Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Ματια

ειμαστε πολυ εθισμενοι στο παρον. προσπαθουμε να κρατηθουμε απο πραγματα για να θυμομαστε οτι ειμαστε ζωντανοι. δημιουργουμε ενδιαφεροντα και χαρακτηρες για να χαλαρωσουμε απο τη ζωη. φοβομαστε να αναλαβουμε τη ζωη μας και την αναβαλουμε για οταν θα χουμε χρονο. ωρες ωρες θυμωνω. θελω να φωναξω οτι ολοι μου φταινε. νιωθω ολο το παραλογο που με αποτελει και σε αποτελει να με στραγγαλιζει. σα λαγος που τρεχει αναμεσα σε σφαιρες. σαν πουτανα αναμεσα σε νταβατζηδες. παιρνουμε πολυ σοβαρα εννοιες που εμεις φτιαξαμε και δε δινουμε βαση σ'αυτες που προυπηρχαν, υπαρχουν και θα υπαρχουν. οι εννοιες ουτως η αλλως υπαρχουν. τα αισθηματα του ανθρωπου δε σταματουν να ειναι τα ιδια. αλλαζει ο τροπος που εκφραζονται και ο λογος που τα γεννα. δε θα ανακαλυψω εγω την αμερικη. ουτε μπορω να ακυρωσω την ιστορια. οι ανθρωποι χρειαζονται μια βαση να βασισουν τη βαση τους. χρειαζονται συμπερασματα. δεν μπορουν να δεχτουν οτι το ενα συμπερασμα οδηγει στο αλλο. απο τη μια μου φαινεται τοσο δελεαστικο να ριξω ολο το φταιξιμο στους αλλους. απο την αλλη, εγω σε τι διαφερω? και δε μιλαω για τα ηδη υπαρχοντα πλαισια. ξερω οτι διαφερω στο οτι χαμογελαω. ακομα και η ευτυχια ειναι στρατηγικη. ισως ο ανθρωπος να μην αντεχει την παραδοχη οτι ολα ειναι στιγμιαια και ταυτοχρονα αιωνια. οτι ο καθενας επηρεαζει τον αλλο ανεπανορθωτα και για παντα. ισως αυτο να μας κανει ανεξελεκτους. μια αισθηση οτι καποιον πρεπει να εκδικηθεις. αλλα δεν μπορω. δεν μπορω να εκδικηθω κανεναν. ακομα και η καλοσυνη μπορει να αποτελεσει ανασταλτικο παραγοντα.

ισως να παραεχουμε εμπιστοσυνη στον αμφιβληστροειδη μας.

δεν ξερω τιποτα.

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010

Κατι εγινε

το αμφιλεγομενο πριν

και το εκκωφαντικο μετα


η αισθηση οτι ο χρονος μολυνεται, οτι αυτο που δεν μπορουμε να διακρινουμε






και που

κανει τσουληθρα στις νηστικες συνειδησεις των τερμιτων του εγκεφαλου μας


δεν ειναι εχθρος αλλα εμεις.


ισως να πρεπει να χανομαστε. ισως να μην αντεχουν ολοι τις απαιτησεις του τωρα.
ή τις εκδοχες.

ισως ο φοβος να μας κανει παραλογους. αυτη η οργη του σημερα.
υποτιθεται γιναμε ανθρωποι για να μη φοβομαστε τα αγρια θηρια και γιναμε οι ιδιοι τυρρανοσαυροι. και φοβομαστε ο ενας τον αλλο σαν βλακες.

ισως να οδηγουμαστε πισω. σε ενα πολυ πρωταρχικο συναισθημα. στο φοβο. οχι στην υγιη ανησυχια. στο φοβο που ακυρωνει τη φαντασια, την περιεργεια, τη δημιουργια, την εκτονωση. ισως να ειμαστε θυμωμενοι με τον εαυτο μας.

φαινομαστε αστειοι απο ψηλα. και απο χαμηλα ειμαστε σαν θηρια. εξω απ'το χορο πολλα τραγουδια λεγονται. μεσα πρεπει να χορεψεις. να χορεψεις οχι σε ηλιθιους, ανιαρους, ανοστους, ανεραστους ρυθμους που σε ωθουν στην μετριοτητα. να χορεψεις εξαλλα, επικινδυνα, γελοια, ακαταμαχητα. για να εκτονωθεις. για να βγαλεις απο πανω σου ολον τον αρνητισμο της αλογης λογικης. για να δωσεις πνοη σε καθε σημειο του σωματος σου και να το αφησεις να υπαρξει.
να υπαρξει εκει που υπαρχουν τα σωματα.
οπου και αν ειναι αυτο, ο,τι και αν ειναι αυτο.


Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2010

Ποδια

ανεβηκε στο δεντροσπιτο της, καθισε μπροστα και εριξε τα ποδια της απ'την ακρη. τα τραβουσε η γη με το ζορι και ηταν προφανες. ηταν καθετα, αβουλα, σαν υπνωτισμενα. δε λυγιζαν και δεν κλαιγαν. ηταν σαν μμμμμμ αθωα? ισως και αθωα. σαν να μην ειχαν επιγνωση του τι τα τραβαει αλλα σαν να μη τα νοιαζε ταυτοχρονα. ηταν στραμμενα σχεδον καταναγκαστικα προς το εδαφος, με μια αφελεια προκλητικη, με μια αγνοτητα ερεθιστικη. σχεδον στεναχωριοσουν με τους φυσικους νομους μολις εβλεπες τα ποδια της. ηθελες να σπρωξεις τη γαμπα της με το δαχτυλο σου για να δεις αν αναπνεουν ή αν απλα ηταν βυθισμενα σε κατι που εσυ δεν καταλαβαινες. στην ανεμελια. που και που τα εβλεπες να τριβουν το ενα τ'αλλο, να τεντωνονται τα δαχτυλα, να κουνιουνται μπρος και πισω απο το γονατο και κατω, ενω τα μπουτια ηταν ακουμπισμενα ατσαλα πανω στο ξυλο. και θυμωνες. θυμωνες που περνουσε καλα. αυτη η προσωπικη και ασυνειδητη χαρα σου προκαλουσε οργη. οργη που ειναι κατι εξω απο εσενα αυτα τα ποδια. οργη που εσυ καθοσουν σταυροποδι τοσο καιρο και δεν ειχες τριψει ουτε μια φορα τα δαχτυλα σου αναμεσα στην κουβερτα. κανεις δε σου πε οτι γινεται και σενα δεν πηγε ποτε ο νους σου. και τωρα εξοργιζοσουν. εξοργιζοσουν που καποιος ευχαριστιοταν με τον εαυτο του. θυμωνες που εβλεπες τοσο βαθια μεσα τους.που το βλεμμα σου τρυπωνε το δερμα της και ετρεχε μεχρι το μυαλο της και ενιωθες αυτο που δεν μπορουσες να ανεχτεις. την επιγνωση του αλλου οτι υπαρχει και αναπνεει και το γουσταρει. που υπαρχει μεσα απο τις δικες τις κινησεις και χωρις εσενα. εξοργιζοσουν με αυτες τις μικρες κινησεις που σου θυμιζαν οτι υπαρχει εαυτος και εκτος απο σενα. που υπαρχει κατι που δεν ειναι δικο σου και δεν μπορεις να το κανεις δικο σου. σκεφτηκες οτι παντα προσπαθουσες να χωρεσεις καπου αυτο που ξερεις, χωρις να το ανακαλυπτεις. περιμενες παντα να χωρεσεις σενα περιβαλλον και δε δημιουργουσες το δικο σου. και τωρα ησουν εξοργισμενος. κακο του κεφαλιου σου. να ξεθυμανεις.

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Ωπ

Τελικα ειναι η δεν ειναι τοσο απλο? να νιωθεις τα παντα τοσο πανοραμικα, τοσα απλα, τοσο απτα,τοσο ουσιαστικα και κατα τοσο βαση ανουσια που να το βρισκεις πολυ ανοητο το να τα περιγραψεις. να νιωθεις πως μπαινεις σε μια κατασταση περα απο αυτη που εισαι. πως μπαινεις σε μια διαδικασια να περιγραψεις αυτο που θεωρεις αυτονοητο. Αλλα αυτονοητο οχι με την εννοια της κυνικοτητας και του παντογνωτισμου αλλα με την βεβαιβοτητα που σου προκαλει το απειρο, με την αμφισβητηση που σου προκαλει η γνωση. να θεωρεις ολα αυτα που συμβαινουν στον ανθρωπο τοσο προβλεψιμα παρανοικα. Να μην λαμβανεις ολες αυτες τις πτυχες των ανθρωπων σαν προβλημα, σαν κατι που παρεκκλινει, γιατι αυτο που παρεκκλινει το φτιαξαμε εμεις. να γνωριζεις με καποιο τροπο οτι ολα αυτα που ζουμε και βιωνουμε δεν ειναι ουτε σωστα ουτε ασχημα απο μονα τους. ειναι πως θα το δεις. και εχουμε την ταση να απορροφομαστε απο τον εαυτο μας. να βλεπουμε μονο εμας ως μοναδα και να ξεχναμε οτι και για τον αλλο ετσι ειμαστε εν τελει. ολα αυτα τα συναισθηματα που μεσω της ανιαρης ζωης μας παμε να τα θαψουμε η να τα βγαλουμε καπως αλλιως καταπιεζοντας τα ο καθενας με τους δικους του φραγμους(τους φραγμους ομως οχι αυτους που εχει φτιαξει ο ιδιος μεσα απο μια εσωτερικη διαδικασια, μεσα απο το ζυγισμα πραγματικοτας, κοινωνιας, συναισθηματων και θελω,αλλα με τους φραγμους μεσα στους οποιους προσπαθει να στριμωχθει. σε φραγμους που προσπαθουν να χωρεσουν τοσο κοσμο) ειναι απλα διαδικασιες που δεν ειναι καθολου παραλογο να περναει ενας ανθρωπος και κακως προσπαθει να τις ερμηνευσει μονο με τα κοινωνικα κατασκευασματα. ισα ισα αυτο πιστευω πως ειναι το προβλημα μας. οτι δε μαθαινουμε οσο περναει ο καιρος. δε λαμβανουμε ουσιαστικη γνωση της παραγματικοτητας ξεκινωντας απο τα απλα και καταληγοντας στα συνθετα, οτι απλα ονομαζουμε και δινουμε λυσεις, κοιτωντας μονο το δεντρο και οχι το δασος.θαρρουμε πως ολα ειναι τετριμμενα γιατι δεν εχουμε προσπαθησει να τα ερμηνευσουμε καπως τελειως διαφορετικα. και με το διαφορετικα δεν εννοω μεσα στα ηδη υπαρχοντα πλαισια. γιατι τοτε μπαινει παλι σα μετρο συγκρισης το ιδιο πραγμα. ουτε για ακροτητες και αντιθεσεις μεσα στο ιδιο τετραγωνο. δεν ξερω βασικα για τι μιλαω. δεν εχω το πως αλλα εχω μαθει να σκεφτομαι οτι υπαρχουν πολλα πως. εχουμε πολυ αργους ρυθμους. δε γινεται να συγχρονιστουμε τοσοι ανθρωποι γιαυτο δεν μπορει να υπαρξει ενας 'καλυτερος' κοσμος. ποσα διαφορετικα πραγματα βλεπει ο καθενας, ποσες διαφορετικες εμπειριες ζει καθε δευτερολεπτο της ζωης του, ολα αυτα σε επηρεαζουν. ας μην πνιγομαστε σε μια κουταλια νερο. δε μ'αρεσει να κρινω. το θεωρω πολυ ευκολο. το προσεξα και στην τηλεοραση. μου φανηκε πως το εχουν παρακανει. και αυτο γιατι πιστευω πως ταυτιζουν το δυναμισμο με την κακια και την αλαζονεια με την υπεροχη. ο καθενας θεωρει τον εαυτο του καλυτερο, αλλα το θεμα ειναι, ειναι αυτος καλυτερος ουσιαστικα? προσπαθω να κρινω τον καθενα αναλογα με το περιβαλλον του και τις καταστασεις αν και σε μερικα θεματα, οπως ας πουμε για το πως ειναι γενικα ο πληθυσμος ενος μερους, χρησιμοποιω και γενικευμενες εκφρασεις. νιωθω σα να δικαιολογουμαι και μαλιστα με πολυ για τον πουτσο λογο. σαν να πρεπει να εξηγησω τα αυτονοητα. αναρχικος για μενα μπορει να ειναι καποιος που ειναι τελειως μονος του σε καμια βουνοκορφη ας πουμε. ειδαλλως θελωντας και μη βασιζεις, τον εαυτο σου σε καποιες αλλες διαδικασιες(εκτος αν παιρνετε απειρα ναρκωτικα, που και παλι καλα κανετε) ,οχι ασχημες ουτε καλες. και τα δυο. ολα. αυτο ειναιι . εκθετεις τον εαυτο σου σε μια αλλη πραγματικοτητα. αυτη της υπαρξης ενος αλλου πλασματος ιδιου αλλα τοσο ξενου. και μονο αυτο σου αλλαζει την ολη υπαρξη σου. οποτε. το ολα και το τιποτα. το ιδιο πραγμα. η αρχη και το τελος. ουρομπορος. γιαυτο δεν μπορω να γραψω για να επιστρεψω και σαυτο που ελεγα στην εβδομη σειρα(χα!). γιατι ολα μου φαινονται πιθανα.γιατι συμβαινουν ολα. αν μπω σε μια διαδικασια να περιγραψω ας πουμε κατι δε θα μπορω γιατι εκει που θα γραφω θα σκεφτομαι 'μα οχι υπαρχει και η αλλη πλευρα', ή 'και ομως μπορει να μην συμβαινει παντου αυτο και εφοσον ο καθενας σκεφτεται με διαφορετικο τροπο και εχει διαφορετικη αντιληψη του κοσμου ακομα και λογω φυσικης διαπλασης, δεν μπορω να τους εξαιρεσω ολους αλλα και τοτε δε θα μπορω να γραψω κατι συγκεκριμενο'. εκει ειναι που αποφασιζεις να μπεις σε ενα μονο τριπακι που τελικα πρεπει να συνδυαζει περισσοτερα γιατι αλλιως πνιγεσαι απο τις αλλες σου φυσικες αναγκες και ετσι προσπαθεις να κανεις τη συμπεριφορα σου, τη σκεψη σου , τη γνωση και ενα ενα το καθε πραγμα που σε χαρακτηριζει αλλα και που ουτε εσυ γνωριζεις γιατι καθε στιγμη χτιζονται και εξελισσονται, να συγκλινουν στα συναισθηματα σου και να ανταποκρινονται στο τωρα και αν το καταφερεις μπραβο, εχεις βρει την ισορροπια σου ( συμφωνα με τους τωρινους μου υπολογισμους γιατι σε λιγο μπορει να αλλαξω γνωμη.)

συνεχιζεται(ή οχι)