτε κουμπα λιμπρε με λευκη αβανα, σφηνακια τεκιλες, το τζακ αμαρετο το 'χω κοψει(βλ.πατσας) και γενικα πειραματισμοι. Βλεπεις μπαρ, εντοπιζεις ποτα, πειραματιζεσαι. Απο ναρκωτικα ειπαμε πιουριστ. Χολι χερμπ και τα ρεστα. Πριν που ημουνα στο μπανιο, ειδα στα πλακακια ενα 3. Και λιγο πιο κατω ενα ακομα αλλα αντιστροφα. ε. Εψιλον δηλαδη. Αυτο ειχε και καπελακι. Και μετα ειδα ενα μυρμηγκι. Το καημενο. Ειχε χαθει. Τα 'χε παιξει το βαριομοιρο. Δεν ηξερε που πηγαινε. Ποσα μυρμηγκια να χανονται απ'το σπιτι τους καθε χρονο? Και για φετα τρελαινομαι. Αλλα οχι σαγανακι. Και τ'αλλα μ'αρεσουν, αλλα μερικα μου γαργαλανε τον ουρανισκο. Οπως και το σπανακορυζο. Ουτε σαλιγκαρια εχω φαει. Μα εχεις δει πως τα πουλανε? Ολα στοιβαγμενα, να τρεχει το 'να απο 'δω, να σερνεται τ'αλλο απο 'κει, να ποδοπατιουνται. Απαπαπα ανατριχιασα. Τωρα θα μου πεις τα κατσικια και τα κρεατα που τα κρεμανε σα νυχτεριδες δε σ'ενοχλανε? Οχι δε μ'ενοχλουνε, τι να κανουμε, σορυ κιολας φιλαρακι. Τεσπα, μ'αρεσουν και οι Βεσπα. Και οι Εντουρο. Αυτες οι 2. Απο αμαξια δεν εχω θεμα. Αρκει να παιζει μουσικη και να ανοιγουν τα παραθυρα. Στο αμαξι αν καθομαι πισω,καθομαι παντα πισω απο το συνοδηγο. Κολλημα, δεν ξερω. Και ενω ολοι λενε οτι ειμαι παιδι της νυχτας, εμενα μ'αρεσει η μερα. Και ειδικα το μεσημερι. 4 το χειμωνα. 6 την ανοιξη. Τωρα δηλαδη. Ειναι η πιο γαληνια ωρα. Η ωρα που ολα ηρεμουν. Ραστωνη. Αναπαυλα. Ωραιο το μεσημερι. Μικρη σιχαινομουν το απογευμα. Εκεινη την ωρα που δεν ειναι ουτε σκοταδι, ουτε φως. Που ενω δεν εχει πολυ φως, δε θες να αναψεις και τη λαμπα. Απαπα, σαν το βασανιστηριο που 'σαι αναμεσα σε 2 τοιχους που πλησιαζουν ο ενας τον αλλο. Τηλεοραση δε βλεπω. Τελικα ή την εχεις στην καθημερινοτητα σου ή δεν την εχεις. Ειναι ενας τελειως αλλος κοσμος. Στη Φλωρινα εβλεπα πολυ τηλεοραση. Απαπα. Τωρα τιποτα. Αλλα εχω ιντερνέτ και το ιντερνΕτ εχει τα παντα(..η υπερβολη..)

Ουτε το σινεμα μ'αρεσει.




Μ'αρεσει ομως να τρωω ντοματα με αλατι.




Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

1,2,3 και 4



1.
Εαν τα συνορα ειναι χαρακιες στο σωμα του πλανητη, η συνηθεια ειναι χαρακια στο σωμα του εγκεφαλου. Η συνηθεια της σκεψης. Το κολλημα. Το κεφαλι σου. Το πως σκεφτεται. Η χαρακια μεσα στο κεφαλι σου που ειναι παντα εκει και δε φευγει. Ειναι χαραγμενη. Ο,τι καινουριο και να χτισεις αυτη θα ειναι παντα εκει, εχοντας χαραξει για παντα το μυαλο σου. Πως μπορεις να βγαλεις την χαρακια? Μηπως κοβωντας το μερος πανω στο οποιο ειναι? Πως το κοβεις? Πως το εντοπιζεις εξαρχης? Και εν τελει πως το κοβεις? Θες να το κοψεις? Υπαρχουν και αντενδειξεις προφανως. Οι χωρισμοι ειναι βασανο ή βαλσαμο? Πως το κοβεις? Η συνηθεια μπορει να περιγραφει με τη σχεση απαγωγεα-ομηρου. Ο συναισθηματικος δεσμος που αναπτυσσεται μεταξυ θυτη και θυματος. Ξες μωρε. Καπως ετσι. Αγαπας τη συνηθεια σου. Αλλα η συνηθεια σου εισαι εσυ. Δεν μπορεις να την κοψεις. Χαχα. Φατο.


2.
Θα περπατησω αναμεσα σε χρωματα. Χρωματα και αντικειμενα. Φυση. Καλη ειναι η φυση. Εχει χρωματα. Και η θαλασσα εχει χρωματα αλλα μονο με τον ηλιο. Και τα βραχια εχουν χρωματα σε σχεση με τον ηλιο, τη θαλασσα και τη φυση. Ο ηλιος μονος του αρχιδια χρωμα φτιαχνει. Τι μας λεει αυτο? Δεν ξερω. Κατι για αλληλεπιδραση μαλλον.


3.
Πως καταλαβαινεις αν κατι ειναι επικτητο ή φυσικο πανω σου? Αν καποιες συμπεριφορες τις εχεις μεσα σου ουτως η αλλως στο Ντιενει σου ή αν τις εχεις φτιαξει εσυ. Αν ειναι φυσικες μπορουν να αλλαξουν? Η μονο να προσαρμοσθουν? Και αν ειναι επικτητες ποσο ευκολα μπορουν να φυγουν? Αυτα, χαιρετισματα στον Γκιουλιβερ.


4.
Μια καφε πλημμυρα που μεσα της κουβαλαει τα κομματια αιωνων και τις ενοχες και τις τυψεις και κατακλυζει τα παντα στο περασμα της και εχει και κοκκινο και ρεει αφθονη και χορευει ενιοτε και τρεχει τρεχει γλιστραει και τρεχει. Αντιο.