Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

χρονος

οι γνωσεις παλιωνουν και ο καιρος ξεχναει και ξεχνιεται. τον υπαρχουμε για να μας κερναει πραγματικοτητες, να τις σουρωνει με αισθησεις και υστερα να τις πακεταρει και να τις αποστελει με λογικη. και η ρουτινα, αυτη που μαθαινουμε και στα σκυλια μας, το προγραμμα, το ρολοι, βιολογικο ή μη να δημιουργειται με, μεσω και μαζι με εμας για να προσφερει γη να πατησουμε, εδαφος να δημιουργησουμε. γινεται ο σκοπος μας και η υπαρξη μας. ειναι αστεια η υπαρξη μας. ειναι αστειο να βλεπεις τι σκαρφιζεται ο καθενας για την υπαρξη του. το πως την αντιλαμβανεται. τι ματια εχει επιλεξει να φοραει ή μηπως ακομα τον φορανε αυτα? και ειναι αστειο οταν καποιος ετσι ξαφνικα μεσα σε δευτερολεπτα τιναχτει εξω απο το γυρω του, σταθει και κοιταξει αυτο που εχει μπροστα του και αυτους που εχει πισω του. και να γινεται αυτοματα θεατης μιας παραστασης. μιας θεατρινιστικης αναπαραστασης του εξελισεσθαι του καθενος και να αντιλαμβανεται το χρονο των αλλων ανθρωπων και να απορει .ο χρονος . ο χρονος ειναι οι αποφασεις που παιρνουμε , ειναι ολο το συνοθυλευμα των πραγματων που ειμαστε, θελουμε να γινουμε, σκεφτομαστε οτι ειμαστε, μισουμε να ειμαστε, ειναι αυτα που κανουμε και αυτα που δεν κανουμε καθε στιγμη. ειναι η αυρα που εχουμε επιλεξει- ή οχι -να εκπεμπουμε και να λαμβανουμε σε καθε φαση μας. ο αορατος ευεργετης και καταστροφεας. ο γερος που ειναι ταυτοχρονα νεος. το νερο, οι υδρατμοι και ο παγος. μια αορατη σκια, μια εννοια, μια προκαταληψη, ενα τιποτα , το ολα. ο χρονος ειναι η καταρα που επιλεξαμε να αγαπαμε για να αποφυγουμε την ασυνενοησια και τη συγχυση. ο χρονος που πανω του εχουν καταγραφει ολοι οι καιροι, που το σωμα του υπαρχει με τη μορφη ιστοριων, ψυχων, ονοματων, που ειναι γεματο απο απειρους ανθρωπους σε απειρα μερη για απειρα εκατοστα του δευτερολεπτου.που υπαρχει και οταν δεν υπαρχει. ο χρονος ειναι τα παντα. ενα πεζοδρομιο, ο αερας, ενα αυτοκινητο, ενας ανθρωπος, μια γλαστρα, μια εκδρομη, ενα φαναρι, μια οδοντοστοιχια, μια μαργαριτα, ενα λιονταρι. και ειναι αυτος που δινει και του δινεται χαρακτηρας και υποσταση σε και απο καθετι που υπαρχει μεσα στα πεδια μας, μεσα στην υπαρξη μας, στο εγω μας. υπαρχει ακομα και σε ο,τι υπαρχει μονο στη φαντασια. γιατι ο χρονος ειναι φαντασια. η φαντασια του καθενος ξεχωριστα.
αλλα αλλο ηθελα να πω.

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

βαρυτητα ΙΙ

ηταν να γινει ενα και καταληξανε δυο. στο τελος εγινε κατανοητο οτι απο την αρχη προοριζοταν απο και για πολλους. γεννηθηκα με το δαχτυλο στην πριζα. αυτο δεν ειναι κακο. το κακο ειναι συνηθισα την ταση. σαν να παθαινα διαδοχικα ηλεκτροσοκ για δηθεν αρρωστιες και απλα να περιμενα το επομενο. πως μετριεται η επιεικια? νιωθω πως δεν μπορω να κανω τιποτα αν δεν εχω μετρο συγκρισης. υπαρχει η αναγκη για παυση. να παψει να υπαρχει συνεχεια. να μπορεις να σηκωσεις το κεφαλι σου και να ξεφυσηξεις. το γραψιμο δεν ειναι λυση. δεν ειναι καν αληθινη εκτονωση. ειναι μια δηθεν διεξοδος. η πραγματικοτητα υπαρχει στις πραξεις. ισως το γραψιμο σε βοηθαει να βαλεις μερικα πραγματα στη σειρα. ισως να ναι ενας καλος τροπος οργανωσης. σα να λες δυνατα αυτο που σκεφτεσαι. ισως μεθαυριο να αλλαξω γνωμη και αυτο ειναι που με τρελαινει.
σημερα σκεφτηκα οτι υπαρχουν οι ανθρωποι που δεν αποδεχονται κατι περα απο τα παθη τους. ορνια και κυκνοι στο ιδιο κλουβι απορροφημενα,αφημενα και παντα κρεμασμενα απο μια αορατη κλωστη που ομως κρατανε με μανια. και οι ανθρωποι που ξερουν πως να ελισσονται. και τρεχουν σε παρανοησεις, σε μαγνητικα πεδια που μονο αυτοι βλεπουν σαν τα πουλια. και υπαρχουν τυποι που συνδυαζουν και τα 2. περνανε καλα και καταφερνουν αυτο που θελουν.
σκεφτομαι πολλα ενδεχομενα και πολλες αντιθεσεις πολυ γρηγορα. αυτο ειναι το προβλημα.
καταληγω στα ακρα σκεφτομενη οτι πρεπει να κρατηθω στη μεση.
η απαξιωση των παντων σε κανει να θελεις να τα κυνηγας. εφοσον ολα ειναι ιδια ή περιπου και απλα διαλεγεις τοτε δεν εχεις μετρο συγκρισης .ισως να κοιταω τα ακρα για να μην αντικρυσω την αληθεια.
ισως να ειναι ολα φυσιολογικα και εγω απλα να νομιζω οτι κατι εγινε.
ειναι πολυ ευκολο να ποκτησεις εμμονες. και για καποιους ανθρωπους μοιαζει απλα πως ετσι ειναι.λες αυτο που καταληγουμε να ειναι αυτο που αποφευγαμε ενω θελαμε αλλα με εναν αλλο τροπο?
δεν μπορω να συγχρονιστω.
οι λεξεις. γιατι χρειαζεται καθε φορα να υπονοεις δυο πραγματα-τουλαχιστον- σε μια λεξη? να θες να χρησιμοποιησεις την αρχικη εννοια μιας λεξης και για καποιον λογο να χρειαζεται να την μετριασεις καπως αλλιως.αν θες να αποφυγεις τις επεξηγησεις ή απλα να φανεις το οτιδηποτε.
ολοι νομιζουμε.
νομισματα.

βαρυτητα

σκονταψαμε στο τζαμι της οικειοτητας. παιξαμε λαθος νουμερα στο τζοκερ μα λαθος εκανε και το μηχανημα και μας κερασε καποια κερματα. φυσηξα λιγο απο το ειναι μου στον αερα να δω ως που μυριζει, να δω αν ταιριαζει στο γελιο σας. η ζητηση προσαρμοζεται στην προσφορα. ας κανουμε ανατομια της σκεψης μας, ας δεσουμε τα ποδια μας να περπαταμε σαν κουτσοι. ποσο ανυποφορο ειναι το βαρος του να ξερεις. ποσο καθηλωμενη ειμαι στη συνηθεια μου. πως η ρουτινα μας τρωει την ανατρεπτικοτητα. ποσο εγωιστικα αναρχικα σκεφτομαστε ολοι για την παρτη μας. πως να εντρυφησω στο εμας χωρις να μπορω να βασισω το εγω. ποσο η σκεψη αχορταγα απωθει και ταυτοχρονα ελκυει την πραξη. ποσο θελω να γραψω.

Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

ποταμι

Το ποταμι δεν κοιμαται. ειναι σε συνεχη επαγρυπνηση, καταρασμενο να παρακολουθει την καθε αλλαγη που συντελειται στο ιδιο απο το ιδιο και απο τους αλλους. ενω καθε στιγμη κυλαει και το νιωθει, δεν μπορει να σταθει σε ενα πριν, ενα τωρα ή ενα μετα. βρισκεται διαρκως σε καθε σταγονα του, σε καθε πτυχη του χρονου, σε ολες τις διαστασεις και ταυτοχρονα σε μια αοριστια. ωσπου με τον καιρο γινεται παρατηρητης της διαρκους αλλαγης του, χωρις να ειναι σιγουρο αν παραλληλα τηρει και τα καθηκοντα ενος ποταμου. γιατι ενω αντιλαμβανεται το καθε ερεθισμα, δε δυναται να ανταποκριθει σε αυτο εξαιτιας της ιδιας του της ορμης. και πως αλλωστε, αφου δεν ειναι σταθερο, στερεο και συγκεκριμενο. αλλα κινειται.

Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010

σκονη

βουαλα. η σκονη ρημαξε με το διακριτικο της θρασος ακομα και τους τερμιτες. πως τα καταφερνει. ειναι υπουλη. να τι ειναι. υπουλη. σαν και το ουζο. αλλα στο πιο ησυχο.
στο πολυ πιο ησυχο. αλλα ειναι τοσο παραλογα λογικο να ερχεται που κατανταει αποκρουστικο. σου λεει, φιλος δεν καθαρισες, λουσου το τωρα. κ ετσι μαζευεται ησυχα ησυχα, ρε πολυ ησυχα, σχεδον δεν την αισθανεσαι αν δεν εχεις αλεργια ή αν εχεις παθει ανοσια και μεχρι να πεις κουραμπιεδοσκονη εχει κανει την κατασταση αποπνικτικη και αφορητη και μετα το πρωτο φταρνισμα τσουπ σκαει και το μπουκωμα. τετοιο μπουκωμα που να θελεις να βαλεις τα κλαματα. να ουρλιαξεις, φυγε γαμημενη, φυγε, φυγε, φυγε, φυγε διαολε. αν η σκονη καλυψει τα επιπλα, θα καλυψει και το στομα σου, τα χερια σου, το σωμα σου και στο τελος την ψυχη σου. και θα γινουν ολα θαμπα και δυσδιακριτα. θολα νερα, θολα μυαλα, θολες συνειδησεις και θολες επιλογες. και οι επιλογες που δεν εχουν περαστει με αζαξ σου κρυβουν τον ηλιο και κανουν το κεφαλι σου σκοτεινο και σκιερο. η σκονη δε σεβεται τιποτα. δε σεβεται την αναγκη σου να αναπνευσεις. δεν εκτιμαει τους ρυθμους της καρδιας σου. δεν αστειευεται βρε παιδι μου. και,,, δεν ξερω για σενα αλλα εμενα αυτοι που δεν αστειευονται καθολου δε μου αρεσουν.

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

με λιγο ηλιο και βουνο

σαν κοραλια που ξεγελανε, αλλα και συγκαλυπτουν, σαν δαιμονισμενα κρασια, ετοιμα να εκραγουν απο την ιδια τους τη σοφια, σαν ελικοπτερα που δεν μπορουν να σταματησουν να ακουν τον εαυτο τους, σαν νυχτεριδες που εχουν κοινο κωδικα επικοινωνιας. σαν να μπηκε η λιακαδα στις πτυχες που σε τσιμπολογανε και αγνοεις. σαν να κερασε ο ουρανος σφηνακια και να γεμισε η σκηνη ασφοδελους. σαν να επινοηθηκε το πιο υπεροχο πραγμα και να μην αρκουσε. σαν να μην υπαρχει τελικη πιστα και αυτη να ειναι η τιμωρια του ορειβατη. αλλος ανεβαινει με λιφτ και αλλος πλαγιαστα σαν τον καβουρα. αλλα τελικη πιστα δεν υπαρχει.ισως αυτο που σκοτωσε η περιεργεια να ειναι η ασυνειδητοτητα. ισως προσπαθωντας να το παιξει εξυπνη, μεταμορφωθηκε, τυλιχτηκε, λυθηκε, εφαγε, ξερασε και ενα σωρο αλλα ρηματα ωστε ξεχασε τι ειχε ρωτησει. δεν θα υπαρξει θα, αν δεν υπαρξει πριν. πριν, τωρα , κατι. οι ανθρωποι ειναι ικανοι να σκεφτουν πολυ, πολυ τρελα πραγματα αλλα δεν υπαρχουν λεξεις. και ειναι λογικο και επομενο.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Ματια

ειμαστε πολυ εθισμενοι στο παρον. προσπαθουμε να κρατηθουμε απο πραγματα για να θυμομαστε οτι ειμαστε ζωντανοι. δημιουργουμε ενδιαφεροντα και χαρακτηρες για να χαλαρωσουμε απο τη ζωη. φοβομαστε να αναλαβουμε τη ζωη μας και την αναβαλουμε για οταν θα χουμε χρονο. ωρες ωρες θυμωνω. θελω να φωναξω οτι ολοι μου φταινε. νιωθω ολο το παραλογο που με αποτελει και σε αποτελει να με στραγγαλιζει. σα λαγος που τρεχει αναμεσα σε σφαιρες. σαν πουτανα αναμεσα σε νταβατζηδες. παιρνουμε πολυ σοβαρα εννοιες που εμεις φτιαξαμε και δε δινουμε βαση σ'αυτες που προυπηρχαν, υπαρχουν και θα υπαρχουν. οι εννοιες ουτως η αλλως υπαρχουν. τα αισθηματα του ανθρωπου δε σταματουν να ειναι τα ιδια. αλλαζει ο τροπος που εκφραζονται και ο λογος που τα γεννα. δε θα ανακαλυψω εγω την αμερικη. ουτε μπορω να ακυρωσω την ιστορια. οι ανθρωποι χρειαζονται μια βαση να βασισουν τη βαση τους. χρειαζονται συμπερασματα. δεν μπορουν να δεχτουν οτι το ενα συμπερασμα οδηγει στο αλλο. απο τη μια μου φαινεται τοσο δελεαστικο να ριξω ολο το φταιξιμο στους αλλους. απο την αλλη, εγω σε τι διαφερω? και δε μιλαω για τα ηδη υπαρχοντα πλαισια. ξερω οτι διαφερω στο οτι χαμογελαω. ακομα και η ευτυχια ειναι στρατηγικη. ισως ο ανθρωπος να μην αντεχει την παραδοχη οτι ολα ειναι στιγμιαια και ταυτοχρονα αιωνια. οτι ο καθενας επηρεαζει τον αλλο ανεπανορθωτα και για παντα. ισως αυτο να μας κανει ανεξελεκτους. μια αισθηση οτι καποιον πρεπει να εκδικηθεις. αλλα δεν μπορω. δεν μπορω να εκδικηθω κανεναν. ακομα και η καλοσυνη μπορει να αποτελεσει ανασταλτικο παραγοντα.

ισως να παραεχουμε εμπιστοσυνη στον αμφιβληστροειδη μας.

δεν ξερω τιποτα.

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010

Κατι εγινε

το αμφιλεγομενο πριν

και το εκκωφαντικο μετα


η αισθηση οτι ο χρονος μολυνεται, οτι αυτο που δεν μπορουμε να διακρινουμε






και που

κανει τσουληθρα στις νηστικες συνειδησεις των τερμιτων του εγκεφαλου μας


δεν ειναι εχθρος αλλα εμεις.


ισως να πρεπει να χανομαστε. ισως να μην αντεχουν ολοι τις απαιτησεις του τωρα.
ή τις εκδοχες.

ισως ο φοβος να μας κανει παραλογους. αυτη η οργη του σημερα.
υποτιθεται γιναμε ανθρωποι για να μη φοβομαστε τα αγρια θηρια και γιναμε οι ιδιοι τυρρανοσαυροι. και φοβομαστε ο ενας τον αλλο σαν βλακες.

ισως να οδηγουμαστε πισω. σε ενα πολυ πρωταρχικο συναισθημα. στο φοβο. οχι στην υγιη ανησυχια. στο φοβο που ακυρωνει τη φαντασια, την περιεργεια, τη δημιουργια, την εκτονωση. ισως να ειμαστε θυμωμενοι με τον εαυτο μας.

φαινομαστε αστειοι απο ψηλα. και απο χαμηλα ειμαστε σαν θηρια. εξω απ'το χορο πολλα τραγουδια λεγονται. μεσα πρεπει να χορεψεις. να χορεψεις οχι σε ηλιθιους, ανιαρους, ανοστους, ανεραστους ρυθμους που σε ωθουν στην μετριοτητα. να χορεψεις εξαλλα, επικινδυνα, γελοια, ακαταμαχητα. για να εκτονωθεις. για να βγαλεις απο πανω σου ολον τον αρνητισμο της αλογης λογικης. για να δωσεις πνοη σε καθε σημειο του σωματος σου και να το αφησεις να υπαρξει.
να υπαρξει εκει που υπαρχουν τα σωματα.
οπου και αν ειναι αυτο, ο,τι και αν ειναι αυτο.


Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2010

Ποδια

ανεβηκε στο δεντροσπιτο της, καθισε μπροστα και εριξε τα ποδια της απ'την ακρη. τα τραβουσε η γη με το ζορι και ηταν προφανες. ηταν καθετα, αβουλα, σαν υπνωτισμενα. δε λυγιζαν και δεν κλαιγαν. ηταν σαν μμμμμμ αθωα? ισως και αθωα. σαν να μην ειχαν επιγνωση του τι τα τραβαει αλλα σαν να μη τα νοιαζε ταυτοχρονα. ηταν στραμμενα σχεδον καταναγκαστικα προς το εδαφος, με μια αφελεια προκλητικη, με μια αγνοτητα ερεθιστικη. σχεδον στεναχωριοσουν με τους φυσικους νομους μολις εβλεπες τα ποδια της. ηθελες να σπρωξεις τη γαμπα της με το δαχτυλο σου για να δεις αν αναπνεουν ή αν απλα ηταν βυθισμενα σε κατι που εσυ δεν καταλαβαινες. στην ανεμελια. που και που τα εβλεπες να τριβουν το ενα τ'αλλο, να τεντωνονται τα δαχτυλα, να κουνιουνται μπρος και πισω απο το γονατο και κατω, ενω τα μπουτια ηταν ακουμπισμενα ατσαλα πανω στο ξυλο. και θυμωνες. θυμωνες που περνουσε καλα. αυτη η προσωπικη και ασυνειδητη χαρα σου προκαλουσε οργη. οργη που ειναι κατι εξω απο εσενα αυτα τα ποδια. οργη που εσυ καθοσουν σταυροποδι τοσο καιρο και δεν ειχες τριψει ουτε μια φορα τα δαχτυλα σου αναμεσα στην κουβερτα. κανεις δε σου πε οτι γινεται και σενα δεν πηγε ποτε ο νους σου. και τωρα εξοργιζοσουν. εξοργιζοσουν που καποιος ευχαριστιοταν με τον εαυτο του. θυμωνες που εβλεπες τοσο βαθια μεσα τους.που το βλεμμα σου τρυπωνε το δερμα της και ετρεχε μεχρι το μυαλο της και ενιωθες αυτο που δεν μπορουσες να ανεχτεις. την επιγνωση του αλλου οτι υπαρχει και αναπνεει και το γουσταρει. που υπαρχει μεσα απο τις δικες τις κινησεις και χωρις εσενα. εξοργιζοσουν με αυτες τις μικρες κινησεις που σου θυμιζαν οτι υπαρχει εαυτος και εκτος απο σενα. που υπαρχει κατι που δεν ειναι δικο σου και δεν μπορεις να το κανεις δικο σου. σκεφτηκες οτι παντα προσπαθουσες να χωρεσεις καπου αυτο που ξερεις, χωρις να το ανακαλυπτεις. περιμενες παντα να χωρεσεις σενα περιβαλλον και δε δημιουργουσες το δικο σου. και τωρα ησουν εξοργισμενος. κακο του κεφαλιου σου. να ξεθυμανεις.

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Ωπ

Τελικα ειναι η δεν ειναι τοσο απλο? να νιωθεις τα παντα τοσο πανοραμικα, τοσα απλα, τοσο απτα,τοσο ουσιαστικα και κατα τοσο βαση ανουσια που να το βρισκεις πολυ ανοητο το να τα περιγραψεις. να νιωθεις πως μπαινεις σε μια κατασταση περα απο αυτη που εισαι. πως μπαινεις σε μια διαδικασια να περιγραψεις αυτο που θεωρεις αυτονοητο. Αλλα αυτονοητο οχι με την εννοια της κυνικοτητας και του παντογνωτισμου αλλα με την βεβαιβοτητα που σου προκαλει το απειρο, με την αμφισβητηση που σου προκαλει η γνωση. να θεωρεις ολα αυτα που συμβαινουν στον ανθρωπο τοσο προβλεψιμα παρανοικα. Να μην λαμβανεις ολες αυτες τις πτυχες των ανθρωπων σαν προβλημα, σαν κατι που παρεκκλινει, γιατι αυτο που παρεκκλινει το φτιαξαμε εμεις. να γνωριζεις με καποιο τροπο οτι ολα αυτα που ζουμε και βιωνουμε δεν ειναι ουτε σωστα ουτε ασχημα απο μονα τους. ειναι πως θα το δεις. και εχουμε την ταση να απορροφομαστε απο τον εαυτο μας. να βλεπουμε μονο εμας ως μοναδα και να ξεχναμε οτι και για τον αλλο ετσι ειμαστε εν τελει. ολα αυτα τα συναισθηματα που μεσω της ανιαρης ζωης μας παμε να τα θαψουμε η να τα βγαλουμε καπως αλλιως καταπιεζοντας τα ο καθενας με τους δικους του φραγμους(τους φραγμους ομως οχι αυτους που εχει φτιαξει ο ιδιος μεσα απο μια εσωτερικη διαδικασια, μεσα απο το ζυγισμα πραγματικοτας, κοινωνιας, συναισθηματων και θελω,αλλα με τους φραγμους μεσα στους οποιους προσπαθει να στριμωχθει. σε φραγμους που προσπαθουν να χωρεσουν τοσο κοσμο) ειναι απλα διαδικασιες που δεν ειναι καθολου παραλογο να περναει ενας ανθρωπος και κακως προσπαθει να τις ερμηνευσει μονο με τα κοινωνικα κατασκευασματα. ισα ισα αυτο πιστευω πως ειναι το προβλημα μας. οτι δε μαθαινουμε οσο περναει ο καιρος. δε λαμβανουμε ουσιαστικη γνωση της παραγματικοτητας ξεκινωντας απο τα απλα και καταληγοντας στα συνθετα, οτι απλα ονομαζουμε και δινουμε λυσεις, κοιτωντας μονο το δεντρο και οχι το δασος.θαρρουμε πως ολα ειναι τετριμμενα γιατι δεν εχουμε προσπαθησει να τα ερμηνευσουμε καπως τελειως διαφορετικα. και με το διαφορετικα δεν εννοω μεσα στα ηδη υπαρχοντα πλαισια. γιατι τοτε μπαινει παλι σα μετρο συγκρισης το ιδιο πραγμα. ουτε για ακροτητες και αντιθεσεις μεσα στο ιδιο τετραγωνο. δεν ξερω βασικα για τι μιλαω. δεν εχω το πως αλλα εχω μαθει να σκεφτομαι οτι υπαρχουν πολλα πως. εχουμε πολυ αργους ρυθμους. δε γινεται να συγχρονιστουμε τοσοι ανθρωποι γιαυτο δεν μπορει να υπαρξει ενας 'καλυτερος' κοσμος. ποσα διαφορετικα πραγματα βλεπει ο καθενας, ποσες διαφορετικες εμπειριες ζει καθε δευτερολεπτο της ζωης του, ολα αυτα σε επηρεαζουν. ας μην πνιγομαστε σε μια κουταλια νερο. δε μ'αρεσει να κρινω. το θεωρω πολυ ευκολο. το προσεξα και στην τηλεοραση. μου φανηκε πως το εχουν παρακανει. και αυτο γιατι πιστευω πως ταυτιζουν το δυναμισμο με την κακια και την αλαζονεια με την υπεροχη. ο καθενας θεωρει τον εαυτο του καλυτερο, αλλα το θεμα ειναι, ειναι αυτος καλυτερος ουσιαστικα? προσπαθω να κρινω τον καθενα αναλογα με το περιβαλλον του και τις καταστασεις αν και σε μερικα θεματα, οπως ας πουμε για το πως ειναι γενικα ο πληθυσμος ενος μερους, χρησιμοποιω και γενικευμενες εκφρασεις. νιωθω σα να δικαιολογουμαι και μαλιστα με πολυ για τον πουτσο λογο. σαν να πρεπει να εξηγησω τα αυτονοητα. αναρχικος για μενα μπορει να ειναι καποιος που ειναι τελειως μονος του σε καμια βουνοκορφη ας πουμε. ειδαλλως θελωντας και μη βασιζεις, τον εαυτο σου σε καποιες αλλες διαδικασιες(εκτος αν παιρνετε απειρα ναρκωτικα, που και παλι καλα κανετε) ,οχι ασχημες ουτε καλες. και τα δυο. ολα. αυτο ειναιι . εκθετεις τον εαυτο σου σε μια αλλη πραγματικοτητα. αυτη της υπαρξης ενος αλλου πλασματος ιδιου αλλα τοσο ξενου. και μονο αυτο σου αλλαζει την ολη υπαρξη σου. οποτε. το ολα και το τιποτα. το ιδιο πραγμα. η αρχη και το τελος. ουρομπορος. γιαυτο δεν μπορω να γραψω για να επιστρεψω και σαυτο που ελεγα στην εβδομη σειρα(χα!). γιατι ολα μου φαινονται πιθανα.γιατι συμβαινουν ολα. αν μπω σε μια διαδικασια να περιγραψω ας πουμε κατι δε θα μπορω γιατι εκει που θα γραφω θα σκεφτομαι 'μα οχι υπαρχει και η αλλη πλευρα', ή 'και ομως μπορει να μην συμβαινει παντου αυτο και εφοσον ο καθενας σκεφτεται με διαφορετικο τροπο και εχει διαφορετικη αντιληψη του κοσμου ακομα και λογω φυσικης διαπλασης, δεν μπορω να τους εξαιρεσω ολους αλλα και τοτε δε θα μπορω να γραψω κατι συγκεκριμενο'. εκει ειναι που αποφασιζεις να μπεις σε ενα μονο τριπακι που τελικα πρεπει να συνδυαζει περισσοτερα γιατι αλλιως πνιγεσαι απο τις αλλες σου φυσικες αναγκες και ετσι προσπαθεις να κανεις τη συμπεριφορα σου, τη σκεψη σου , τη γνωση και ενα ενα το καθε πραγμα που σε χαρακτηριζει αλλα και που ουτε εσυ γνωριζεις γιατι καθε στιγμη χτιζονται και εξελισσονται, να συγκλινουν στα συναισθηματα σου και να ανταποκρινονται στο τωρα και αν το καταφερεις μπραβο, εχεις βρει την ισορροπια σου ( συμφωνα με τους τωρινους μου υπολογισμους γιατι σε λιγο μπορει να αλλαξω γνωμη.)

συνεχιζεται(ή οχι)