Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

χρονος

οι γνωσεις παλιωνουν και ο καιρος ξεχναει και ξεχνιεται. τον υπαρχουμε για να μας κερναει πραγματικοτητες, να τις σουρωνει με αισθησεις και υστερα να τις πακεταρει και να τις αποστελει με λογικη. και η ρουτινα, αυτη που μαθαινουμε και στα σκυλια μας, το προγραμμα, το ρολοι, βιολογικο ή μη να δημιουργειται με, μεσω και μαζι με εμας για να προσφερει γη να πατησουμε, εδαφος να δημιουργησουμε. γινεται ο σκοπος μας και η υπαρξη μας. ειναι αστεια η υπαρξη μας. ειναι αστειο να βλεπεις τι σκαρφιζεται ο καθενας για την υπαρξη του. το πως την αντιλαμβανεται. τι ματια εχει επιλεξει να φοραει ή μηπως ακομα τον φορανε αυτα? και ειναι αστειο οταν καποιος ετσι ξαφνικα μεσα σε δευτερολεπτα τιναχτει εξω απο το γυρω του, σταθει και κοιταξει αυτο που εχει μπροστα του και αυτους που εχει πισω του. και να γινεται αυτοματα θεατης μιας παραστασης. μιας θεατρινιστικης αναπαραστασης του εξελισεσθαι του καθενος και να αντιλαμβανεται το χρονο των αλλων ανθρωπων και να απορει .ο χρονος . ο χρονος ειναι οι αποφασεις που παιρνουμε , ειναι ολο το συνοθυλευμα των πραγματων που ειμαστε, θελουμε να γινουμε, σκεφτομαστε οτι ειμαστε, μισουμε να ειμαστε, ειναι αυτα που κανουμε και αυτα που δεν κανουμε καθε στιγμη. ειναι η αυρα που εχουμε επιλεξει- ή οχι -να εκπεμπουμε και να λαμβανουμε σε καθε φαση μας. ο αορατος ευεργετης και καταστροφεας. ο γερος που ειναι ταυτοχρονα νεος. το νερο, οι υδρατμοι και ο παγος. μια αορατη σκια, μια εννοια, μια προκαταληψη, ενα τιποτα , το ολα. ο χρονος ειναι η καταρα που επιλεξαμε να αγαπαμε για να αποφυγουμε την ασυνενοησια και τη συγχυση. ο χρονος που πανω του εχουν καταγραφει ολοι οι καιροι, που το σωμα του υπαρχει με τη μορφη ιστοριων, ψυχων, ονοματων, που ειναι γεματο απο απειρους ανθρωπους σε απειρα μερη για απειρα εκατοστα του δευτερολεπτου.που υπαρχει και οταν δεν υπαρχει. ο χρονος ειναι τα παντα. ενα πεζοδρομιο, ο αερας, ενα αυτοκινητο, ενας ανθρωπος, μια γλαστρα, μια εκδρομη, ενα φαναρι, μια οδοντοστοιχια, μια μαργαριτα, ενα λιονταρι. και ειναι αυτος που δινει και του δινεται χαρακτηρας και υποσταση σε και απο καθετι που υπαρχει μεσα στα πεδια μας, μεσα στην υπαρξη μας, στο εγω μας. υπαρχει ακομα και σε ο,τι υπαρχει μονο στη φαντασια. γιατι ο χρονος ειναι φαντασια. η φαντασια του καθενος ξεχωριστα.
αλλα αλλο ηθελα να πω.

4 σχόλια:

ο αποτέτοιος είπε...

δεν πειράζει. το λέτε αύριο. ή μεθαύριο. που θα έχει περάσει λίγος χρόνος...

Λυδία είπε...

mou leipses.
akoma eisai sto mualo mou. San na grafw egw ta keimena soy kai meta na min to thimame... stamata na perigrafeis to "mesa mou"!!! Tha zitisw dikaiwmata... :P

Ferdinand+Miranda είπε...

etsi einai. ki afto me tous gerous anthrwpous pou einai kai neoi einai wres-wres anatrixiastiko! kai to antistrofo sumvainei kamia fora...

Spyros Vlahos είπε...

Μεγάλωσες και ψιλο...φιλοσόφησες, για να μην πούμε "σοβαρεύτηκες"