Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010

σκονη

βουαλα. η σκονη ρημαξε με το διακριτικο της θρασος ακομα και τους τερμιτες. πως τα καταφερνει. ειναι υπουλη. να τι ειναι. υπουλη. σαν και το ουζο. αλλα στο πιο ησυχο.
στο πολυ πιο ησυχο. αλλα ειναι τοσο παραλογα λογικο να ερχεται που κατανταει αποκρουστικο. σου λεει, φιλος δεν καθαρισες, λουσου το τωρα. κ ετσι μαζευεται ησυχα ησυχα, ρε πολυ ησυχα, σχεδον δεν την αισθανεσαι αν δεν εχεις αλεργια ή αν εχεις παθει ανοσια και μεχρι να πεις κουραμπιεδοσκονη εχει κανει την κατασταση αποπνικτικη και αφορητη και μετα το πρωτο φταρνισμα τσουπ σκαει και το μπουκωμα. τετοιο μπουκωμα που να θελεις να βαλεις τα κλαματα. να ουρλιαξεις, φυγε γαμημενη, φυγε, φυγε, φυγε, φυγε διαολε. αν η σκονη καλυψει τα επιπλα, θα καλυψει και το στομα σου, τα χερια σου, το σωμα σου και στο τελος την ψυχη σου. και θα γινουν ολα θαμπα και δυσδιακριτα. θολα νερα, θολα μυαλα, θολες συνειδησεις και θολες επιλογες. και οι επιλογες που δεν εχουν περαστει με αζαξ σου κρυβουν τον ηλιο και κανουν το κεφαλι σου σκοτεινο και σκιερο. η σκονη δε σεβεται τιποτα. δε σεβεται την αναγκη σου να αναπνευσεις. δεν εκτιμαει τους ρυθμους της καρδιας σου. δεν αστειευεται βρε παιδι μου. και,,, δεν ξερω για σενα αλλα εμενα αυτοι που δεν αστειευονται καθολου δε μου αρεσουν.

1 σχόλιο:

ο αποτέτοιος είπε...

μπορείς όμως να αστειευτείς εσύ με τη σκόνη. και άντε να τη δούμε μετά τι θα κάνει!