Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2009

Μπρεινστορμινγκ

Σκεφτομαι πολλα πραγματα. Ταυτοχρονα, μεμονωμενα, μπερδεμενα, ξεκαθαρα. Τρωω φρικες μετα τις ξερναω και τις κανω αναλαμπες. Τους βαζω ενα κερασακι και τις κανω φιλοσοφιες. Τους βαζω 2 κερασακια και τις κανω λογοτεχνια. Τους βαζω 3 κερασακια, βαρυστομαχιαζω και δεν κανω τιποτα. Οι δυνατοτητες μου ειναι αντιστροφως αναλογες της προθυμιας μου και η προθυμια μου πηδιεται με τον καθε τυχοντα, σαν να φοβαται μην και δεν ξαναπηδηχτει ποτε. Οπως οι ελληνες στους μπουφεδες του εξωτερικου. Γεμιζουν και γεμιζουν και γεμιζουν το πιατο λες και δε θα ξαναφανε ποτε. Κατοχικο συνδρομο. Σαν να φοβασαι πως θα στερεψει η ζωη και συ δε προλαβεις να φας ουτε μια τριχα απ'τα αρχιδια της. Αυτη θαρρω πως ειναι η εκφυλισμενη εκδοχη του να ρουφας τη ζωη. Ομως πως ρουφας τη ζωη? Μπορεις να τη ρουφηξεις με καλαμακι, μπορεις να τη ρουφηξεις με κουταλι κανοντας φφφφοφυφυφυουφ. Μπορεις και να βουτηξεις ολοκληρο το κεφαλι σου μεσα, να γινεις μουνι και να κανεις σκατα και τη λεκανη.
Μπορεις να εισαι οργανωμενος, επιπολαιος, ερωτευσιμος, κυνικος, αξιαγαμητος, εξωστρεφης και κοινωνικος λειτουργος. Μπορεις να μην εισαι τιποτα και μπορει να χρειαζεσαι εστω και εναν ακομα για να γινεις τα παντα. Μπορει μετα να κουραστεις απο τα παντα και να θες τιποτα και οταν ερθει το τιποτα να το βγαλεις στο κλαρι και να μεινεις με το πουλι στο χερι σαν προδωμενος νταβατζης. Μπορει να θες οτιδηποτε και να μην ξερεις το κατι. Μπορει να ξερεις τα παντα και να μην μπορεις να βρεις το ενα. Μπορει να βρεις το ενα και να θες το τιποτα. Μπορει να σε βρει το τιποτα και μετα να μην εχεις θελω και ξερω. Εγω εχω θελω που θελω να προσδιορισω και ξερω που θελω να εφαρμοσω.
Υπαρχουν στιγμες που θελω απεγνωσμενα να μιλησω και δεν μπορω να ξεκλειδωσω το σκαλπ μου. Υπαρχουν στιγμες που εχω απειρα να πω και δε θελω να μιλησω. Υπαρχουν ανθρωποι που μιλανε χωρις να θες να τους ακουσεις και δεν εχουν οφ. Υπαρχουν ανθρωποι που εχουν οφ και δε θες να τους το πατησεις. Εχω ενα ον που θελω να πατησω και ενα οφ που θελω να εξολοθρευσω. Υπαρχει μια αναμονη που θελω να σφαξω και ενα μετα που με κανει να νιωθω αγριμι. Υπαρχουν πειρασμοι που με διαολιζουν, τροποι γραφης που με αναβουν, ταινιες που με θυμωνουν. Υπαρχουν μουσικες που κατοικουν στις αρτηριες μου και μουσικες που παιζουν μπασκετ με τον εγκεφαλο μου. Υπαρχουν ανθρωποι με τους οποιους γουσταρω να μιλαω για ωρες και ανθρωποι με τους οποιους γουσταρω να μιλαω για μερες. Υπαρχουν ανθρωποι με τους οποιους δε γουσταρω να μιλαω καθολου. Υπαρχουν ανθρωποι με τους οποιους θελω να 'μαι και δεν μπορω. Υπαρχουν μπορω τα οποια αρνουμαι να κανω. Και υπαρχουν δεν μπορω που αγαπαω να υποστηριζω. Υπαρχει μια φουσκαλα στο ποδι μου και χιλιοι δυο διαφορετικοι τροποι να μιλησω γιαυτην.
Η διαφορετικοτητα δεν ειναι μονο επιλογες αλλα και αδιεξοδα. Τα αδιεξοδα δεν ειναι αδιεξοδα αν ξερεις να σκαβεις. Αν δε, ξερεις να σκαβεις με κουταλι ακομα καλυτερα. Αν ξερεις να σκαβεις με κουταλι, αλλα βαριεσαι να το κανεις γινεσαι σλε.
Δε μ'αρεσει να παταω το μπακσπεις. Σημαινει οτι (πολυ)σκεφτομαι αυτο που γραφω. Σημαινει οτι αυτο που μου βγαινει αυθορμητα εκεινη τη στιγμη δε μ'αρεσει και οτι πρεπει να το σκεφτω αλλιως και ξενερωνω. Δεν ξερω αν εχω δικιο ή αδικο. Δεν εχω αποφασισει. Συνηθως οταν κανω πραγματα, οτιδηποτε, απο πλυσιμο πιατων μεχρι να ντυνομαι σκεφτομαι συνεχεια στο μυαλο μου. Οτιδηποτε. Απο φανταστικους διαλογους μεχρι τα συστατικα του ζαμπον. Και καποιες φορες οταν σκεφτομαι, σκεφτομαι σαν να γραφω, αλλα μετα δε τα θυμαμαι για να τα γραψω. Αλλα ακομα και αν παω εκεινη ακριβως τη στιγμη να τα γραψω, το πιο πιθανο ειναι να κομπλαρω λες και θα χω επανελθει στην πραγματικοτητα και δεν θα εχω συνδεση με το κεφαλι μου. Επιπλεον, νιωθω συνεχεια χαμενη και αυτο δεν ειναι καλο γιατι ειμαι και κοντη και δε με βλεπουν τ'αμαξια. Γιαυτο οι στιγμες του αραγματος το πρωι -αλλα και ολες τις υπολοιπες ωρες- ειναι τοσο σημαντικες. Γιατι ειναι η στιγμη που απλα συγχρονιζεις το φανταστικο με το πραγματικο, τον εαυτο σου με το περιβαλλον, τη σκεψη σου με τα αντικειμενα. Βαζεις τον εαυτο σου σε μια ροη και κυλας αναμεσα στις ωρες και στις σκεψεις και στα χρωματα γυρω σου, οπου και αν εισαι. Η μανα μου με λεει τεμπελα.
Αν μπορουμε να 'χουμε αυτο που λεμε προδιαθεση, αυτο δε σημανει πως ειμαστε ικανοι να βαλουμε τον εαυτο μας σε οποιαδηποτε κατασταση θελουμε? Αν μπορω να ξεκινησω για κατι θετικα ή αρνητικα, μπορω να το επεκτεινω και να ξεκινησω και παιχνιδιαρικα ή θυμωμενα ή σοβαρα ή οπως να 'ναι. Τι γινεται ομως αν βρισκεσαι μονιμως σε κατασταση προδιαθεσης? Αν δεν μπορεις να συγχρονισεις τον εαυτο σου με τη συμπεριφορα σου και νιωθεις πως πρεπει να αποφασιζεις και να οριζεις τη συμπεριφορα σου καθε στιγμη? Σαν να μην υπαρχει γραφη για τη σκεψη σου. Σαν να μην υπαρχει χορος για το τραγουδι σου. Σαν να μην υπαρχουν συγκυριες για το σκοπο σου. Ενα τετοιο πραγμα σκεψου. Νιωθεις να εγκλωβιζεσαι αναμεσα σε κινησεις χεριων, σε μειδιασμα των χειλιων, στο που θα κοιτας, στο πως θα μιλας. Αποφασισε. Τι ειναι πηγαιο, τι θελει να πει το ειναι μας, οταν αποφασιζουμε να μαστε πηγαιοι μηπως απλα εκτονωνουμε αυτα που με τις εμπειριες μας και τις αποψεις που ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΑΜΕ εχουμε ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ πως τα 'χουμε αποβαλλει? Μηπως ειναι απλα απωθημενα?
Να κατι τετοια σκεφτομαι ολη μερα και δεν μπορω να βγαλω ακρη. Και οταν σκεφτομαι κατι τετοια μετα μάρεσει απλα να τα εκφραζω με 2-3 λεξεις. Με μια κοφτη φραση. 2-3 προτασεις το πολυ. Ειχα γινει αρκετα λιγομιλητη και πολυ πιο κλειστη μια περιοδο η αληθεια ειναι αλλα τωρα που το σκεφτομαι θαρρω πως εφταιγε και αυτο. Οτι απο την απροθυμια μου να μιλησω για αυτα που σκεφτομουν, για διαφορους λογους, απλα τα συνεκοπτα και οριστε. Γιαυτο απολαμβανω το πρωινο αραγμα. Γιατι δεν βιαζεται και δεν κοβεται και απλα κυλαει.


μουτσος Μπεσος.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

0.9

Επεσα στην πορτα της τουαλετας γιατι ηταν κλειστη και δεν την ειδα. Εχει κλεισει η Γ. τα παντζουρια και δεν την ειδα. Οχι πως αν ειχε φως θα την εβλεπα, αλλα εκατσε και δεν ειχε. Μετα εψαχνα τον καφε που φεραμε απο το σπιτι της Γ. και δεν τον εβρισκα. Τον ειχε βαλει στη θεση του γιαυτο. Και χθες επαθα το ιδιο με τα πεδιλα μου. Τα εψαχνα να τα βαλω, βρε που ειναι, βρε εδω τ'αφησα. Τελικα τα ΄χα συμμαζεψει και αυτα γιαυτο δεν τα βρισκα.
Τελος παντων, ετοιμος ο καφες, ετοιμος ο μπαφος, η μουσικη βαραει, η Γ. κοιμαται και η μυτη μου τρεχει. Παλι καλα. Να ξεμπουκωσει απ΄το Αουρορα. Ωρες ωρες φανταζομαι το μυαλο μου να βγαζει ποδια και να τρεχει να φυγει και σημερα ειναι απο τις μερες που το βλεπω να επιστρεφει σιγα σιγα. Γαμωτο καιει ο καφες. Μουφα. Ασε που πρεπει να τον εκανα για τον πουτσο. Θα δουμε κατσε να κρυωσει. Καηκε η γλωσσα μου, ωραια.
Βρηκα μια ζακετα στο Αουρορα γαματη, μετα βρηκα αλλη μια αλλα ηταν του Β. τελικα. Μετα πορωθηκα κ ηθελα να βρω και αλλα τζαμπα πραγματα αλλα δεν, αρχιδια πηρα. Στον Πατον δεν πηγα. Ημανε Σαμοθρακη. Μου πανε γαμησε. Τους πιστευω.
Μου λειψε τοσο πολυ η μουσικη το καλοκαιρι -αν εξαιρεσεις τα 2 φεστιβαλ(βασικα το πρωτο γιατι το δευτερο ηταν τρανς και 'γω λεω πως μου ελειψε η ρεγκε, οχι πως δε μ'αρεσει η τρανς, αλλα εμενα μου λειψε η ρεγκε)- που εδω και 2 μερες ειμαι κολλημενη στον καναπε και ακουω συνεχεια μουσικη και κατεβαζω τη μια δισκογραφια μετα την αλλη. Και μεσα στην πορωση μου λεει ο ΕιτςΠι οτι δεν εχω αλλο χωρο στο δισκο και να παω να γαμηθω. Πρεπει να παρω ενα σκληρο επιτελους. Ακομα καιει ο καφες. Και οντως ειναι ψιλοαισχος. Περιεργο, τον ελληνικο τον κανω ωραιο συνηθως.
Εν τω μεταξυ αρχιζει η εξεταστικη και αν και ειμαι προθυμη ως ενα σημειο να διαβασω δεν εχω ως συνηθως ουτε υλη, ουτε βιβλια. Το μπουλο δηλαδη. Πρεπει να ξυπνησω τη Γ. σε λιγο να παμε προς τα εξω. Εχω χασει ενα σωρο κιλα με τουτα και με κεινα και χθες πλακωθηκα στο φαι και στα γλυκα να στανιαρω. Μετα πηγαμε στο βιντεο κλαμπ λιωμενες και οι 2, εγω πιο πολυ σκουπιζα σχεδον τους παγκους απ'το σουρσιμο, κατσαμε ουτε και γω ξερω ποση ωρα ωσπου βαρεθηκαμε και οταν βγηκαμε εξω βλεπουμε τις ταινιες και λεει η Γ. "Καλα δες πως φαινεται οτι πηραμε εμεις τις ταινιες. Εσυ πηρες το "χαλαρα και ψυχραιμα" και γω το γιαπωνεζικο το "Το κοκκινο κατι κατω απ'τη γεφυρα". Και δωστου χαχανα. Μετα πηγαμε σπιτι μου και ξεραθηκα στον υπνο.
Επειτα ολο κανω σχεδια για κατι, αλλα το κακο ειναι οτι εχω βαρεθει με τα σχεδια και θελω να κανω κατι επι του πρακτεου, αλλα δεν μπορω ακομα γιατι εχω εξεταστικη ειπαμε.
Παντως ευτυχως που τρεχει η μυτη μου γιατι χθες ενιωθα την παραμικρη σκονη ή μυρωδια που εμπαινε στα ρουθουνια μου να βαραει κατευθειαν στον εγκεφαλο. Περιμενω να ΄ρθει ενας κουριερ μα δε χτυπαει το τηλεφωνο και δεν εχω κινητο. Πως θα βγω απ΄το σπιτι? Μουφα. Ωραια αρχισε και ο βηχας. Πολυ τσιγαρο αυτες τις μερες. Πολυ καπνισμα. Και μπυρα. Ηπιαμε μπολικη μπυρα. Βασικα ολο μπυρες πιναμε. Και γαλα αμα βρισκαμε. Μπυρες και γαλα. Αρχισα να γουσταρω παλι το γαλα. Εχω την ψευδαισθηση οτι θα πιω ενα μπουκαλι και η ασπριλα θα καθαρισει τα μεσα μου. Να τωρα το μελετησα και θελω να πιω γαλα. Λες να πεταχτω να παρω? Θα πεταχτω ρε. Πεταχτηκα. Εσκασα στο περιπτερο με το μπλουζακι που κοιμομουν, σορτσακι, πεδιλα, απλυτο δοντι και νταγλαρισμενα ματια. Ευτυχως που με παιρνει να κανω χαριτωμενιες και μειωνονται οι υποψιες. 1,70 το γαλα.
Μισο να βαλω νταμπ ρεντιο και να στριψω. Εβαλα 2-3 σταθμους με αμπιεντ νταμπ κλπ, δε μ'αρεσε κανενας τελικα εβαλα αυτον που βαζω παντα.Με το στριψιμο δεν αντιμετωπισα καποιο προβλημα. Με τουτα και με κεινα ξεχασα και το γαλα, κατσε να πιω λιγο.
Σκεφτομουν τα φυτωρια. Εννοω τη δουλεια εκει. Να δουλευεις στα φυτωρια. Θα παω σένα φυτωριο να δω αν μ'αρεσει η δουλεια εκει. Εχω παει σε φυτωριο. Δεν εχω παει να δουλεψω, εχω παει να παρω λουλουδια. Τον ξερω αυτον που το 'χει. Αλλα ειναι στην Χαλκιδικη. Πρεπει να βρω φυτωριο πιο κοντα.
Δε θελω να χαλασει ο καιρος. Το γουσταρω το καλοκαιρι. Στ'αληθεια μ'αρεσει πολυ. Και η ανοιξη. Γενικοτερα αν εχει ηλιο καλα ειναι. Ασε που μου κλεψαν τα πραγματα στην Ιταλια και δεν εχω μακρυ παντελονι να βαλω αν χαλασει ο καιρος. Οποτε ας μη χαλασει. Νομιζω δεν εχω ουτε και παπουτσια.
Νομιζω ηρθε ο καιρος να ξεκινησω αλλο ενα βιβλιο του Ρομπινς. Χθες αρχισα κατι κειμενα του και το καταλαβα. Εβγαλε και ενα παιδικο. Το "Μπι οπως Μπυρα". Το διαβασε η Σ. και ειπε οτι εγω που ειμαι αλκοολικη θα το εκτιμησω περισσοτερο.
Ενα αλλο θεμα που σκεφτομουν, δε θυμαμαι που, ειναι η αποφασιστηκοτητα. Το αν αυτο το ηλεκτροσοκ που παθαινεις οταν αποφασιζεις κατι μετα απο διλημμα και σε σπρωχνει να κανεις κατι που νομιζεις πως θελεις πολυ, ειναι πηγαιο και αληθινο, ειναι απλα αυτο που εχεσε ενα καποιο απωθημενο που εκτονωνεται σε τολμη, ειναι ψυχεδελεια, ειναι τι? Σηκωθηκε η Γ. Της εδωσα το μπαφο να ξυπνησει. Ανοιξε τα παντζουρια και ειπε "Ωααχ (δεν μπορω να μεταφερω ακριβως το επιφωνημα) βουνο!" Κανει καφε. Ελπιζω να βγει καλυτερος απ'το δικο μου για να πιω.
Πραγματα που πρεπει να παρω:
1)Υλη
2)Σημειωσεις
3)Βιβλιο αμα λαχει
4)Τσιγκελακι
5)Σταφυλια
6)Μπυρες
7)Α και κανενα κρεμμυδι
Τελικα μπορει να μη φταιω εγω για τον καφε. Ηταν μπαγιατικος λεει. Γιατι τον φεραμε αφου ηταν μπαγιατικος? Ειχα και γω 2 μπαγιατικους.
Μου πε για τη γιαπωνεζικη. Ω Τζα, απαλευτο. Για μια που αφριζαν τα νερα καθε που 'χε οργασμο και αναβλυζαν απο μεσα της καταρρακτες και ηταν το κλημα στραβο το φαγε και ο γαιδαρος. Συμβολισμοι και ετσι. Θα το δω το μεσημερι. Για την κουλτουρα και μονο.




.