Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

0.9

Τα απλυτα ονειρα μας επιστρεφουν σχολαστικα στους λοφους των καταπτυστων αστερισμων μας, αλαλαζουν σαν εκκωφαντικα αδιεξοδα και σπερνουν τη γυρη τους σε ενα απροσπελαστο πηγαδι με τοπλες αμυγδαλα.

Το θεμα ειναι: Προλαβαινεις να γαντζωθεις στη φτερνα του ανατελλοντος ηλιου?

(Αυτο το μηνυμα θα αυτοκαταστραφει απ'την ντροπη του σε 5 λεπτα.)

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009

Prugna con cafe




Συμπαγη διαστηματα που ανα διαστηματα παλευουν με αποστηματα απο παλια αποστρατηματα σε μια βεραντα με υακινθους.
Υακινθους! Ω το αρωμα σας σαλευει τους αισθητηρες του αστραγαλου μου και ισως μια μερα να τυλιχτουμε σαν κισσος μαζι γυρω απο το ομιχλωδες και παρανοικα επικινδυνο χιουμορ του συμπαντος!

Ω. Επιφωνω! Και παω να πασσαρω το πνευμα, τυλιγμενο σε πλατια αγουροκιτρινα φυλλα κουβανεζικης μπανανας, καταδικασμενες να σαπιζουν στα εγκατα της διανοησης!

Το πνευμα δεν περασε. Ο καθενας ειχε το δικο του! Ω, η επιτομη της αυταρκειας και της αυτονομιας! Η ατλαντιδα μας, τολμω να πω μετα πολλων αμφιμβολιων!

Και υπαρχουν κατι στιγμες, ω στ' αληθεια, που διασκεδαζω τοσο μα τοσο πολυ! Μα ναι! Με μια ηλιαχτιδα ας πουμε που τρυπωνει στα δωματια τα μεσημερια σαν την ανατροφη που στη σπερνουν τσιπ τσιπ τσιπ σε κομματακια υπουλα σαν το ουζο! Ααααχ τοοο οουυύζοοο....

Και θα συνεχισω θαυμαζοντας ως το ζενιθ του θαυμασμου, ως το τελος της φασολιας του τζακ, ως την ανατριχιαστικη στιγμη που μια μελωδια φτανει στην ψυχη σου, ενα συγκροτημα που φτανει στην πηγη, πινει νερο, πλατσουριζει τα ποδια του, λουζεται, σε πιτσιλαει και στο τελος παιρνει για να μοιραζει στους περαστικους. Οι κονγκος. Μου γαργαλανε την κεντρικη αρτηρια του ειναι μου. Φυσανε υπαρχω στο κορπους της βαβυλωνας του μυαλου μου που καμια φορα επιστρεφει τοσο αποτομα στην πραγματικοτητα που τρανταζεται και ταλαντευεται και ησυχαζει. Μαλλον (ανω τελεια) ρεμπελιαζει. Τρανο παραδειγμα, νατο [ Ειμαι το λινκ πατα με! ]! Μα δες αυτο! [ εμενα! ] Ακου στα 4:δεκακατι! Και μετα που αλλαζει τη μελωδια και τα γαμαει ολα! Γινεσαι ή δε γινεσαι ευτυχισμενος ανθρωπος μετα απο αυτο? Ημανε παρουσα, το διαβεβαιωνω! Μα το οσοπο, το ουρητηριο των αλπεων, αυτο ειναι το ουρανιο τοξο που φωτισε τα ηλιοκαμμενα προσωπα μας μετα απο τις ατυχιες μας! Το καρπουζι που δροσιστηκε στο ποταμι για να το φαμε μετα απο το τουρλου που μας σερβιρε η συμπαντικη ενεργεια στο πηγαινε και στο ελα του ταξιδιου μας! Αααααχ τη δροσια του να 'χεις!

Απλα δες. Οσο αναζητω τη μοναξια, αλλο τοσο δεν την ανεχομαι. Καμια ανοχη που λενε στα μιντια, καθως ακουσα προσφατα. Καμια ανοχη. Ανοχη καμια. Καμια. Ανοχη. Μ'αρεσει να μοιραζομαι, μα τις παραφουσκωμενες με φετα και γιαουρτι κοκκινες πιπεριες φλωρινης! Γιατι αν δε μοιραζεσαι τι σκατα ηρθες να κανεις σ'αυτο τον σουρεαλιστικα γαμημενο και απο πολλες πλευρες κωμικο πλανητη? Καλυτερα να κλειδωνοσουν σε μια σπηλια με κοχυλια και φτερωτες βενταλιες και αυτοφωτα βιβλια. Απλο ειναι, θαρρω.

Και εχουν βουλωσει τα αυτια μου και ειναι ολα, σαν την κραυγη που χτυπιεται σαν φλιπερακι στο κεφαλι σου. Ξερεις, μια αδιορατη ενοχη, κατι απροσδιοριστες τυψεις, μια εμφανη αλλα ωστοσο με τακτ μεγαλωμενη ανησυχια. Το τακτ του πολιτικου. Πολιτικο τακτ. Σας μερσω. Ειστε επιβητορας με το γαντι. Τα ρεστα μου, τα βλεπω. Μιλαω με ελκηθρα. Η φωνη μου τραβιεται απο ενα ταρανδο και τσουλαει στον παγο. Στον παγο. Παγο. Ωραιο βιβλιο, τω οντι. Το δοντι. Αχ.

Τι δυνατα που ειναι η μουσικη! Τι προκλητικα και θρασυτατα που εισβαλει μεσα μου και με ανσηκωνει στις μυτες των ποδιων μου και με βγαζει απ'το μαγικο καπελο του μαγικου μαγου! Σερβιρεται με αφθονο ηλιο. Στιρντ νοτ σεικντ. Μα ακου μουσικη!
[ Πατα με! ] Απιστευτο.Και τουτονα τον ειδα! Αχ τι στρογγυλες και μυτερες στιγμες! Ενα τεραστιο παρκο που κανει χουλα χουπ για 10 μερες.

Που κυλανε (κυλαω>κυλω) σαν φαντασμα απο διπλα σου, αερικο, μυρωδικο. Μυρωδια φρεσκοψημμενου τι? Δε μαντευεις? Ολουθε. Πουθε. Απ΄τη Βαβυλωνα. Νοτ. Chant down Babylon!
Και γυρανε οι τροχοι της σκεψης, παρασυρομενοι απο τους τροχους 4χ4 για ανεση και στυλ. Πολυ στυλ, σου λεω! Και επειτα φανταζεσαι να ακολουθουσες αυτην την πορεια? Η ασφαλτος ειναι καυτη, καλυτερα το χωμα. Φα καλντο. Ε?

Αιθερες και κυμινο, μια δοση καρυ και χιλιαδες κρουσματα αγαπης στα τραμπολινα της αλασκας. Μπουμ! Αν μπορεις να γελας γινεσαι τα παντα! Αν μπορεις να γελας, να γελας δυνατα, αφορητα, ανυπακουα, αυθορμητα, πρασινα, υστερικα, χορευτικα, γαληνια, πειθηνια, ενθυμια, χαχα τι λες μωρε μαλακα. Γελα και γελα και γελα, γελα με τη ψυχη σου, με την ακοη σου, με την οραση σου! Γελα μυριζωντας και γελα γευοντας! Μποντζορνο ρρρροτοτοΤΟΜ!

Η αισθηση της συνενοχης. Της κυνηγημενης ασφαλειας. Της εν σπερματι λυπης. Μα δεν ειναι απιστευτο, θελω να πω εμενα με ξαφνιασε, να βλεπεις τα ματια του μπροστινου οδηγου μεσα απο το μπροστινο καθρεφτακι. Θα λεγα πως ειναι σχεδον προδιαγεγραμενο. Σαματις και δεν ειμαστε κοκκοι μαυρου καφε πασπαλισμενοι σε σορμπε παγωτο σοκολατας? Ε?

Νιωθω πως το κεφαλι μου θαλασσοδερνεται, αλλα μετα ξεσπαει η ποιηση, να βλεπεις και φτανει στη Σομαλια, αγναντι οι πειρατες, το κανονι σας κυριε, παρακαλω. Και σαν να σου κανουν μασαζ, απομακρυνει το τοπι του πειρατη,εκσφεντονιζοντας ειρηνοποιους μπαφους και αφθονη μουσικη να ρεει. Να ρεει τοσο που καμια φορα να παραγεμιζεις και να πνιγεσαι και να χαχανιζεις ενω φτυνεις το νερο που σ'επνιξε. Χαχ!

Και να νιωθεις πως επιτελους μετα απο τοσο καιρο εχεις ξανα τη διαθεση να γραψεις. Σαν να εχεις την ορεξη να γελασεις με την ψυχη σου! Να ξεδιπλωθεις, να κυλιστεις, να τυλιχτεις, να χοροπηδηξεις, να δειξεις τον κωλο σου, να χορεψεις μεχρι να απογειωθεις και να προσγειωθεις, ωσπου να πεις "μ'αρεσουν οι τηγανητες πατατες με μαρμελαδα παπαγια!". Α ναι σου λεω! Δεν εχω λογο να σου πω ψεμματα. Τις ιδιες αμαρτιες πληρωνουμε, αλλωστε!
Ζεστο ή κρυο? Φα φρεντο ή φα καλντο? Δεν μπορω να σταματησω. Νιωθω σαν να εχω καταπιει ολες τις καβες του κοσμου και των περιξ και τωρα να ξερναω αδιακοπα, ανελεητα, ευτυχως παρανοησαμε. Ευτυχησαμε και επινοησαμε.

Πωπω ψοφια ειμαι, σου λεω.

Τσαο!