Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

ποταμι

Το ποταμι δεν κοιμαται. ειναι σε συνεχη επαγρυπνηση, καταρασμενο να παρακολουθει την καθε αλλαγη που συντελειται στο ιδιο απο το ιδιο και απο τους αλλους. ενω καθε στιγμη κυλαει και το νιωθει, δεν μπορει να σταθει σε ενα πριν, ενα τωρα ή ενα μετα. βρισκεται διαρκως σε καθε σταγονα του, σε καθε πτυχη του χρονου, σε ολες τις διαστασεις και ταυτοχρονα σε μια αοριστια. ωσπου με τον καιρο γινεται παρατηρητης της διαρκους αλλαγης του, χωρις να ειναι σιγουρο αν παραλληλα τηρει και τα καθηκοντα ενος ποταμου. γιατι ενω αντιλαμβανεται το καθε ερεθισμα, δε δυναται να ανταποκριθει σε αυτο εξαιτιας της ιδιας του της ορμης. και πως αλλωστε, αφου δεν ειναι σταθερο, στερεο και συγκεκριμενο. αλλα κινειται.

Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010

σκονη

βουαλα. η σκονη ρημαξε με το διακριτικο της θρασος ακομα και τους τερμιτες. πως τα καταφερνει. ειναι υπουλη. να τι ειναι. υπουλη. σαν και το ουζο. αλλα στο πιο ησυχο.
στο πολυ πιο ησυχο. αλλα ειναι τοσο παραλογα λογικο να ερχεται που κατανταει αποκρουστικο. σου λεει, φιλος δεν καθαρισες, λουσου το τωρα. κ ετσι μαζευεται ησυχα ησυχα, ρε πολυ ησυχα, σχεδον δεν την αισθανεσαι αν δεν εχεις αλεργια ή αν εχεις παθει ανοσια και μεχρι να πεις κουραμπιεδοσκονη εχει κανει την κατασταση αποπνικτικη και αφορητη και μετα το πρωτο φταρνισμα τσουπ σκαει και το μπουκωμα. τετοιο μπουκωμα που να θελεις να βαλεις τα κλαματα. να ουρλιαξεις, φυγε γαμημενη, φυγε, φυγε, φυγε, φυγε διαολε. αν η σκονη καλυψει τα επιπλα, θα καλυψει και το στομα σου, τα χερια σου, το σωμα σου και στο τελος την ψυχη σου. και θα γινουν ολα θαμπα και δυσδιακριτα. θολα νερα, θολα μυαλα, θολες συνειδησεις και θολες επιλογες. και οι επιλογες που δεν εχουν περαστει με αζαξ σου κρυβουν τον ηλιο και κανουν το κεφαλι σου σκοτεινο και σκιερο. η σκονη δε σεβεται τιποτα. δε σεβεται την αναγκη σου να αναπνευσεις. δεν εκτιμαει τους ρυθμους της καρδιας σου. δεν αστειευεται βρε παιδι μου. και,,, δεν ξερω για σενα αλλα εμενα αυτοι που δεν αστειευονται καθολου δε μου αρεσουν.

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

με λιγο ηλιο και βουνο

σαν κοραλια που ξεγελανε, αλλα και συγκαλυπτουν, σαν δαιμονισμενα κρασια, ετοιμα να εκραγουν απο την ιδια τους τη σοφια, σαν ελικοπτερα που δεν μπορουν να σταματησουν να ακουν τον εαυτο τους, σαν νυχτεριδες που εχουν κοινο κωδικα επικοινωνιας. σαν να μπηκε η λιακαδα στις πτυχες που σε τσιμπολογανε και αγνοεις. σαν να κερασε ο ουρανος σφηνακια και να γεμισε η σκηνη ασφοδελους. σαν να επινοηθηκε το πιο υπεροχο πραγμα και να μην αρκουσε. σαν να μην υπαρχει τελικη πιστα και αυτη να ειναι η τιμωρια του ορειβατη. αλλος ανεβαινει με λιφτ και αλλος πλαγιαστα σαν τον καβουρα. αλλα τελικη πιστα δεν υπαρχει.ισως αυτο που σκοτωσε η περιεργεια να ειναι η ασυνειδητοτητα. ισως προσπαθωντας να το παιξει εξυπνη, μεταμορφωθηκε, τυλιχτηκε, λυθηκε, εφαγε, ξερασε και ενα σωρο αλλα ρηματα ωστε ξεχασε τι ειχε ρωτησει. δεν θα υπαρξει θα, αν δεν υπαρξει πριν. πριν, τωρα , κατι. οι ανθρωποι ειναι ικανοι να σκεφτουν πολυ, πολυ τρελα πραγματα αλλα δεν υπαρχουν λεξεις. και ειναι λογικο και επομενο.