Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

με λιγο ηλιο και βουνο

σαν κοραλια που ξεγελανε, αλλα και συγκαλυπτουν, σαν δαιμονισμενα κρασια, ετοιμα να εκραγουν απο την ιδια τους τη σοφια, σαν ελικοπτερα που δεν μπορουν να σταματησουν να ακουν τον εαυτο τους, σαν νυχτεριδες που εχουν κοινο κωδικα επικοινωνιας. σαν να μπηκε η λιακαδα στις πτυχες που σε τσιμπολογανε και αγνοεις. σαν να κερασε ο ουρανος σφηνακια και να γεμισε η σκηνη ασφοδελους. σαν να επινοηθηκε το πιο υπεροχο πραγμα και να μην αρκουσε. σαν να μην υπαρχει τελικη πιστα και αυτη να ειναι η τιμωρια του ορειβατη. αλλος ανεβαινει με λιφτ και αλλος πλαγιαστα σαν τον καβουρα. αλλα τελικη πιστα δεν υπαρχει.ισως αυτο που σκοτωσε η περιεργεια να ειναι η ασυνειδητοτητα. ισως προσπαθωντας να το παιξει εξυπνη, μεταμορφωθηκε, τυλιχτηκε, λυθηκε, εφαγε, ξερασε και ενα σωρο αλλα ρηματα ωστε ξεχασε τι ειχε ρωτησει. δεν θα υπαρξει θα, αν δεν υπαρξει πριν. πριν, τωρα , κατι. οι ανθρωποι ειναι ικανοι να σκεφτουν πολυ, πολυ τρελα πραγματα αλλα δεν υπαρχουν λεξεις. και ειναι λογικο και επομενο.

3 σχόλια:

melancholic είπε...

ο ασφόδελος έχει χρησιμοποιηθεί σαν κόλλα, σαν αλοιφή για πληγές και για την παρασκευή αλκόολ. Και για τους αρχαίους είχε κάποια σχέση με τον κάτω κόσμο. Είναι και ένα άλλο είδος ασφόδελου που έχει ελαττωθεί, και που παίζαν ένα παιχνίδι με αυτό τα παιδιά, και που ήταν πρώτη ύλη για ομελέτα. Έτσι λέει.
Τι ρωτήσαμε;

Sanity Loss Era είπε...

τι μαθαμε?

coerdia είπε...

Φιλόσοφος λένε είναι αυτός που όταν σου απαντάει ξεχνάς τι είχες ρωτήσει (λογικό κι επόμενο:) Γειά σας παιδιά!