Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

βαρυτητα ΙΙ

ηταν να γινει ενα και καταληξανε δυο. στο τελος εγινε κατανοητο οτι απο την αρχη προοριζοταν απο και για πολλους. γεννηθηκα με το δαχτυλο στην πριζα. αυτο δεν ειναι κακο. το κακο ειναι συνηθισα την ταση. σαν να παθαινα διαδοχικα ηλεκτροσοκ για δηθεν αρρωστιες και απλα να περιμενα το επομενο. πως μετριεται η επιεικια? νιωθω πως δεν μπορω να κανω τιποτα αν δεν εχω μετρο συγκρισης. υπαρχει η αναγκη για παυση. να παψει να υπαρχει συνεχεια. να μπορεις να σηκωσεις το κεφαλι σου και να ξεφυσηξεις. το γραψιμο δεν ειναι λυση. δεν ειναι καν αληθινη εκτονωση. ειναι μια δηθεν διεξοδος. η πραγματικοτητα υπαρχει στις πραξεις. ισως το γραψιμο σε βοηθαει να βαλεις μερικα πραγματα στη σειρα. ισως να ναι ενας καλος τροπος οργανωσης. σα να λες δυνατα αυτο που σκεφτεσαι. ισως μεθαυριο να αλλαξω γνωμη και αυτο ειναι που με τρελαινει.
σημερα σκεφτηκα οτι υπαρχουν οι ανθρωποι που δεν αποδεχονται κατι περα απο τα παθη τους. ορνια και κυκνοι στο ιδιο κλουβι απορροφημενα,αφημενα και παντα κρεμασμενα απο μια αορατη κλωστη που ομως κρατανε με μανια. και οι ανθρωποι που ξερουν πως να ελισσονται. και τρεχουν σε παρανοησεις, σε μαγνητικα πεδια που μονο αυτοι βλεπουν σαν τα πουλια. και υπαρχουν τυποι που συνδυαζουν και τα 2. περνανε καλα και καταφερνουν αυτο που θελουν.
σκεφτομαι πολλα ενδεχομενα και πολλες αντιθεσεις πολυ γρηγορα. αυτο ειναι το προβλημα.
καταληγω στα ακρα σκεφτομενη οτι πρεπει να κρατηθω στη μεση.
η απαξιωση των παντων σε κανει να θελεις να τα κυνηγας. εφοσον ολα ειναι ιδια ή περιπου και απλα διαλεγεις τοτε δεν εχεις μετρο συγκρισης .ισως να κοιταω τα ακρα για να μην αντικρυσω την αληθεια.
ισως να ειναι ολα φυσιολογικα και εγω απλα να νομιζω οτι κατι εγινε.
ειναι πολυ ευκολο να ποκτησεις εμμονες. και για καποιους ανθρωπους μοιαζει απλα πως ετσι ειναι.λες αυτο που καταληγουμε να ειναι αυτο που αποφευγαμε ενω θελαμε αλλα με εναν αλλο τροπο?
δεν μπορω να συγχρονιστω.
οι λεξεις. γιατι χρειαζεται καθε φορα να υπονοεις δυο πραγματα-τουλαχιστον- σε μια λεξη? να θες να χρησιμοποιησεις την αρχικη εννοια μιας λεξης και για καποιον λογο να χρειαζεται να την μετριασεις καπως αλλιως.αν θες να αποφυγεις τις επεξηγησεις ή απλα να φανεις το οτιδηποτε.
ολοι νομιζουμε.
νομισματα.

βαρυτητα

σκονταψαμε στο τζαμι της οικειοτητας. παιξαμε λαθος νουμερα στο τζοκερ μα λαθος εκανε και το μηχανημα και μας κερασε καποια κερματα. φυσηξα λιγο απο το ειναι μου στον αερα να δω ως που μυριζει, να δω αν ταιριαζει στο γελιο σας. η ζητηση προσαρμοζεται στην προσφορα. ας κανουμε ανατομια της σκεψης μας, ας δεσουμε τα ποδια μας να περπαταμε σαν κουτσοι. ποσο ανυποφορο ειναι το βαρος του να ξερεις. ποσο καθηλωμενη ειμαι στη συνηθεια μου. πως η ρουτινα μας τρωει την ανατρεπτικοτητα. ποσο εγωιστικα αναρχικα σκεφτομαστε ολοι για την παρτη μας. πως να εντρυφησω στο εμας χωρις να μπορω να βασισω το εγω. ποσο η σκεψη αχορταγα απωθει και ταυτοχρονα ελκυει την πραξη. ποσο θελω να γραψω.